וְהָיָ֣ה הַמָּק֗וֹם אֲשֶׁר־יִבְחַר֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֵיכֶ֥ם בּוֹ֙ לְשַׁכֵּ֤ן שְׁמוֹ֙ שָׁ֔ם שָׁ֣מָּה תָבִ֔יאוּ אֵ֛ת כָּל־אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י מְצַוֶּ֣ה אֶתְכֶ֑ם עוֹלֹתֵיכֶ֣ם וְזִבְחֵיכֶ֗ם מַעְשְׂרֹֽתֵיכֶם֙ וּתְרֻמַ֣ת יֶדְכֶ֔ם וְכֹל֙ מִבְחַ֣ר נִדְרֵיכֶ֔ם אֲשֶׁ֥ר תִּדְּר֖וּ לַֽיהוָֽה׃
זאָל זײַן: דער אָרט װאָס ה׳ אײַער גאָט װעט אים אױסדערװײלן צו מאַכן רוען זײַן נאָמען דאָרטן, אַהין זאָלט איר ברענגען אַלץ װאָס איך באַפֿעל אײַך: אײַערע בראַנדאָפּפֿער און אײַערע שלאַכטאָפּפֿער, אײַערע מעשׂרס, און די אָפּשײדונג פֿון אײַער האַנט, און אַלע אײַערע געקליבענע נדרים װאָס איר װעט מנדר זײַן צו גאָט.
II Samuel
When the king dwelled in his house and Adonoy granted him rest from all his enemies around [him].
Deuteronomy
Take heed, lest you offer up your burnt-offerings anywhere you envision as proper.
Deuteronomy
You are not permitted to eat in your cities the tithe of your grain and your wine and your olive oil, and the first-born of your cattle and your flocks, and all your pledges that you pledge, and your donations and the terumah-separation of your hand-offerings.