וְלֹֽא־יִדְבַּ֧ק בְּיָדְךָ֛ מְא֖וּמָה מִן־הַחֵ֑רֶם לְמַעַן֩ יָשׁ֨וּב יְהוָ֜ה מֵחֲר֣וֹן אַפּ֗וֹ וְנָֽתַן־לְךָ֤ רַחֲמִים֙ וְרִֽחַמְךָ֣ וְהִרְבֶּ֔ךָ כַּאֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֖ע לַאֲבֹתֶֽיךָ׃
און קײן שום זאַך פֿון דעם כרם זאָל זיך ניט אָנקלעפּן אין דײַן האַנט, כּדי גאָט זאָל זיך אָפּקערן פֿון זײַן גרימצאָרן, און דיר שענקען דערבאַרימונג, און זיך דערבאַרימען אױף דיר, און דיך מערן, אַזױ װי ער האָט געשװאָרן צו דײַנע עלטערן;
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.