ירמיהו 31

קאַפּיטל 31

א בָּעֵ֤ת הַהִיא֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה אֶֽהְיֶה֙ לֵֽאלֹהִ֔ים לְכֹ֖ל מִשְׁפְּח֣וֹת יִשְׂרָאֵ֑ל וְהֵ֖מָּה יִֽהְיוּ־לִ֥י לְעָֽם׃ (ס)

1 אין יענער צײַט, זאָגט ה׳, װעל איך זײַן צום גאָט בײַ אַלע משפּחות פֿו ישׂראל, און זײ װעלן מיר זײַן צום פֿאָלק.

ב כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה מָצָ֥א חֵן֙ בַּמִּדְבָּ֔ר עַ֖ם שְׂרִ֣ידֵי חָ֑רֶב הָל֥וֹךְ לְהַרְגִּיע֖וֹ יִשְׂרָאֵֽל׃

2 אַזױ האָט גאָט געזאָגט: געפֿונען האָט לײַטזעליקײט אין מדבר דאָס פֿאָלק פֿון שװערד געבליבן; גײ אים באַרוען, ישׂראל.

ג מֵרָח֕וֹק יְהוָ֖ה נִרְאָ֣ה לִ֑י וְאַהֲבַ֤ת עוֹלָם֙ אֲהַבְתִּ֔יךְ עַל־כֵּ֖ן מְשַׁכְתִּ֥יךְ חָֽסֶד׃

3 פֿון װײַטן האָט גאָט זיך באַװיזן צו מיר: יאָ, אײביקע ליבשאַפֿט האָב איך דיך ליב, דרום צי איך דיך צו מיט גענאָד.

ד ע֤וֹד אֶבְנֵךְ֙ וְֽנִבְנֵ֔ית בְּתוּלַ֖ת יִשְׂרָאֵ֑ל ע֚וֹד תַּעְדִּ֣י תֻפַּ֔יִךְ וְיָצָ֖את בִּמְח֥וֹל מְשַׂחֲקִֽים׃

4 איך װעל דיך נאָך אױפֿבױען, און װעסט אױפֿגעבױט װערן, יונגפֿרױ ישׂראל;

ה ע֚וֹד תִּטְּעִ֣י כְרָמִ֔ים בְּהָרֵ֖י שֹֽׁמְר֑וֹן נָטְע֥וּ נֹטְעִ֖ים וְחִלֵּֽלוּ׃

5 װעסט נאָך אָנטאָן דײַנע פּײַקלעך, און אַרױסגײן אין לוסטיקן טאַנץ. װעסט נאָך פֿלאַנצן װײַנגערטנער אױף די בערג פֿון שוֹמרוֹן; פֿלאַנצן װעלן פֿלאַנצער און פֿאַרניצן אַלײן.

ו כִּ֣י יֶשׁ־י֔וֹם קָרְא֥וּ נֹצְרִ֖ים בְּהַ֣ר אֶפְרָ֑יִם ק֚וּמוּ וְנַעֲלֶ֣ה צִיּ֔וֹן אֶל־יְהוָ֖ה אֱלֹהֵֽינוּ׃ (פ)

6 װאָרום זײַן װעט אַ טאָג, װען די װעכטער רופֿן אױפֿן געבערג פֿון אפֿרים: שטײט אױף, און לאָמיר אַרױפֿגײן קײן צִיוֹן, צו ה׳ אונדזער גאָט.

ז כִּי־כֹ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה רָנּ֤וּ לְיַֽעֲקֹב֙ שִׂמְחָ֔ה וְצַהֲל֖וּ בְּרֹ֣אשׁ הַגּוֹיִ֑ם הַשְׁמִ֤יעוּ הַֽלְלוּ֙ וְאִמְר֔וּ הוֹשַׁ֤ע יְהוָה֙ אֶֽת־עַמְּךָ֔ אֵ֖ת שְׁאֵרִ֥ית יִשְׂרָאֵֽל׃

7 װאָרום אַזױ האָט גאָט געזאָגט: זינגט מיט פֿרײד װעגן יעקב, און שאַלט װעגן דעם קאָפּ פֿון די פֿעלקער; מאַכט הערן, לױבט, און זאָגט: העלף, גאָט, דײַן פֿאָלק, דעם איבערבלײַב פֿון ישׂראל.

