וְהָיָ֣ה כָל־הָרֹאֶ֗ה וְאָמַר֙ לֹֽא־נִהְיְתָ֤ה וְלֹֽא־נִרְאֲתָה֙ כָּזֹ֔את לְמִיּ֞וֹם עֲל֤וֹת בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם עַ֖ד הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה שִֽׂימוּ־לָכֶ֥ם עָלֶ֖יהָ עֻ֥צוּ וְדַבֵּֽרוּ׃ (פ)
און עס איז געװען, איטלעכער װאָס האָט עס געזען, האָט געזאָגט: אַזױ-װאָס איז ניט געשען און ניט געזען געװאָרן פֿון דעם טאָג װאָס די קינדער פֿון ישׂראל זײַנען אַרױפֿגעגאַנגען פֿון לאַנד מצרים ביז אױףֿ הײַנטיקן טאָג. באַטראַכט אײַך װעגן דעם, האַלט אַן עצה, און רעדט!
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.