ירמיהו 12

קאַפּיטל 12

א צַדִּ֤יק אַתָּה֙ יְהוָ֔ה כִּ֥י אָרִ֖יב אֵלֶ֑יךָ אַ֤ךְ מִשְׁפָּטִים֙ אֲדַבֵּ֣ר אוֹתָ֔ךְ מַדּ֗וּעַ דֶּ֤רֶךְ רְשָׁעִים֙ צָלֵ֔חָה שָׁל֖וּ כָּל־בֹּ֥גְדֵי בָֽגֶד׃

1 גערעכט װעסטו בלײַבן, גאָט, װען איך זאָל זיך קריגן מיט דיר; אָבער גערעכטיקײט װיל איך רעדן צו דיר: פֿאַר װאָס איז דער װעג פֿון רשעים מצליך? פֿאַר װאָס לעבן רואיק אַלע פֿעלשער פֿאַלשע?

ב נְטַעְתָּם֙ גַּם־שֹׁרָ֔שׁוּ יֵלְכ֖וּ גַּם־עָ֣שׂוּ פֶ֑רִי קָר֤וֹב אַתָּה֙ בְּפִיהֶ֔ם וְרָח֖וֹק מִכִּלְיוֹתֵיהֶֽם׃

2 פֿלאַנצסט זײ, און זײ װאָרצלען זיך אײַן, זײ גײען אױף און טראָגן פֿרוכצט; נאָנט ביסטו אין זײער מױל, און װײַט פֿון זײערע נירן.

ג וְאַתָּ֤ה יְהוָה֙ יְדַעְתָּ֔נִי תִּרְאֵ֕נִי וּבָחַנְתָּ֥ לִבִּ֖י אִתָּ֑ךְ הַתִּקֵם֙ כְּצֹ֣אן לְטִבְחָ֔ה וְהַקְדִּשֵׁ֖ם לְי֥וֹם הֲרֵגָֽה׃ (ס)

3 און דו, גאָט, קענסט מיך, זעסט מיך, און האָסט געפּרוּװט מײַן האַרץ צו דיר; שלעפּ זײ אַװעק װי שאָף צו דער שכיטה, און גיב זײ אָפּ צום טאָג פֿון טײטונג.

ד עַד־מָתַי֙ תֶּאֱבַ֣ל הָאָ֔רֶץ וְעֵ֥שֶׂב כָּל־הַשָּׂדֶ֖ה יִיבָ֑שׁ מֵרָעַ֣ת יֹֽשְׁבֵי־בָ֗הּ סָפְתָ֤ה בְהֵמוֹת֙ וָע֔וֹף כִּ֣י אָמְר֔וּ לֹ֥א יִרְאֶ֖ה אֶת־אַחֲרִיתֵֽנוּ׃

4 ביז װאַנען װעט טרױערן דאָס לאַנד, און דאָס גראָז פֿון גאַנצן פֿעלד װעט זײַן פֿאַרטריקנט? פֿון װעגן דער שלעכטיקײט פֿון די װױנער אין איר זײַנען אומגעקומען בהמות און פֿױגלען; װײַל זײ האָבן געזאָגט: ער זעט ניט אונדזער סָוף.

ה כִּ֣י אֶת־רַגְלִ֥ים ׀ רַ֙צְתָּה֙ וַיַּלְא֔וּךָ וְאֵ֥יךְ תְּתַֽחֲרֶ֖ה אֶת־הַסּוּסִ֑ים וּבְאֶ֤רֶץ שָׁלוֹם֙ אַתָּ֣ה בוֹטֵ֔חַ וְאֵ֥יךְ תַּעֲשֶׂ֖ה בִּגְא֥וֹן הַיַּרְדֵּֽן׃

5 אױב מיט פֿוסגײער ביסטו געלאָפֿן, און זײ האָבן דיך מיד געמאַכט, הינט װי װילסטו זיך מיט פֿערד פֿאַרמעסטן? און ביסטו זיכער אין לאַנד פֿון פֿריד, װי װעסטו אָבער טאָן אין דעם געװעלד פֿון יַרדן?

