וַיֹּ֨אמֶר ל֜וֹ אָבִ֣יו וְאִמּ֗וֹ הַאֵין֩ בִּבְנ֨וֹת אַחֶ֤יךָ וּבְכָל־עַמִּי֙ אִשָּׁ֔ה כִּֽי־אַתָּ֤ה הוֹלֵךְ֙ לָקַ֣חַת אִשָּׁ֔ה מִפְּלִשְׁתִּ֖ים הָעֲרֵלִ֑ים וַיֹּ֨אמֶר שִׁמְשׁ֤וֹן אֶל־אָבִיו֙ אוֹתָ֣הּ קַֽח־לִ֔י כִּֽי־הִ֖יא יָשְׁרָ֥ה בְעֵינָֽי׃
האָט צו אים געזאָגט זײַן פֿאָטער און זײַן מוטער: איז ניטאָ צװישן די טעכטער פֿון דײַנע ברידער און צװישן מײַן גאַנצן פֿאָלק אַ װײַבספּאַרשױן, אַז דו גײסט נעמען אַ װײַב פֿון די אומבאַשניטענע פּלִשתּים? האָט שמשון געזאָגט צו זײַן פֿאָטער: נעם זי מיר װאָרום זי איז װױלגעפֿעלן אין מײַנע אױגן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.