וְאִם־יִהְיֶ֣ה הַיֹּבֵל֮ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ וְנֽוֹסְפָה֙ נַחֲלָתָ֔ן עַ֚ל נַחֲלַ֣ת הַמַּטֶּ֔ה אֲשֶׁ֥ר תִּהְיֶ֖ינָה לָהֶ֑ם וּמִֽנַּחֲלַת֙ מַטֵּ֣ה אֲבֹתֵ֔ינוּ יִגָּרַ֖ע נַחֲלָתָֽן׃
אַפֿילו אַז יוֹבֿל װעט זײַן בײַ די קינדער פֿון ישׂראל, װעט זײער נחלה בלײַבן צוגעלײגט צו דער נחלה פֿון דעם שבֿט װאָס זײ װעלן צו אים געהערן, און זײער נחלה װעט געמינערט װערן פֿון דער נחלה פֿון אונדזערע פֿאָטערס.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.