ח הִנְנִי֩ מֵבִ֨יא אוֹתָ֜ם מֵאֶ֣רֶץ צָפ֗וֹן וְקִבַּצְתִּים֮ מִיַּרְכְּתֵי־אָרֶץ֒ בָּ֚ם עִוֵּ֣ר וּפִסֵּ֔חַ הָרָ֥ה וְיֹלֶ֖דֶת יַחְדָּ֑ו קָהָ֥ל גָּד֖וֹל יָשׁ֥וּבוּ הֵֽנָּה׃

8 זע, איך ברענג זײ פֿון צפֿון-לאַנד, און װעל זײ אײַנזאַמלען פֿון די עקן ערד; צװישן זײ דעם בלינדן און דעם הינקעדיקן, די טראָגעדיקע און די געװינערין אין אײנעם; אַ גרױס געזעמל װעלן זײ זיך אומקערן אַהער.

ט בִּבְכִ֣י יָבֹ֗אוּ וּֽבְתַחֲנוּנִים֮ אֽוֹבִילֵם֒ אֽוֹלִיכֵם֙ אֶל־נַ֣חֲלֵי מַ֔יִם בְּדֶ֣רֶךְ יָשָׁ֔ר לֹ֥א יִכָּשְׁל֖וּ בָּ֑הּ כִּֽי־הָיִ֤יתִי לְיִשְׂרָאֵל֙ לְאָ֔ב וְאֶפְרַ֖יִם בְּכֹ֥רִי הֽוּא׃ (ס)

9 מיט געװײן װעלן זײ קומען, און מיט לײַטזעליקײט װעל איך זײ ברענגען; איך װעל זײ פֿירן בײַ טײַכן װאַסער, אױף אַ װעג אַ גלײַכן װאָס זײ װעלן דרין ניט געשטרױכלט װערן; װאָרום איך בין אַ פֿאָטער צו ישׂפֿאל, און אפֿרים, ער איז מײַן בכָור.

י שִׁמְע֤וּ דְבַר־יְהוָה֙ גּוֹיִ֔ם וְהַגִּ֥ידוּ בָאִיִּ֖ים מִמֶּרְחָ֑ק וְאִמְר֗וּ מְזָרֵ֤ה יִשְׂרָאֵל֙ יְקַבְּצֶ֔נּוּ וּשְׁמָר֖וֹ כְּרֹעֶ֥ה עֶדְרֽוֹ׃

10 הערט דאָס װאָרט פֿון גאָט, איר װעלקער, און דערצײלט אין די אינדזלען פֿון דער װײַט, און זאָגט: דער װאָס האָט צעשפּרײט ישׂראל, טוט אים אײַנזאַמלען, און היט אים װי אַ פּאַסטוך זײַן סטאַדע.

יא כִּֽי־פָדָ֥ה יְהוָ֖ה אֶֽת־יַעֲקֹ֑ב וּגְאָל֕וֹ מִיַּ֖ד חָזָ֥ק מִמֶּֽנּוּ׃

11 װאָרום גאָט האָט אױסגעקױפֿט יעקב, און אים אױסגעלײַזט פֿון דער האַנט פֿון דעם שטאַרקערן פֿון אים. און זײ װעלן קומען און זינגען אױף דער הײך פֿון צִיוֹן,

יב וּבָאוּ֮ וְרִנְּנ֣וּ בִמְרוֹם־צִיּוֹן֒ וְנָהֲר֞וּ אֶל־ט֣וּב יְהוָ֗ה עַל־דָּגָן֙ וְעַל־תִּירֹ֣שׁ וְעַל־יִצְהָ֔ר וְעַל־בְּנֵי־צֹ֖אן וּבָקָ֑ר וְהָיְתָ֤ה נַפְשָׁם֙ כְּגַ֣ן רָוֶ֔ה וְלֹא־יוֹסִ֥יפוּ לְדַאֲבָ֖ה עֽוֹד׃

12 און זײ װעלן שטראָמען צו גאָטס גוטס, צו תּבואה, און צו װײַן, און צו אײל, און צו יונגע שאָף און רינדער; און זײער זעל װעט זײַן װי אַ באַװעסערטער גאָרטן, און זײ װעלן מער װידער ניט שמאַכטן.

