וְעַתָּ֣ה יְהוָ֔ה קַח־נָ֥א אֶת־נַפְשִׁ֖י מִמֶּ֑נִּי כִּ֛י ט֥וֹב מוֹתִ֖י מֵחַיָּֽי׃ (ס)
און אַצונד, גאָט, נעם צו, איך בעט דיך, פֿון מיר מײַן נפֿש, װאָרום בעסער איך זאָל שטאַרבן, אײדער איך זאָל לעבן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.