ט וַיִּקָּרְא֣וּ סֹפְרֵֽי־הַמֶּ֣לֶךְ בָּֽעֵת־הַ֠הִיא בַּחֹ֨דֶשׁ הַשְּׁלִישִׁ֜י הוּא־חֹ֣דֶשׁ סִיוָ֗ן בִּשְׁלוֹשָׁ֣ה וְעֶשְׂרִים֮ בּוֹ֒ וַיִּכָּתֵ֣ב כְּֽכָל־אֲשֶׁר־צִוָּ֣ה מָרְדֳּכַ֣י אֶל־הַיְּהוּדִ֡ים וְאֶ֣ל הָאֲחַשְׁדַּרְפְּנִֽים־וְהַפַּחוֹת֩ וְשָׂרֵ֨י הַמְּדִינ֜וֹת אֲשֶׁ֣ר ׀ מֵהֹ֣דּוּ וְעַד־כּ֗וּשׁ שֶׁ֣בַע וְעֶשְׂרִ֤ים וּמֵאָה֙ מְדִינָ֔ה מְדִינָ֤ה וּמְדִינָה֙ כִּכְתָבָ֔הּ וְעַ֥ם וָעָ֖ם כִּלְשֹׁנ֑וֹ וְאֶ֨ל־הַיְּהוּדִ֔ים כִּכְתָבָ֖ם וְכִלְשׁוֹנָֽם׃
9 זײַנען גערופֿן געװאָרן די שרײַבער פֿון מלך אין יענער צײַט, אין דריטן חוֹדש, דאָס איז חוֹדש סיון, דרײַ און צװאַנציקסטן טאָג אין אים; און עס איז געשריבן געװאָרן אַזױ װי אַלץ װאָס מרדכי האָט באַפֿױלן, צו די ייִדן, און צו די סאַטראַפּן, און די פֿירשטן, און די האַרן פֿון די מדינות װאָס פֿון הוֹדו ביז כּוש, הונדערט און זיבן און צװאַנציק מדינות; איטלעכער מדינה לױט איר כּתב, און איטלעכן פאָלק לױט זײַן לשון, און צו די ייִדן לױט זײער כּתב און לױט זײער לשון.