כִּי֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ מִתְהַלֵּ֣ךְ ׀ בְּקֶ֣רֶב מַחֲנֶ֗ךָ לְהַצִּֽילְךָ֙ וְלָתֵ֤ת אֹיְבֶ֙יךָ֙ לְפָנֶ֔יךָ וְהָיָ֥ה מַחֲנֶ֖יךָ קָד֑וֹשׁ וְלֹֽא־יִרְאֶ֤ה בְךָ֙ עֶרְוַ֣ת דָּבָ֔ר וְשָׁ֖ב מֵאַחֲרֶֽיךָ׃ (ס)
װאָרום ה׳ דײַן גאָט גײט אום אין מיטן פֿון דײַן לאַגער, דיך צו באַשירעמען, און איבערצוגעבן דײַנע פֿײַנט צו דיר; דרום זאָל דײַן לאַגער זײַן הײליק, כּדי ער זאָל ניט זען בײַ דיר אַ מיאוסע זאַך, און זיך אָפּקערן פֿון דיר.
Allegorical Interpretation of Genesis
[194] Now indeed thou art a slave of the harsh and insufferable masters within thee, to whom it is a fixed law to set no one free. But if thou escape and abandon these, a master to whom his slaves are dear shall welcome thee, holding out bright hopes of liberty and shall not give thee up again to thy former masters. For he has learned from Moses a lesson and rule inviolable, “that a man deliver not up to his master a servant who has been handed over to him by the Lord; for he shall dwell with him in whatever place it liketh him best” (Deut. 23:15 f.).