וַיָּבֹ֨א לָבָ֜ן בְּאֹ֥הֶל יַעֲקֹ֣ב ׀ וּבְאֹ֣הֶל לֵאָ֗ה וּבְאֹ֛הֶל שְׁתֵּ֥י הָאֲמָהֹ֖ת וְלֹ֣א מָצָ֑א וַיֵּצֵא֙ מֵאֹ֣הֶל לֵאָ֔ה וַיָּבֹ֖א בְּאֹ֥הֶל רָחֵֽל׃
איז לָבָן אַרײַנגעגאַנגען אין דעם געצעלט פֿון יעקבן, און אין דעם געצעלט פֿון לאהן, און אין דעם געצעלט פֿון די צװײ דינסטן, און ער האָט ניט געפֿונען; און ער איז אַרױסגעגאַנגען פֿון לאהס געצעלט, און איז אַרײַנגעגאַנגען אין דעם געצעלט פֿון רחלען.
Allegorical Interpretation of Genesis
§ 46. Rachel, who represents sense-perception (or superficiality), takes her seat upon idols (E.V. “teraphim,” Gen. 31:33), and is rebuked by Jacob (or “Israel,” the man of vision) when her words show that she imagines that mind is the author and originator of movements.
On Flight and Finding
[143] Having said enough about those who seek and find, let us turn next to our third head, in which there is, we said, seeking, but no finding follows. Laban falls under this head. He searched the whole of the soul-dwelling of the Practiser, and as Moses says “found not the idols” (Gen. 31:33); for it was full of real things, not of dreams and empty phantoms.