ישעיהו 51

קאַפּיטל 51

א שִׁמְע֥וּ אֵלַ֛י רֹ֥דְפֵי צֶ֖דֶק מְבַקְשֵׁ֣י יְהוָ֑ה הַבִּ֙יטוּ֙ אֶל־צ֣וּר חֻצַּבְתֶּ֔ם וְאֶל־מַקֶּ֥בֶת בּ֖וֹר נֻקַּרְתֶּֽם׃

1 הערט מיר צו, איר װאָס יאָגט זיך נאָך גערעכטיקײט, איר װאָס זוכט גאָט: קוקט אױף דעם פֿעלדז פֿון װאַנען איר זײַט אױסגעהאַקט, און אױף דער ברונעמגרוב פֿון װאַנען איר זײַט אױסגעגראָבן;

ב הַבִּ֙יטוּ֙ אֶל־אַבְרָהָ֣ם אֲבִיכֶ֔ם וְאֶל־שָׂרָ֖ה תְּחוֹלֶלְכֶ֑ם כִּי־אֶחָ֣ד קְרָאתִ֔יו וַאֲבָרְכֵ֖הוּ וְאַרְבֵּֽהוּ׃ (ס)

2 קוקט אױף אבֿרהם אײַער פֿאָטער, און אױף שׂרהן װאָס האָט אײַך געבאָרן; הגם אײנער, האָב איך אים גערופֿן, כּדי איך זאָל אים בענטשן, און זאָל אים מערן.

ג כִּֽי־נִחַ֨ם יְהוָ֜ה צִיּ֗וֹן נִחַם֙ כָּל־חָרְבֹתֶ֔יהָ וַיָּ֤שֶׂם מִדְבָּרָהּ֙ כְּעֵ֔דֶן וְעַרְבָתָ֖הּ כְּגַן־יְהוָ֑ה שָׂשׂ֤וֹן וְשִׂמְחָה֙ יִמָּ֣צֵא בָ֔הּ תּוֹדָ֖ה וְק֥וֹל זִמְרָֽה׃ (ס)

3 פֿאַר װאָר, גאָט טוט טרײסטן צִיון, ער טרײסט אַלע אירע חורבֿות;

ד הַקְשִׁ֤יבוּ אֵלַי֙ עַמִּ֔י וּלְאוּמִּ֖י אֵלַ֣י הַאֲזִ֑ינוּ כִּ֤י תוֹרָה֙ מֵאִתִּ֣י תֵצֵ֔א וּמִשְׁפָּטִ֔י לְא֥וֹר עַמִּ֖ים אַרְגִּֽיעַ׃

4 האָרכט צו מיר, מײַן פֿאָלק, און פֿאַרנעמט צו מיר, מײַן אומה, װאָרום אַ תּורה װעט אַרױסגײן פֿון מיר, און מײַן משפּט װעל איך צום ליכט פֿון די פֿעלקער אַרױסלאָזן.

ה קָר֤וֹב צִדְקִי֙ יָצָ֣א יִשְׁעִ֔י וּזְרֹעַ֖י עַמִּ֣ים יִשְׁפֹּ֑טוּ אֵלַי֙ אִיִּ֣ים יְקַוּ֔וּ וְאֶל־זְרֹעִ֖י יְיַחֵלֽוּן׃

5 נאָנט איז מײַן גערעכטיקײט, אַרױס איז מײַן הילף, און מײַנע אָרעמס װעלן משפּטן די פֿעלקער; די אינדזלען װעלן האָפֿן אױף מיר, און אױף מײַן אָרעם װעלן זײ האַרן.

ו שְׂאוּ֩ לַשָּׁמַ֨יִם עֵֽינֵיכֶ֜ם וְֽהַבִּ֧יטוּ אֶל־הָאָ֣רֶץ מִתַּ֗חַת כִּֽי־שָׁמַ֜יִם כֶּעָשָׁ֤ן נִמְלָ֙חוּ֙ וְהָאָ֙רֶץ֙ כַּבֶּ֣גֶד תִּבְלֶ֔ה וְיֹשְׁבֶ֖יהָ כְּמוֹ־כֵ֣ן יְמוּת֑וּן וִישֽׁוּעָתִי֙ לְעוֹלָ֣ם תִּֽהְיֶ֔ה וְצִדְקָתִ֖י לֹ֥א תֵחָֽת׃ (ס)

6 הײבט אױף צו די הימלען אײַערע אױגן, און קוקט אױף דער ערד פֿון אונטן, װאָרום די הימלען װערן װי רױך צעקראָכן, און די ערד װעט װי אַ בגד צעפֿאַלן, און אירע באַװױנער װעלן װי אומגעציפֿער שטאַרבן; אָבער מײַן הילף װעט זײַן אײביק, און מײַן גערעכטיקײט װעט ניט אָפּגעבראָכן װערן.

ז שִׁמְע֤וּ אֵלַי֙ יֹ֣דְעֵי צֶ֔דֶק עַ֖ם תּוֹרָתִ֣י בְלִבָּ֑ם אַל־תִּֽירְאוּ֙ חֶרְפַּ֣ת אֱנ֔וֹשׁ וּמִגִּדֻּפֹתָ֖ם אַל־תֵּחָֽתּוּ׃

7 הערט מיר צו, איר װאָס װײסט גערעכטיקײט, דאָס פֿאָלק װאָס מײַן תּורה איז אין זײער האַרצן: איר זאָלט ניט מורא האָבן פֿאַרן שמאַך פֿון מענטשן, און פֿאַר זײערע לעסטערונגען זאָלט איר ניט אַנגסטן.

ח כִּ֤י כַבֶּ֙גֶד֙ יֹאכְלֵ֣ם עָ֔שׁ וְכַצֶּ֖מֶר יֹאכְלֵ֣ם סָ֑ס וְצִדְקָתִי֙ לְעוֹלָ֣ם תִּֽהְיֶ֔ה וִישׁוּעָתִ֖י לְד֥וֹר דּוֹרִֽים׃ (ס)

8 װאָרום אַזױ װי אַ בגד װעט זײ מאָיל אױפֿעסן, און אַזױ װי װאָל װעט זײ דער װאָרעם אױפֿעסן, אָבער מײַן גערעכטיקײט װעט זײַן אײביק, און מײַן הילף אױף דָור-דורות.

ט עוּרִ֨י עוּרִ֤י לִבְשִׁי־עֹז֙ זְר֣וֹעַ יְהוָ֔ה ע֚וּרִי כִּ֣ימֵי קֶ֔דֶם דֹּר֖וֹת עוֹלָמִ֑ים הֲל֥וֹא אַתְּ־הִ֛יא הַמַּחְצֶ֥בֶת רַ֖הַב מְחוֹלֶ֥לֶת תַּנִּֽין׃

9 דערװעק דיך, דערװעק דיך, באַקלײד דיך מיט שטאַרקײט, דו אָרעם פֿון גאָט; דערװעק דיך װי אין די טעג פֿון אַ מאָל, אין די דורות פֿון פֿאַרצײַטן.

י הֲל֤וֹא אַתְּ־הִיא֙ הַמַּחֲרֶ֣בֶת יָ֔ם מֵ֖י תְּה֣וֹם רַבָּ֑ה הַשָּׂ֙מָה֙ מַֽעֲמַקֵּי־יָ֔ם דֶּ֖רֶךְ לַעֲבֹ֥ר גְּאוּלִֽים׃

10 ביסטו ניט דער װאָס האָט צעהאַקט רַהַבֿ, װאָס האָט דערשטאָכן די שלאַנג? ביסטו ניט דער װאָס האָט אױסגעטריקנט דעם ים, די װאַסערן פֿון דעם תּהָום דעם גרױסן; װאָס האָט געמאַכט די טיפֿענישן פֿון ים פֿאַר אַ װעג, פֿאַר די אױסגעלײזטע אַריבערצוגײן?

יא וּפְדוּיֵ֨י יְהוָ֜ה יְשׁוּב֗וּן וּבָ֤אוּ צִיּוֹן֙ בְּרִנָּ֔ה וְשִׂמְחַ֥ת עוֹלָ֖ם עַל־רֹאשָׁ֑ם שָׂשׂ֤וֹן וְשִׂמְחָה֙ יַשִּׂיג֔וּן נָ֖סוּ יָג֥וֹן וַאֲנָחָֽה׃ (ס)

11 און די דערלײזטע פֿון גאָט זאָלן זיך אומקערן, און קומען קײן צִיון מיט געזאַנג, און אַן אײביקע שִׂמחה זאָל זײַן אױף זײער קאָפּ; שָׂשׂון-וּשִׂמחה זאָל זײ אָניאָגן, אַנטלױפֿן זאָלן טרױער און זיפֿצעניש.

יב אָנֹכִ֧י אָנֹכִ֛י ה֖וּא מְנַחֶמְכֶ֑ם מִֽי־אַ֤תְּ וַתִּֽירְאִי֙ מֵאֱנ֣וֹשׁ יָמ֔וּת וּמִבֶּן־אָדָ֖ם חָצִ֥יר יִנָּתֵֽן׃

12 איך, איך בין אײַער טרײסטער; װער ביסטו, זאָלסט מורא האָבןפֿאַר אַ מענטשן װאָס שטאַרבט, און פֿאַר אַ מענטשנקינד װאָס װערט צו גראָז געמאַכט?

יג וַתִּשְׁכַּ֞ח יְהוָ֣ה עֹשֶׂ֗ךָ נוֹטֶ֣ה שָׁמַיִם֮ וְיֹסֵ֣ד אָרֶץ֒ וַתְּפַחֵ֨ד תָּמִ֜יד כָּל־הַיּ֗וֹם מִפְּנֵי֙ חֲמַ֣ת הַמֵּצִ֔יק כַּאֲשֶׁ֥ר כּוֹנֵ֖ן לְהַשְׁחִ֑ית וְאַיֵּ֖ה חֲמַ֥ת הַמֵּצִֽיק׃

13 און האָסט פֿאַרגעסן אָן גאָט דײַן באַשעפֿער, װאָס האָט אױסגעשפּרײט די הימלען, און געגרונטפֿעסט די ערד; און האָסט געאַנגסט נאָכאַנאַנד אַ גאַנצן טאָגפֿאַרן גרימצאָרן פֿון דעם דריקער, װי ער האָט זיך אָנגעברײט אומצוברענגען; אָבער װוּ איז דער גרימצאָרן פֿון דעם דריקער?

יד מִהַ֥ר צֹעֶ֖ה לְהִפָּתֵ֑חַ וְלֹא־יָמ֣וּת לַשַּׁ֔חַת וְלֹ֥א יֶחְסַ֖ר לַחְמֽוֹ׃

14 גיך װערט דער געבױגענער אָפּגעבונדן, און ער װעט ניט שטאַרבן אין גרוב, און ניט געמינערט װערן װעט זײַן ברױט.

טו וְאָֽנֹכִי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ רֹגַ֣ע הַיָּ֔ם וַיֶּהֱמ֖וּ גַּלָּ֑יו יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽוֹ׃

15 װאָרום איך בין ה׳ דײַן גאָט, װאָס צערודערט דעם ים, און זײַנע אינדן ברומען, װאָס ה׳ פֿון צבֿאות איז זײַן נאָמען.

טז וָאָשִׂ֤ים דְּבָרַי֙ בְּפִ֔יךָ וּבְצֵ֥ל יָדִ֖י כִּסִּיתִ֑יךָ לִנְטֹ֤עַ שָׁמַ֙יִם֙ וְלִיסֹ֣ד אָ֔רֶץ וְלֵאמֹ֥ר לְצִיּ֖וֹן עַמִּי־אָֽתָּה׃ (ס)

16 און איך האָב אַרײַנגעטאָן מײַנע װערטער אין דײַן מױל, און מיטן שאָטן פֿון מײַן האַנט האָב איך דיך צוגעדעקט, כּדי צו פֿלאַנצן די הימלען, און צו גרונפֿעסטן די ערד, און זאָגן צו צִיון: מײַן פֿאָלק ביסטו.

יז הִתְעוֹרְרִ֣י הִֽתְעוֹרְרִ֗י ק֚וּמִי יְר֣וּשָׁלִַ֔ם אֲשֶׁ֥ר שָׁתִ֛ית מִיַּ֥ד יְהוָ֖ה אֶת־כּ֣וֹס חֲמָת֑וֹ אֶת־קֻבַּ֜עַת כּ֧וֹס הַתַּרְעֵלָ֛ה שָׁתִ֖ית מָצִֽית׃

17 דערװעק דיך, דערװעק דיך, שטײ אױף, ירושלים, דו װאָס האָסט געטרונקען פֿון גאָטס האַנטדעם כָּוס פֿון זײַן גרימצאָרן; דעם בעכער, דעם כָּוס פֿון פֿאַרטומלעניש, געטרונקען און אױסגעזױגן.

יח אֵין־מְנַהֵ֣ל לָ֔הּ מִכָּל־בָּנִ֖ים יָלָ֑דָה וְאֵ֤ין מַחֲזִיק֙ בְּיָדָ֔הּ מִכָּל־בָּנִ֖ים גִּדֵּֽלָה׃

18 ניטאָ װער זאָל זי פֿירן, פֿון אַלע זין װאָס זי האָט געבאָרן, און ניטאָ װער זאָל האַלטן איר האַנט, פֿון אַלע זין װאָס זי האָט אױפֿגעצױגן.

יט שְׁתַּ֤יִם הֵ֙נָּה֙ קֹֽרְאֹתַ֔יִךְ מִ֖י יָנ֣וּד לָ֑ךְ הַשֹּׁ֧ד וְהַשֶּׁ֛בֶר וְהָרָעָ֥ב וְהַחֶ֖רֶב מִ֥י אֲנַחֲמֵֽךְ׃

19 די בײדע האָבן דיך געטראָפֿן –װער קען דיך באַקלאָגן? פֿאַרװיסטונג און בראָך, און הונגער און שװערד –װי קען איך דיך טרײסטן?

כ בָּנַ֜יִךְ עֻלְּפ֥וּ שָׁכְב֛וּ בְּרֹ֥אשׁ כָּל־חוּצ֖וֹת כְּת֣וֹא מִכְמָ֑ר הַֽמְלֵאִ֥ים חֲמַת־יְהוָ֖ה גַּעֲרַ֥ת אֱלֹהָֽיִךְ׃

20 דײַנע זין ליגן געחלשטע אין אַלע עק גאַסן, װי אַ װילדציג אין נעץ; פֿול מיט דעם גרימצאָרן פֿון ה׳, מיט דעם אָנגעשרײ פֿון דײַן גאָט.

כא לָכֵ֛ן שִׁמְעִי־נָ֥א זֹ֖את עֲנִיָּ֑ה וּשְׁכֻרַ֖ת וְלֹ֥א מִיָּֽיִן׃ (ס)

21 דרום הער נאָר צו דאָס דאָזיקע, דו אָרימע, און פֿאַרשיכּורטע, אָבער ניט פֿון װײַן;

כב כֹּֽה־אָמַ֞ר אֲדֹנַ֣יִךְ יְהוָ֗ה וֵאלֹהַ֙יִךְ֙ יָרִ֣יב עַמּ֔וֹ הִנֵּ֥ה לָקַ֛חְתִּי מִיָּדֵ֖ךְ אֶת־כּ֣וֹס הַתַּרְעֵלָ֑ה אֶת־קֻבַּ֙עַת֙ כּ֣וֹס חֲמָתִ֔י לֹא־תוֹסִ֥יפִי לִשְׁתּוֹתָ֖הּ עֽוֹד׃

22 אַזױ האָט געזאָגט דײַן האַר ה׳, און דײַן גאָט װאָס נעמט זיך אָן פֿאַר זײַן פֿאָלק: זע, איך האָב אַװעקגענומען פֿון דײַן האַנטדעם כָּוס פֿון פֿאַרטומלעניש, דעם בעכער, דעם כָּוס פֿון מײַן גרימצאָרן; װעסט אים מער װידער ניט טרינקען.

כג וְשַׂמְתִּ֙יהָ֙ בְּיַד־מוֹגַ֔יִךְ אֲשֶׁר־אָמְר֥וּ לְנַפְשֵׁ֖ךְ שְׁחִ֣י וְנַעֲבֹ֑רָה וַתָּשִׂ֤ימִי כָאָ֙רֶץ֙ גֵּוֵ֔ךְ וְכַח֖וּץ לַעֹבְרִֽים׃ (ס)

23 און איך װעל אים אַרײַנטאָן אין דער האַנט פֿון דײַנע װײטוער, װאָס האָבן געזאָגט צו דײַן זעל: בײג זיך אײַן, מיר זאָלן אַריבערגײן; און האָסט געמאַכט װי די ערד דײַן רוקן, און װי די גאַס פֿאַר אַריבערגײער.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל