וַיִּקְרָ֨א מְהֵרָ֜ה אֶל־הַנַּ֣עַר ׀ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ שְׁלֹ֤ף חַרְבְּךָ֙ וּמ֣וֹתְתֵ֔נִי פֶּן־יֹ֥אמְרוּ לִ֖י אִשָּׁ֣ה הֲרָגָ֑תְהוּ וַיִּדְקְרֵ֥הוּ נַעֲר֖וֹ וַיָּמֹֽת׃
האָט ער אױףֿ גיך צוגערופֿן דעם יונג, זײַן װאַפֿנטרעגער, און האָט צו אים געזאָגט: צי אַרױס דײַן שװערד, און טײט מיך, כּדי מע זאָל ניט זאָגן אױףֿ מיר: אַ פֿרױ האָט אים געהרגעט. האָט אים זײַן יונג דערשטאָכן, און ער איז געשטאָרבן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.