חֲזֵ֣ה צִיּ֔וֹן קִרְיַ֖ת מֽוֹעֲדֵ֑נוּ עֵינֶיךָ֩ תִרְאֶ֨ינָה יְרוּשָׁלִַ֜ם נָוֶ֣ה שַׁאֲנָ֗ן אֹ֤הֶל בַּל־יִצְעָן֙ בַּל־יִסַּ֤ע יְתֵֽדֹתָיו֙ לָנֶ֔צַח וְכָל־חֲבָלָ֖יו בַּל־יִנָּתֵֽקוּ׃
קוק אָן צִיון, די שטאָט פֿון אונדזער אײַנזאַמלונג; דײַנע אױגן װעלן זען ירושלים, אַ װױנונג אַ רויִקע, אַ געצעלט װאָס װעט ניט אַװעקגערוקט װערן, װאָס זײַנע פֿלעקלעך װעלן אײביק ניט אַרױסגעצױגן װערן, און אַלע זײַנע שטריק װעלן ניט אָפּגעריסן װערן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.