ו כִּ֧י גַם־אַחֶ֣יךָ וּבֵית־אָבִ֗יךָ גַּם־הֵ֙מָּה֙ בָּ֣גְדוּ בָ֔ךְ גַּם־הֵ֛מָּה קָרְא֥וּ אַחֲרֶ֖יךָ מָלֵ֑א אַל־תַּאֲמֵ֣ן בָּ֔ם כִּֽי־יְדַבְּר֥וּ אֵלֶ֖יךָ טוֹבֽוֹת׃ (ס)

6 װאָרום אַפֿילו דײַנע ברידער אין דײַן פֿאָטערס הױז, אַפֿילו זײ האָבן געפֿעלשט אָן דיר, אַפֿילו זײ האָבן דיר נאָפּכגעשריען מיט אַ פֿולער קעל; ניט גלױב זײ װען זײ רעדן גוט צו דיר.

ז עָזַ֙בְתִּי֙ אֶת־בֵּיתִ֔י נָטַ֖שְׁתִּי אֶת־נַחֲלָתִ֑י נָתַ֛תִּי אֶת־יְדִד֥וּת נַפְשִׁ֖י בְּכַ֥ף אֹיְבֶֽיהָ׃

7 איך האָב פֿאַרלאָזן מײַן הױז, איך האָב אַװעקגעװאָרפֿן מײַן אַרב; איך האָב איבערגעגעבן די פֿעליבטע פֿון מײַן זעל אין דער האַנט פֿון אירע פֿײַנט.

ח הָיְתָה־לִּ֥י נַחֲלָתִ֖י כְּאַרְיֵ֣ה בַיָּ֑עַר נָתְנָ֥ה עָלַ֛י בְּקוֹלָ֖הּ עַל־כֵּ֥ן שְׂנֵאתִֽיהָ׃

8 מײַן אַרב איז מיר געװאָרן װי אַ לײב אין װאַלד, זי האָט אױפֿגעהױבן איר קָול אױף מיר, דרום האָב איך זי פֿײַנט געקראָגן.

ט הַעַ֨יִט צָב֤וּעַ נַחֲלָתִי֙ לִ֔י הַעַ֖יִט סָבִ֣יב עָלֶ֑יהָ לְכ֗וּ אִסְפ֛וּ כָּל־חַיַּ֥ת הַשָּׂדֶ֖ה הֵתָ֥יוּ לְאָכְלָֽה׃

9 איז אַ קלױאיקער רױבפֿױגל מײַן אַרב מיר? די רױבפֿױגלען זײַנען רונד אַרום איר; גײט זאַמלט אַלע קחיות פֿון פֿעלד, ברענגט זײ אַהער צו עסן.

י רֹעִ֤ים רַבִּים֙ שִֽׁחֲת֣וּ כַרְמִ֔י בֹּסְס֖וּ אֶת־חֶלְקָתִ֑י נָֽתְנ֛וּ אֶת־חֶלְקַ֥ת חֶמְדָּתִ֖י לְמִדְבַּ֥ר שְׁמָמָֽה׃

10 פֿיל פּאַסטוכער האָבן פֿאַרדאָרבן מײַן װײַנגאָרטן, צעטרעטן מײַן פֿעלד; זײ האָבן געמאַכט מײַן פֿלוסטיק פֿעלד פֿאַר אַ מדבר אַ פֿיסטן.

יא שָׂמָהּ֙ לִשְׁמָמָ֔ה אָבְלָ֥ה עָלַ֖י שְׁמֵמָ֑ה נָשַׁ֙מָּה֙ כָּל־הָאָ֔רֶץ כִּ֛י אֵ֥ין אִ֖ישׁ שָׂ֥ם עַל־לֵֽב׃

11 מע האָט עס געמאַכט פֿאַר אַ װיסטעניש, עס טרױערט צו מיר װיסטערהײט; פֿאַרװיסט איז דאָס גאַנצע לאַנד, װאָרום קײן מענטש נעמט ניט צום האַרצן.

