עִזְב֤וּ עָרִים֙ וְשִׁכְנ֣וּ בַּסֶּ֔לַע יֹשְׁבֵ֖י מוֹאָ֑ב וִֽהְי֣וּ כְיוֹנָ֔ה תְּקַנֵּ֖ן בְּעֶבְרֵ֥י פִי־פָֽחַת׃
פֿאַרלאָזט די שטעט, און רוט אין פֿעלז, באַװױנער פֿון מואבֿ, און זײַט װי אַ טױב װאָס טוט נעסטן בײַ די זײַטן פֿון דעם מױל פֿון אַ גרוב.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.