יג אָ֣ז תִּשְׂמַ֤ח בְּתוּלָה֙ בְּמָח֔וֹל וּבַחֻרִ֥ים וּזְקֵנִ֖ים יַחְדָּ֑ו וְהָפַכְתִּ֨י אֶבְלָ֤ם לְשָׂשׂוֹן֙ וְנִ֣חַמְתִּ֔ים וְשִׂמַּחְתִּ֖ים מִיגוֹנָֽם׃

13 דענצמאָל װעט די יונגפֿרױ זיך פֿרײען אין טאַנץ, און בכורים און זקנים אין אײנעם; און איך װעל פֿאַרקערן זײער טרױער אין פֿרײד, און װעל זײ טרײסטן און זײ דערפֿרײען אין זײער קומער.

יד וְרִוֵּיתִ֛י נֶ֥פֶשׁ הַכֹּהֲנִ֖ים דָּ֑שֶׁן וְעַמִּ֛י אֶת־טוּבִ֥י יִשְׂבָּ֖עוּ נְאֻם־יְהוָֽה׃ (ס)

14 און איך װעל זעטן די זעל פֿון די כֹּהנים מיט פֿעטקײט, און מײַן פֿאָלק װעט זײַן זאַט מיט מײַן גוטס, זאָגט גאָט.

טו כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה ק֣וֹל בְּרָמָ֤ה נִשְׁמָע֙ נְהִי֙ בְּכִ֣י תַמְרוּרִ֔ים רָחֵ֖ל מְבַכָּ֣ה עַל־בָּנֶ֑יהָ מֵאֲנָ֛ה לְהִנָּחֵ֥ם עַל־בָּנֶ֖יהָ כִּ֥י אֵינֶֽנּוּ׃ (ס)

15 אַזױ האָט גאָט געזאָגט: אַ קָול װערט אין רָמָה געהערט, אַ יאָמער, אַ ביטער געװײן; רחל װײנט אױף אירע קינדער, זי װיל זיך ניט טרײסטן נאָך אירע קינדער, װאָס זײ זײַנען מער ניטאָ.

טז כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה מִנְעִ֤י קוֹלֵךְ֙ מִבֶּ֔כִי וְעֵינַ֖יִךְ מִדִּמְעָ֑ה כִּי֩ יֵ֨שׁ שָׂכָ֤ר לִפְעֻלָּתֵךְ֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה וְשָׁ֖בוּ מֵאֶ֥רֶץ אוֹיֵֽב׃

16 אַזױ האָט גאָט געזאָגט: פֿאַרמײַד דײַן קָול פֿון געװײן, און דײַנע אױגן פֿון רטרערן, װאָרום פֿאַראַן אַ לױן פֿאַר דײַן מי, זאָגט גאָט; און זײ װעלן זיך אומקערן פֿון לאַנד פֿון דעם פֿײַנט.

יז וְיֵשׁ־תִּקְוָ֥ה לְאַחֲרִיתֵ֖ךְ נְאֻם־יְהוָ֑ה וְשָׁ֥בוּ בָנִ֖ים לִגְבוּלָֽם׃ (ס)

17 און פֿאַראַן אַ האָפֿונג פֿאַר דײַן לעצט, זאָגט גאָט, און די קינדער װעלן זיך אומקערן צו זײער געמאַרק.

יח שָׁמ֣וֹעַ שָׁמַ֗עְתִּי אֶפְרַ֙יִם֙ מִתְנוֹדֵ֔ד יִסַּרְתַּ֙נִי֙ וָֽאִוָּסֵ֔ר כְּעֵ֖גֶל לֹ֣א לֻמָּ֑ד הֲשִׁיבֵ֣נִי וְאָשׁ֔וּבָה כִּ֥י אַתָּ֖ה יְהוָ֥ה אֱלֹהָֽי׃

18 הערן האָב איך געהערט אפֿרים זיך קלאָגן: האָסט מיך געשטראָפֿט, און איך בין געשטראָפֿט, און איך בין געשטראָפֿט געװאָרן, װי אַ קאַלב ניט געלערנט; לאָז מיך אומקערן, און איך װעל זיך אומקערן, װאָרום דו ביסט ה׳ מײַן גאָט.