יב עַֽל־כָּל־שְׁפָיִ֣ם בַּמִּדְבָּ֗ר בָּ֚אוּ שֹֽׁדְדִ֔ים כִּ֣י חֶ֤רֶב לַֽיהוָה֙ אֹֽכְלָ֔ה מִקְצֵה־אֶ֖רֶץ וְעַד־קְצֵ֣ה הָאָ֑רֶץ אֵ֥ין שָׁל֖וֹם לְכָל־בָּשָֽׂר׃ (ס)

12 אױף אַלע הױכע ערטער אין מדבר זײַנען פֿאַרװיסטער געקומען, װאָרום גאָטס שװערד פֿאַרצערט פֿון עק לאַנד ביז עק לאַנד, ניטאָ קײן פֿריד פֿאַר קײן לײַב.

יג זָרְע֤וּ חִטִּים֙ וְקֹצִ֣ים קָצָ֔רוּ נֶחְל֖וּ לֹ֣א יוֹעִ֑לוּ וּבֹ֙שׁוּ֙ מִתְּבוּאֹ֣תֵיכֶ֔ם מֵחֲר֖וֹן אַף־יְהוָֽה׃ (ס)

13 זײ האָבן געזײט װײץ, און דערנער געשניטן, זיך געפּלאָגט – קײן נוץ ניט געבראַכט; דרום שעמט אײַך מיט אײַערע תּבואות, פֿון װעגן דעם גרימצאָרן פֿון גאָט.

יד כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עַל־כָּל־שְׁכֵנַי֙ הָֽרָעִ֔ים הַנֹּֽגְעִים֙ בַּֽנַּחֲלָ֔ה אֲשֶׁר־הִנְחַ֥לְתִּי אֶת־עַמִּ֖י אֶת־יִשְׂרָאֵ֑ל הִנְנִ֤י נֹֽתְשָׁם֙ מֵעַ֣ל אַדְמָתָ֔ם וְאֶת־בֵּ֥ית יְהוּדָ֖ה אֶתּ֥וֹשׁ מִתּוֹכָֽם׃

14 אַזױ האָט גאָט געזאָגט – אױף אַלע מײַנע בײזע שכנים, װאָס רירן אָן די אַרב װאָס איך האָב געמאַכט אַרבן מײַן פֿאָלק ישׂראל:זע, איך רײַס זײ אױס פֿון זײער ערד, און דאָס הױז פֿון יהודה װעל איך אױסרײַסן פֿון צװישן זײ.

טו וְהָיָ֗ה אַֽחֲרֵי֙ נָתְשִׁ֣י אוֹתָ֔ם אָשׁ֖וּב וְרִֽחַמְתִּ֑ים וַהֲשִׁבֹתִ֛ים אִ֥ישׁ לְנַחֲלָת֖וֹ וְאִ֥ישׁ לְאַרְצֽוֹ׃

15 און עס װעט זײַן, נאָכדעם װי איך רײַס זײ אױס װעל איך זײ װידער דערבאַרימען, און װעל זײ אומקערן איטלעכן צו זײַן נחלה, און איטלעכן צו זײַן לאַנד.

טז וְהָיָ֡ה אִם־לָמֹ֣ד יִלְמְדוּ֩ אֶת־דַּֽרְכֵ֨י עַמִּ֜י לְהִשָּׁבֵ֤עַ בִּשְׁמִי֙ חַי־יְהוָ֔ה כַּאֲשֶׁ֤ר לִמְּדוּ֙ אֶת־עַמִּ֔י לְהִשָּׁבֵ֖עַ בַּבָּ֑עַל וְנִבְנ֖וּ בְּת֥וֹךְ עַמִּֽי׃

16 און עס װעט זײַן, אױב לערנען װעלן זײ לערנען די װעגן פֿון מײַן פֿאָלק, צו שװערן בײַ מײַן נאָמען: ”אַזױ װי ה׳ לעבט!“ אַזױ װי זײ האָבן געלערנט מײַן פֿאָלק.

יז וְאִ֖ם לֹ֣א יִשְׁמָ֑עוּ וְנָ֨תַשְׁתִּ֜י אֶת־הַגּ֥וֹי הַה֛וּא נָת֥וֹשׁ וְאַבֵּ֖ד נְאֻם־יְהוָֽה׃ (ס)

17 אױב אָבער זײ װעלן ניט צוהערן, װעל איך אױסרײַסן יענע אומה, אױסרײַסן און אונטערברענגען, זאָגט װאָט.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל