יַֽעֲמְדוּ־נָ֣א שָׂ֠רֵינוּ לְֽכָל־הַקָּהָ֞ל וְכֹ֣ל ׀ אֲשֶׁ֣ר בֶּעָרֵ֗ינוּ הַהֹשִׁ֞יב נָשִׁ֤ים נָכְרִיּוֹת֙ יָבֹא֙ לְעִתִּ֣ים מְזֻמָּנִ֔ים וְעִמָּהֶ֛ם זִקְנֵי־עִ֥יר וָעִ֖יר וְשֹׁפְטֶ֑יהָ עַ֠ד לְהָשִׁ֞יב חֲר֤וֹן אַף־אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ מִמֶּ֔נּוּ עַ֖ד לַדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃ (פ)
זאָלן אונדזערע האַרן זיך אָפּשטעלן פֿאַר דער גאַנצער אײַנזאַמלונג, און אַלע װאָס אין אונדזערע שטעט װאָס האָבן גענומען פֿרעמדע װײַבער, זאָלן קומען אין געשטעלטע צײַטן, און מיט זײ די עלטסטע פֿון איטלעכער שטאָט און אירע ריכטער, ביז מע װעט אָפּקערן פֿון אונדז דעם גרימצאָרן פֿון ה׳ אונדזער גאָט װעגן דער דאָזיקער זאַך.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.