יט כִּֽי־אַחֲרֵ֤י שׁוּבִי֙ נִחַ֔מְתִּי וְאַֽחֲרֵי֙ הִוָּ֣דְעִ֔י סָפַ֖קְתִּי עַל־יָרֵ֑ךְ בֹּ֚שְׁתִּי וְגַם־נִכְלַ֔מְתִּי כִּ֥י נָשָׂ֖אתִי חֶרְפַּ֥ת נְעוּרָֽי׃

19 װאָרום נאָך מײַן אָפּקערונג האָב איך חרטה געהאַט, און נאָך מײַן געװאָרן װערן, האָב איך זיך געשלאָגן אױפֿן דיך; איך שעם זיך און בין אין בִיוש, װײַל איך טראָג די שאַנד פֿון מײַן יוגנט.

כ הֲבֵן֩ יַקִּ֨יר לִ֜י אֶפְרַ֗יִם אִ֚ם יֶ֣לֶד שַׁעֲשֻׁעִ֔ים כִּֽי־מִדֵּ֤י דַבְּרִי֙ בּ֔וֹ זָכֹ֥ר אֶזְכְּרֶ֖נּוּ ע֑וֹד עַל־כֵּ֗ן הָמ֤וּ מֵעַי֙ ל֔וֹ רַחֵ֥ם אֲ‍ֽרַחֲמֶ֖נּוּ נְאֻם־יְהוָֽה׃ (ס)

20 איז מיר אַ טײַער זון אפֿרים, צי אַ קינד אַ געצערטלטס? װאָרום װי נאָר איך רעד פֿון אים; בענקען בענק איך װידער נאָך אים: דרום ברומען מײַנע אינגעװײד צו אים; דערבאַרימען װעל איך אים דערבאַרימען, זאָגט גאָט.

כא הַצִּ֧יבִי לָ֣ךְ צִיֻּנִ֗ים שִׂ֤מִי לָךְ֙ תַּמְרוּרִ֔ים שִׁ֣תִי לִבֵּ֔ךְ לַֽמְסִלָּ֖ה דֶּ֣רֶךְ הלכתי [הָלָ֑כְתְּ] שׁ֚וּבִי בְּתוּלַ֣ת יִשְׂרָאֵ֔ל שֻׁ֖בִי אֶל־עָרַ֥יִךְ אֵֽלֶּה׃

21 שטעל דיר צײכנס, מאַך דיר װעגשטאַנגען, גיב אַכט אױף דעם שטעג, דעם װעג װאָס דו ביסט געגאַנגען; קער זיך אום, יונגפֿרױ ישׂראל, קער זיך אום צו די דאָזיקע שטעט דײַנע.

כב עַד־מָתַי֙ תִּתְחַמָּקִ֔ין הַבַּ֖ת הַשּֽׁוֹבֵבָ֑ה כִּֽי־בָרָ֨א יְהוָ֤ה חֲדָשָׁה֙ בָּאָ֔רֶץ נְקֵבָ֖ה תְּס֥וֹבֵֽב גָּֽבֶר׃ (ס)

22 ביז װאַנען װעסטו זיך אָפּדרײען, טאָכטער װידערשפּעניקע? פֿאַר װאָר, גאָט האָט באַשאַפֿן אַ נײַס אױף דער ערד: די װײַבספּאַרשױן זאָל זיך שַדכען צום מאַן.

כג כֹּֽה־אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל ע֣וֹד יֹאמְר֞וּ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֗ה בְּאֶ֤רֶץ יְהוּדָה֙ וּבְעָרָ֔יו בְּשׁוּבִ֖י אֶת־שְׁבוּתָ֑ם יְבָרֶכְךָ֧ יְהוָ֛ה נְוֵה־צֶ֖דֶק הַ֥ר הַקֹּֽדֶשׁ׃

23 אַזױ האָט געזאָגט ה׳ פֿון צבָאוֹת, דער גאָט פֿון ישׂראל: מע װעט נאָך זאָגן דאָס דאָזיקע װאָרט אין לאַנד פֿון יהודה, און אין זײַנע שטעט, װען איך קער אום זײער געװאַנגענשאַפֿט: גאָט זאָל דיך גענטשן, װױנונג פֿון גערעכטיקײט, הײליקער באַרג!

כד וְיָ֥שְׁבוּ בָ֛הּ יְהוּדָ֥ה וְכָל־עָרָ֖יו יַחְדָּ֑ו אִכָּרִ֕ים וְנָסְע֖וּ בַּעֵֽדֶר׃

24 און יהודה און אַלע זײַנע שטעט װעלן דרינען זיצן אין אײנעם: אַקערלײַט, און די װאָס ציען מיט סטאַדיעס.

כה כִּ֥י הִרְוֵ֖יתִי נֶ֣פֶשׁ עֲיֵפָ֑ה וְכָל־נֶ֥פֶשׁ דָּאֲבָ֖ה מִלֵּֽאתִי׃

25 װאָרום איך דערקװיק די מידע זעל, און איטלעך זעל װאָס שמאַכט, טו איך אָנפֿילן.

כו עַל־זֹ֖את הֱקִיצֹ֣תִי וָאֶרְאֶ֑ה וּשְׁנָתִ֖י עָ֥רְבָה לִּֽי׃ (ס)

26 דערױף האָב איך זיך אױפֿגעכאַפּט און מיך אומגעקוקט; און מײַן שלאָף איז מיר זיך געװען.

כז הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם־יְהוָ֑ה וְזָרַעְתִּ֗י אֶת־בֵּ֤ית יִשְׂרָאֵל֙ וְאֶת־בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה זֶ֥רַע אָדָ֖ם וְזֶ֥רַע בְּהֵמָֽה׃

27 זע, טעג קומען, זאָגט גאָט, און איאָך װעל פֿאַרזײֵען דאָס הױז פֿון ישׂראל און דאָס הױז פֿון יהודה, מיט זאָמען פֿון מענטשן, און מיט זאָמען פֿון בהמות.

כח וְהָיָ֞ה כַּאֲשֶׁ֧ר שָׁקַ֣דְתִּי עֲלֵיהֶ֗ם לִנְת֧וֹשׁ וְלִנְת֛וֹץ וְלַהֲרֹ֖ס וּלְהַאֲבִ֣יד וּלְהָרֵ֑עַ כֵּ֣ן אֶשְׁקֹ֧ד עֲלֵיהֶ֛ם לִבְנ֥וֹת וְלִנְט֖וֹעַ נְאֻם־יְהוָֽה׃

28 און עס װעט זײַן, אַזױ װי איך האָב אױפֿגעפּאַסט אױף זײ, אױסצורײַסן און אײַנצוּװאַרפֿן, און צו צעשטערן און אונטערצוברענגען, און בײז צו טאָן, אַזױ װעל איך אױפֿפּאַסן אױף זײ, צו בױען און צו פֿלאַנצן, זאָגט גאָט.

כט בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם לֹא־יֹאמְר֣וּ ע֔וֹד אָב֖וֹת אָ֣כְלוּ בֹ֑סֶר וְשִׁנֵּ֥י בָנִ֖ים תִּקְהֶֽינָה׃

29 אין יענע טעג װעט מען מער ניט זאָגן: די פֿאָטערס האָבן געגעסן זױערע װײַנטרױבן, און די צײן פֿון די זין זײַנען האַיליק.

ל כִּ֛י אִם־אִ֥ישׁ בַּעֲוֺנ֖וֹ יָמ֑וּת כָּל־הָֽאָדָ֛ם הָאֹכֵ֥ל הַבֹּ֖סֶר תִּקְהֶ֥ינָה שִׁנָּֽיו׃ (ס)

30 נײַערט איטלעכער פֿאַר זײַן זינד װעט שטאַרבן; יעטװעדער מענטש װאָס עסט די זױערע װײַנטרױבן, זײַנע צײן װעלן האַיליק װערן.

לא הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם־יְהוָ֑ה וְכָרַתִּ֗י אֶת־בֵּ֧ית יִשְׂרָאֵ֛ל וְאֶת־בֵּ֥ית יְהוּדָ֖ה בְּרִ֥ית חֲדָשָֽׁה׃

31 זע, טעג קומע, זאָגט גאָט, און איך װעל שליסן מיט דעם הױז פֿון ישׂראל, און מיאָט דעם הױז פֿון יהודה, אַ נײַעם בונד;

לב לֹ֣א כַבְּרִ֗ית אֲשֶׁ֤ר כָּרַ֙תִּי֙ אֶת־אֲבוֹתָ֔ם בְּיוֹם֙ הֶחֱזִיקִ֣י בְיָדָ֔ם לְהוֹצִיאָ֖ם מֵאֶ֖רֶץ מִצְרָ֑יִם אֲשֶׁר־הֵ֜מָּה הֵפֵ֣רוּ אֶת־בְּרִיתִ֗י וְאָנֹכִ֛י בָּעַ֥לְתִּי בָ֖ם נְאֻם־יְהוָֽה׃

32 ניט װי דער בונד װאָס איך האָב געשלאָסן מיט זײערע עלטערן אין דעם טאָג װאָס איך האָב אָנגענומען זײער האַנט זײ אַרױסצוציען פֿון לאַנד מִצרַיִם; װאָרום זײ האָבן פֿאַרשטערט מײַן בונד, הגם איך בין געװען זײער האַר, זאָגט גאָט.

לג כִּ֣י זֹ֣את הַבְּרִ֡ית אֲשֶׁ֣ר אֶכְרֹת֩ אֶת־בֵּ֨ית יִשְׂרָאֵ֜ל אַחֲרֵ֨י הַיָּמִ֤ים הָהֵם֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה נָתַ֤תִּי אֶת־תּֽוֹרָתִי֙ בְּקִרְבָּ֔ם וְעַל־לִבָּ֖ם אֶכְתֲּבֶ֑נָּה וְהָיִ֤יתִי לָהֶם֙ לֵֽאלֹהִ֔ים וְהֵ֖מָּה יִֽהְיוּ־לִ֥י לְעָֽם׃

33 נײַערט דאָס װעט זײַן דער בונד װאָס איך װעל שליסן מיט דעם הױז פֿון ישׂראל נאָך יענע טאָג, זאָגט גאָט: איך גיב אַרײַן מײַן תּוֹרה אין זײ, און אױף זײער האַרצן װעל איך זי אױפֿשרײַבן; און איך װעל זײ זײַן צום גאָט, און זײ װעלן מיר זײַן צום פֿאָלק.

לד וְלֹ֧א יְלַמְּד֣וּ ע֗וֹד אִ֣ישׁ אֶת־רֵעֵ֜הוּ וְאִ֤ישׁ אֶת־אָחִיו֙ לֵאמֹ֔ר דְּע֖וּ אֶת־יְהוָ֑ה כִּֽי־כוּלָּם֩ יֵדְע֨וּ אוֹתִ֜י לְמִקְטַנָּ֤ם וְעַד־גְּדוֹלָם֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה כִּ֤י אֶסְלַח֙ לַֽעֲוֺנָ֔ם וּלְחַטָּאתָ֖ם לֹ֥א אֶזְכָּר־עֽוֹד׃ (ס)

34 און זײ װעלן מער ניט לערנען איטלעכער זײַן חבר, און איטלעכר זײַן ברודער, אַזױ צו זאָגן: קענט גאָט! װאָרום זײ אַלע װעלן מיך קענען, פֿון זײער קלענסטן ביז זײער גרעסטן, זאָגט גאָט; װאָרום איך װעל פֿאַרגעבן זײער זינד, און זײער חטא װעל איך מער ניט דערמאָנען.

