וַיֹּאמֶר֩ ע֨וֹד אֱלֹהִ֜ים אֶל־מֹשֶׁ֗ה כֹּֽה־תֹאמַר֮ אֶל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֣י אֲבֹתֵיכֶ֗ם אֱלֹהֵ֨י אַבְרָהָ֜ם אֱלֹהֵ֥י יִצְחָ֛ק וֵאלֹהֵ֥י יַעֲקֹ֖ב שְׁלָחַ֣נִי אֲלֵיכֶ֑ם זֶה־שְּׁמִ֣י לְעֹלָ֔ם וְזֶ֥ה זִכְרִ֖י לְדֹ֥ר דֹּֽר׃
און גאָט האָט װײַטער געזאָגט צו משהן: אַזױ זאָלסטו זאָגן צו די קינדער פֿון ישׂראל: ה׳, דער גאָט פֿון אײַערע עלטערן, דער גאָט פֿון אַבֿרהמען, דער גאָט פֿון יצחקן, און דער גאָט פֿון יעקבֿן, האָט מיך געשיקט צו אײַך. דאָס איז מײַן נאָמען אױף אײביק, און דאָס איז מײַן געדעכעניש אױף דוֹר-דוֹרות.
On the Migration of Abraham
§ 125. The threefold divisions of eternity. Or “time.” This curious interpretation of the three patriarchs is perhaps explained in § 154. “The clear sight of things present,” and the “expectation of things to come,” fit in fairly well with the αὐτομαθής and the προκόπτων, the characters regularly assigned to Isaac and Jacob, while the “memory of the past” suits, though not so well, the διδακτικὴ ἀρετή of Abraham. He may also be thinking of Ex. 3:15, where “God of Abraham, Isaac, and Jacob” is God’s αἰώνιον ὅνομα.