וְנֶ֗פֶשׁ כִּֽי־תַקְרִ֞יב קָרְבַּ֤ן מִנְחָה֙ לַֽיהוָ֔ה סֹ֖לֶת יִהְיֶ֣ה קָרְבָּנ֑וֹ וְיָצַ֤ק עָלֶ֙יהָ֙ שֶׁ֔מֶן וְנָתַ֥ן עָלֶ֖יהָ לְבֹנָֽה׃
און אַז עמיצער װעט ברענגען אַ שפּײַזאָפּפֿער צו גאָט, זאָל זײַן קָרבן זײַן פֿון זעמלמעל, און ער זאָל אַרױפֿגיסן אױף אים אײל, און אַרױפֿטאָן אױף אים װײַרױך.