לה כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה נֹתֵ֥ן שֶׁ֙מֶשׁ֙ לְא֣וֹר יוֹמָ֔ם חֻקֹּ֛ת יָרֵ֥חַ וְכוֹכָבִ֖ים לְא֣וֹר לָ֑יְלָה רֹגַ֤ע הַיָּם֙ וַיֶּהֱמ֣וּ גַלָּ֔יו יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽוֹ׃

35 אַזױ האָט גאָט געזאָגט, דער װאָס גיט די זון פֿאַר אַ ליכט בײַ טאָג, און אי געזעצן פֿון לבנה און שטערן פֿאַר אַ ליכט בײַ נאַכט; דער װאָס רודערט אױף דעם אים, אַז זײַנע װעלן ברומען – ה׳ פֿון צבָאומת איז זײַן נאָמען:

לו אִם־יָמֻ֜שׁוּ הַחֻקִּ֥ים הָאֵ֛לֶּה מִלְּפָנַ֖י נְאֻם־יְהוָ֑ה גַּם֩ זֶ֨רַע יִשְׂרָאֵ֜ל יִשְׁבְּת֗וּ מִֽהְי֥וֹת גּ֛וֹי לְפָנַ֖י כָּל־הַיָּמִֽים׃ (ס)

36 אױב די דאָזיקע געזעצן װעלן אָפּגעטאָן װערן פֿון פֿאַר מיר, זאָגט גאָט, װעט אױך דער זאָמען פֿון ישׂראל אױפֿהערן צו זײַן אַ פֿאָלק פֿאַר מיר אַלע טעג.

לז כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אִם־יִמַּ֤דּוּ שָׁמַ֙יִם֙ מִלְמַ֔עְלָה וְיֵחָקְר֥וּ מֽוֹסְדֵי־אֶ֖רֶץ לְמָ֑טָּה גַּם־אֲנִ֞י אֶמְאַ֨ס בְּכָל־זֶ֧רַע יִשְׂרָאֵ֛ל עַֽל־כָּל־אֲשֶׁ֥ר עָשׂ֖וּ נְאֻם־יְהוָֽה׃ (ס)

37 אַזױ האָט גאָט געזאָגט: אױב די הימלען פֿון אױבן װעלן אױסגעמאָסטן װערן, און די גרונטפֿעסטן פֿון דער ערד אונטן װעלן דערפֿאָרשט װערן, װעל איך אױך פֿאַראַכטן אַלדעם זאָמען פֿון ישׂראל, פֿאַר אַלץ װאָס זײ האָבן געטאָן, זאָגט גאָט.

לח הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים [בָּאִ֖ים] נְאֻם־יְהוָ֑ה וְנִבְנְתָ֤ה הָעִיר֙ לַֽיהוָ֔ה מִמִּגְדַּ֥ל חֲנַנְאֵ֖ל שַׁ֥עַר הַפִּנָּֽה׃

38 זע, טעג קומען, זאָגט גאָט, און די שטאָט װעט אױפֿגעבױט װערן צו גאָט, פֿון דעם טורעם פֿון כַנַנאֵל ביזן װינקלטױער.

לט וְיָצָ֨א ע֜וֹד קוה [קָ֤ו] הַמִּדָּה֙ נֶגְדּ֔וֹ עַ֖ל גִּבְעַ֣ת גָּרֵ֑ב וְנָסַ֖ב גֹּעָֽתָה׃

39 און די מעסטשנױר װעט אַרױסגײן װײַטער, גלײַך אַקעגן, ביזן בערגל גָרֵב, און װעט זיך פֿאַרדרײען קײן גוֹעָה.

מ וְכָל־הָעֵ֣מֶק הַפְּגָרִ֣ים ׀ וְהַדֶּ֡שֶׁן וְכָֽל־השרמות [הַשְּׁדֵמוֹת֩] עַד־נַ֨חַל קִדְר֜וֹן עַד־פִּנַּ֨ת שַׁ֤עַר הַסּוּסִים֙ מִזְרָ֔חָה קֹ֖דֶשׁ לַֽיהוָ֑ה לֹֽא־יִנָּתֵ֧שׁ וְֽלֹא־יֵהָרֵ֛ס ע֖וֹד לְעוֹלָֽם׃ (ס)

40 און דער גאַנצער טאָל פֿון פּגרים און אַש, און אַלע פֿעלדער ביז באַק קִדרוֹן, ביזן װינקל פֿון פֿערדטױער אין מזרח, װעלן זײַן הײליק צו גאָט; עס װעט מער ניט אױסגעריסן װערן, און ניט צעשטערט װערן, אױף אײביק.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל