ישעיהו 42

קאַפּיטל 42

א הֵ֤ן עַבְדִּי֙ אֶתְמָךְ־בּ֔וֹ בְּחִירִ֖י רָצְתָ֣ה נַפְשִׁ֑י נָתַ֤תִּי רוּחִי֙ עָלָ֔יו מִשְׁפָּ֖ט לַגּוֹיִ֥ם יוֹצִֽיא׃

1 אָט איז מײַן קנעכט װאָס איך לען אים אונטער, מײַן אױסדערװײלטער װאָס מײַן זעל באַגערט; איך האָב אַרױפֿגעטאָן מײַן גײַסט אױף אים, אַ משפּט צו די פֿעלקער װעט ער אַרױסלאָזן.

ב לֹ֥א יִצְעַ֖ק וְלֹ֣א יִשָּׂ֑א וְלֹֽא־יַשְׁמִ֥יעַ בַּח֖וּץ קוֹלֽוֹ׃

2 ער װעט ניט שרײַען, און ניט הילכן, און ניט לאָזן הערן אין גאַס זײַן קָול.

ג קָנֶ֤ה רָצוּץ֙ לֹ֣א יִשְׁבּ֔וֹר וּפִשְׁתָּ֥ה כֵהָ֖ה לֹ֣א יְכַבֶּ֑נָּה לֶאֱמֶ֖ת יוֹצִ֥יא מִשְׁפָּֽט׃

3 אַן אײַנגעבראָכן שטעקל װעט ער ניט צעברעכן, און אַ טונקעלן קנױט װעט ער ניט פֿאַרלעשן; לױטן אמת װעט ער אַרױסלאָזן אַ משפּט.

ד לֹ֤א יִכְהֶה֙ וְלֹ֣א יָר֔וּץ עַד־יָשִׂ֥ים בָּאָ֖רֶץ מִשְׁפָּ֑ט וּלְתוֹרָת֖וֹ אִיִּ֥ים יְיַחֵֽילוּ׃ (פ)

4 ער װעט ניט מאַט װערן און ניט געבראָכן װערן, ביז ער װעט טאָן אױף דער ערד גערעכטיקײט; און אינדזלען װעלן װאַרטן אױף זײַן תּורה.

ה כֹּֽה־אָמַ֞ר הָאֵ֣ל ׀ יְהוָ֗ה בּוֹרֵ֤א הַשָּׁמַ֙יִם֙ וְנ֣וֹטֵיהֶ֔ם רֹקַ֥ע הָאָ֖רֶץ וְצֶאֱצָאֶ֑יהָ נֹתֵ֤ן נְשָׁמָה֙ לָעָ֣ם עָלֶ֔יהָ וְר֖וּחַ לַהֹלְכִ֥ים בָּֽהּ׃

5 אַזױ האָט געזאָגט גאָט דער האַר, װאָס האָט באַשאַפֿן די הימלען און זײ אױסגעצױגן, װאָס האָט אױסגעשפּרײט די ערד מיט אירע שפּראָצונגען, װאָס גיט אָטעם דעם פֿאָלק אױף איר, און אַ גײַסט די װאָס גײען אױף איר:

ו אֲנִ֧י יְהוָ֛ה קְרָאתִ֥יךָֽ בְצֶ֖דֶק וְאַחְזֵ֣ק בְּיָדֶ֑ךָ וְאֶצָּרְךָ֗ וְאֶתֶּנְךָ֛ לִבְרִ֥ית עָ֖ם לְא֥וֹר גּוֹיִֽם׃

6 איך גאָט האָב דיך גערופֿן אין גערעכטיקײט, און איך װעל אָננעמען דײַן האַנט, און דיך היטן, און דיך מאַכן פֿאַר אַ בונד מיט די פֿעלקער, פֿאַר אַ ליכט פֿון די אומות;

ז לִפְקֹ֖חַ עֵינַ֣יִם עִוְר֑וֹת לְהוֹצִ֤יא מִמַּסְגֵּר֙ אַסִּ֔יר מִבֵּ֥ית כֶּ֖לֶא יֹ֥שְׁבֵי חֹֽשֶׁךְ׃

7 צו עפֿענען בלינדע אױגן, אַרױסצוציִען פֿון געפֿענקעניש דעם געפֿאַנגענעם, פֿון תּפֿיסה די װאָס זיצן אין פֿינצטערניש.

ח אֲנִ֥י יְהוָ֖ה ה֣וּא שְׁמִ֑י וּכְבוֹדִי֙ לְאַחֵ֣ר לֹֽא־אֶתֵּ֔ן וּתְהִלָּתִ֖י לַפְּסִילִֽים׃

8 איך בין ה׳, דאָס איז מײַן נאָמען; און מײַן כּבֿוד װעל איך צו קײן אַנדערן ניט געבן, און מײַן לױב – צו קײן געצן.

ט הָרִֽאשֹׁנ֖וֹת הִנֵּה־בָ֑אוּ וַֽחֲדָשׁוֹת֙ אֲנִ֣י מַגִּ֔יד בְּטֶ֥רֶם תִּצְמַ֖חְנָה אַשְׁמִ֥יע אֶתְכֶֽם׃ (פ)

9 דאָס פֿריִערדיקע, זע, איז אָנגעקומען, און נײַס װעל איך אָנזאָגן; אײדער עס שפּראָצט אַרױסװעל איך עס אײַך מאַכן הערן.

י שִׁ֤ירוּ לַֽיהוָה֙ שִׁ֣יר חָדָ֔שׁ תְּהִלָּת֖וֹ מִקְצֵ֣ה הָאָ֑רֶץ יוֹרְדֵ֤י הַיָּם֙ וּמְלֹא֔וֹ אִיִּ֖ים וְיֹשְׁבֵיהֶֽם׃

10 זינגט צו גאָט אַ נײַ געזאַנג, זײַן לױב פֿון עק פֿון דער ערד, איר װאָס נידערט אױפֿן ים און זײַן פֿולקײט, אינדזלען און זײערע באַװױנער.

יא יִשְׂא֤וּ מִדְבָּר֙ וְעָרָ֔יו חֲצֵרִ֖ים תֵּשֵׁ֣ב קֵדָ֑ר יָרֹ֙נּוּ֙ יֹ֣שְׁבֵי סֶ֔לַע מֵרֹ֥אשׁ הָרִ֖ים יִצְוָֽחוּ׃

11 זאָלן הילכן דער מדבר און זײַנע שטעט, די דערפֿער װאָס קֵדר באַװױנט; זאָלן זינגען די באַװױנער פֿון פֿעלדז, פֿון שפּיץ בערג זאָלן זײ שרײַען.

יב יָשִׂ֥ימוּ לַֽיהוָ֖ה כָּב֑וֹד וּתְהִלָּת֖וֹ בָּאִיִּ֥ים יַגִּֽידוּ׃

12 זאָלן זײ טאָן כּבֿוד צו גאָט, און זײַן לױב אין די אינדזלען דערצײלן.

יג יְהוָה֙ כַּגִּבּ֣וֹר יֵצֵ֔א כְּאִ֥ישׁ מִלְחָמ֖וֹת יָעִ֣יר קִנְאָ֑ה יָרִ֙יעַ֙ אַף־יַצְרִ֔יחַ עַל־אֹיְבָ֖יו יִתְגַּבָּֽר׃ (ס)

13 גאָט װעט אַרױסגײן װי אַ גִבור, װי אַ קריגסמאַן װעט ער װעקן זײַן צאָרן; ער װעט שאַלן און װעט שרײַען, איבער די פֿײַנט זײַנע װעט ער זיך שטאַרקן.

יד הֶחֱשֵׁ֙יתִי֙ מֵֽעוֹלָ֔ם אַחֲרִ֖ישׁ אֶתְאַפָּ֑ק כַּיּוֹלֵדָ֣ה אֶפְעֶ֔ה אֶשֹּׁ֥ם וְאֶשְׁאַ֖ף יָֽחַד׃

14 איך האָב געשװיגן פֿון לאַנג אָן, איך פֿלעג שטיל זײַן, זיך אײַנהאַלטן; אַצונד װעל איך שרײַען װי אַ געװינערין, איך װעל העשען און סאָפּען אין אײנעם.

טו אַחֲרִ֤יב הָרִים֙ וּגְבָע֔וֹת וְכָל־עֶשְׂבָּ֖ם אוֹבִ֑ישׁ וְשַׂמְתִּ֤י נְהָרוֹת֙ לָֽאִיִּ֔ים וַאֲגַמִּ֖ים אוֹבִֽישׁ׃

15 איך װעל פֿאַרװיסטן די בערג און די הײכן, און אַל זײער גראָז װעל איך פֿאַרדאַרן; און איך װעל מאַכן טײַכן פֿאַר אינדזלען, און געמױזעכץ װעל איך פֿאַרטריקענען.

טז וְהוֹלַכְתִּ֣י עִוְרִ֗ים בְּדֶ֙רֶךְ֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ בִּנְתִיב֥וֹת לֹֽא־יָדְע֖וּ אַדְרִיכֵ֑ם אָשִׂים֩ מַחְשָׁ֨ךְ לִפְנֵיהֶ֜ם לָא֗וֹר וּמַֽעֲקַשִּׁים֙ לְמִישׁ֔וֹר אֵ֚לֶּה הַדְּבָרִ֔ים עֲשִׂיתִ֖ם וְלֹ֥א עֲזַבְתִּֽים׃

16 און איך װעל מאַכן גײן בלינדעאױף אַ װעג װאָס זײ האָבן ניט געװוּסט, אױף שטעגן װאָס זײ האָבן ניט געװוּסטװעל איך זײ פֿירן; איך װעל מאַכן זײ פֿאַרױס פֿינצטערניש צו ליכט, און קרומענישן פֿאַר אַ פּלױן. די דאָזיקע זאַכן, זײ טו איך, און לאָז זײ ניט אױס.

