א וּכְכַלּ֣וֹת אֵ֗לֶּה נִגְּשׁ֨וּ אֵלַ֤י הַשָּׂרִים֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא־נִבְדְּל֞וּ הָעָ֤ם יִשְׂרָאֵל֙ וְהַכֹּהֲנִ֣ים וְהַלְוִיִּ֔ם מֵעַמֵּ֖י הָאֲרָצ֑וֹת כְּ֠תוֹעֲבֹֽתֵיהֶם לַכְּנַעֲנִ֨י הַחִתִּ֜י הַפְּרִזִּ֣י הַיְבוּסִ֗י הָֽעַמֹּנִי֙ הַמֹּ֣אָבִ֔י הַמִּצְרִ֖י וְהָאֱמֹרִֽי׃
1 און אַז מע האָט דאָס געענדיקט, האָבן גענענט צו מיר די האַרן, אַזױ צו זאָגן: דאָס פֿאָלק ישׂראל, און די כּהנים און די לוִיִים, האָבן זיך ניט געהאַלטן אָפּגעשײדט פֿון די פֿעלקער פֿון די לענדער, לױט זײערע אומװערדיקײטן – פֿון דעם כּנַעֲני, דעם חִתּי, דעם פּרִזי, דעם יבֿוסי, דעם עַמוֹני, דעם מוֹאָבֿי, דעם מִצרי, און דעם אֶמוֹרי.