וַיֵּט֩ מֹשֶׁ֨ה אֶת־יָד֜וֹ עַל־הַיָּ֗ם וַיָּ֨שָׁב הַיָּ֜ם לִפְנ֥וֹת בֹּ֙קֶר֙ לְאֵ֣יתָנ֔וֹ וּמִצְרַ֖יִם נָסִ֣ים לִקְרָאת֑וֹ וַיְנַעֵ֧ר יְהוָ֛ה אֶת־מִצְרַ֖יִם בְּת֥וֹךְ הַיָּֽם׃
האָט משה אױסגעשטרעקט זײַן האַנט אױפֿן ים, און דער ים האָט זיך אומגעקערט אַקעגן פֿרימאָרגן צו זײַן שטאַרקײט, און די מִצרים זײַנען אים אָנגעלאָפן אַנטקעגן; און גאָט האָט אַרײַנגעטרײסלט די מִצרים אין מיטן ים.
On the Confusion of Tongues
[70] We have example in the Egyptians, the representatives of those who love the body, who are shewn to us as flying not from the water, but “under the water,” that is under the stream of the passions, and when they are submerged therein they are shaken and wildly disordered; they cast away the stability and peacefulness of virtue and take upon them the confusion of vice. For we are told, “that he shook off the Egyptians in the midst of the sea, fleeing under the water” (Ex. 14:27).