יז נָסֹ֤גוּ אָחוֹר֙ יֵבֹ֣שׁוּ בֹ֔שֶׁת הַבֹּטְחִ֖ים בַּפָּ֑סֶל הָאֹמְרִ֥ים לְמַסֵּכָ֖ה אַתֶּ֥ם אֱלֹהֵֽינוּ׃ (ס)

17 אָפּטרעטן אַהינטער, שעמען װעלן זיך שעמען, די װאָס פֿאַרזיכערן זיך אױפֿן געשניצטן בילד, די װאָס זאָגן צו געגאָסענע געצן: איר זײַט אונדזערע געטער.

יח הַחֵרְשִׁ֖ים שְׁמָ֑עוּ וְהַעִוְרִ֖ים הַבִּ֥יטוּ לִרְאֽוֹת׃

18 איר טױבע הערט, און איר בלינדע, קוקט זעט.

יט מִ֤י עִוֵּר֙ כִּ֣י אִם־עַבְדִּ֔י וְחֵרֵ֖שׁ כְּמַלְאָכִ֣י אֶשְׁלָ֑ח מִ֤י עִוֵּר֙ כִּמְשֻׁלָּ֔ם וְעִוֵּ֖ר כְּעֶ֥בֶד יְהוָֽה׃

19 װער איז בלינד אױב ניט מײַן קנעכט? אָדער טױב װי מײַן שָלִיח װאָס איך שיק? װער איז בלינד װי דער איבערגעבענער, און בלינד װי דער קנעכט פֿון גאָט?

כ ראית [רָא֥וֹת] רַבּ֖וֹת וְלֹ֣א תִשְׁמֹ֑ר פָּק֥וֹחַ אָזְנַ֖יִם וְלֹ֥א יִשְׁמָֽע׃

20 געזען פֿיל, אָבער דו מערקסט ניט; אָפֿן די אױערן, אָבער ער הערט ניט.

כא יְהוָ֥ה חָפֵ֖ץ לְמַ֣עַן צִדְק֑וֹ יַגְדִּ֥יל תּוֹרָ֖ה וְיַאְדִּֽיר׃

21 גאָט האָט באַװיליקט פֿון װעגן זײַן גערעכטיקײט, ער זאָל גרײסן די תּורה און פּראַכטיקן.

כב וְהוּא֮ עַם־בָּז֣וּז וְשָׁסוּי֒ הָפֵ֤חַ בַּֽחוּרִים֙ כֻּלָּ֔ם וּבְבָתֵּ֥י כְלָאִ֖ים הָחְבָּ֑אוּ הָי֤וּ לָבַז֙ וְאֵ֣ין מַצִּ֔יל מְשִׁסָּ֖ה וְאֵין־אֹמֵ֥ר הָשַֽׁב׃

22 אָבער עס איז אַ באַרױבט און באַראַבעװעט פֿאָלק, געפֿאַנגען אין לעכער האָט מען זײ אַלע, און אין תּפֿיסות זײַנען זײ באַהאַלטן; זײ זײַנען געװאָרן צו רױב, און ניטאָ װער זאָל מציל זײַן, צו אױסרױבונג, און ניטאָ װער זאָל זאָגן: קער אום!

כג מִ֥י בָכֶ֖ם יַאֲזִ֣ין זֹ֑את יַקְשִׁ֥ב וְיִשְׁמַ֖ע לְאָחֽוֹר׃

23 װער צװישן אײַך װיל פֿאַרנעמען דאָס דאָזיקע, האָרכן און פֿאַרשטײן פֿאַרױס?

כד מִֽי־נָתַ֨ן למשוסה [לִמְשִׁסָּ֧ה] יַעֲקֹ֛ב וְיִשְׂרָאֵ֥ל לְבֹזְזִ֖ים הֲל֣וֹא יְהוָ֑ה ז֚וּ חָטָ֣אנוּ ל֔וֹ וְלֹֽא־אָב֤וּ בִדְרָכָיו֙ הָל֔וֹךְ וְלֹ֥א שָׁמְע֖וּ בְּתוֹרָתֽוֹ׃

24 װער האָט געגעבן צו אױסרױבונג יעקבֿ, און ישׂראל צו רױבער? איז דאָס ניט גאָט, װאָס מיר האָבן געזינדיקט צו אים, און אין זײַנע װעגן האָט מען ניט געװאָלט גײן, און זײַן תּורה האָט מען ניט צוגעהערט?

כה וַיִּשְׁפֹּ֤ךְ עָלָיו֙ חֵמָ֣ה אַפּ֔וֹ וֶעֱז֖וּז מִלְחָמָ֑ה וַתְּלַהֲטֵ֤הוּ מִסָּבִיב֙ וְלֹ֣א יָדָ֔ע וַתִּבְעַר־בּ֖וֹ וְלֹא־יָשִׂ֥ים עַל־לֵֽב׃ (פ)

25 דרום האָט ער אױסגעגאָסן אױף אים דעם גרים פֿון זײַן צאָרן, און די שטאַרקײט פֿון מלחמה; און זי האָט אים אָנגעצונדן רונד אַרום, און ער האָט ניט געמערקט, און זי האָט אים געברענט, און ער נעמט ניט צום האַרצן.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל