תהילים 116

קאַפּיטל 116

א אָ֭הַבְתִּי כִּֽי־יִשְׁמַ֥ע ׀ יְהוָ֑ה אֶת־ק֝וֹלִ֗י תַּחֲנוּנָֽי׃

1 איך גאַר אַז גאָט זאָל צוהערןמײַן קָול, מײַנע געבעטן.

ב כִּֽי־הִטָּ֣ה אָזְנ֣וֹ לִ֑י וּבְיָמַ֥י אֶקְרָֽא׃

2 װײַל ער האָט גענײַגט זײַן אױער צו מיר, דרום אין מײַנע טעג װעל איך אים רופֿן.

ג אֲפָפ֤וּנִי ׀ חֶבְלֵי־מָ֗וֶת וּמְצָרֵ֣י שְׁא֣וֹל מְצָא֑וּנִי צָרָ֖ה וְיָג֣וֹן אֶמְצָֽא׃

3 אַרומגערינגלט האָבן מיך די שטריק פֿון טױט, און אַנגסטן פֿון אונטערערד האָבן מיך געטראָפֿן;לײַד און קומער האָב איך געטראָפֿן.

ד וּבְשֵֽׁם־יְהוָ֥ה אֶקְרָ֑א אָנָּ֥ה יְ֝הוָ֗ה מַלְּטָ֥ה נַפְשִֽׁי׃

4 האָב איך דעם נאָמען פֿון גאָט גערופֿן: איך בעט דיך, גאָט, מאַך אַנטרינען מײַן זעל.

ה חַנּ֣וּן יְהֹוָ֣ה וְצַדִּ֑יק וֵ֖אלֹהֵ֣ינוּ מְרַחֵֽם׃

5 לײַטזעליק איז ה׳ און גערעכט, און אונדזער גאָט איז דערבאַרימדיק.

ו שֹׁמֵ֣ר פְּתָאיִ֣ם יְהֹוָ֑ה דַּ֝לּוֹתִ֗י וְלִ֣י יְהוֹשִֽׁיעַ׃

6 גאָט פֿאַרהיט די אומגעניטע;איך בין געװען געפֿאַלן, און ער האָט מיך געהאָלפֿן.

ז שׁוּבִ֣י נַ֭פְשִׁי לִמְנוּחָ֑יְכִי כִּֽי־יְ֝הוָ֗ה גָּמַ֥ל עָלָֽיְכִי׃

7 קער זיך אום, מײַן זעל, צו דײַן רויִקײט. װאָרום גאָט האָט דיר גוטס געטאָן.

ח כִּ֤י חִלַּ֥צְתָּ נַפְשִׁ֗י מִ֫מָּ֥וֶת אֶת־עֵינִ֥י מִן־דִּמְעָ֑ה אֶת־רַגְלִ֥י מִדֶּֽחִי׃

8 װאָרום האָסט אַרױסגעצױגן מײַן זעל פֿון טױט, פֿון טרערן מײַן אױג, מײַן פֿוס פֿון שטרױכלונג.

ט אֶ֭תְהַלֵּךְ לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה בְּ֝אַרְצ֗וֹת הַֽחַיִּֽים׃

9 איך װעל אומגײן פֿאַר גאָטאין די לענדער פֿון די לעבעדיקע.

י הֶ֭אֱמַנְתִּי כִּ֣י אֲדַבֵּ֑ר אֲ֝נִ֗י עָנִ֥יתִי מְאֹֽד׃

10 איך האָב געגלױבט, װען איך האָב גערעדט;איך בין געבײגט געװען זײער.

יא אֲ֭נִי אָמַ֣רְתִּי בְחָפְזִ֑י כָּֽל־הָאָדָ֥ם כֹּזֵֽב׃

11 איך האָב געזאָגט אין מײַן אַנגסט:אַלע מענטשן זײַנען פֿאַלש.

יב מָֽה־אָשִׁ֥יב לַיהוָ֑ה כָּֽל־תַּגְמוּל֥וֹהִי עָלָֽי׃

12 װי זאָל איך אָפּצאָלן גאָטאַלע זײַנע טובֿות צו מיר?

יג כּוֹס־יְשׁוּע֥וֹת אֶשָּׂ֑א וּבְשֵׁ֖ם יְהוָ֣ה אֶקְרָֽא׃

13 דעם כָּוס פֿון ישועות װעל איך אױפֿהײבן, און דעם נאָמען פֿון גאָט װעל איך רופֿן,

יד נְ֭דָרַי לַיהוָ֣ה אֲשַׁלֵּ֑ם נֶגְדָה־נָּ֝֗א לְכָל־עַמּֽוֹ׃

14 מײַנע נדרים צו גאָט װעל איך באַצאָלןאַנטקעגן פֿאַר זײַן גאַנצן פֿאָלק.

טו יָ֭קָר בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה הַ֝מָּ֗וְתָה לַחֲסִידָֽיו׃

15 שװער אין די אױגן פֿון גאָטאיז דער טױט פֿון זײַנע פֿרומע.

טז אָֽנָּ֣ה יְהוָה֮ כִּֽי־אֲנִ֪י עַ֫בְדֶּ֥ךָ אֲ‍ֽנִי־עַ֭בְדְּךָ בֶּן־אֲמָתֶ֑ךָ פִּ֝תַּ֗חְתָּ לְמוֹסֵרָֽי׃

16 איך בעט דיך, גאָט, װאָרום איך בין דײַן קנעכט, איך בין דײַן קנעכט, דער זון פֿון דײַן דינסט;האָסט לױזגעמאַכט מײַנע בינדשטריק.

יז לְֽךָ־אֶ֭זְבַּח זֶ֣בַח תּוֹדָ֑ה וּבְשֵׁ֖ם יְהוָ֣ה אֶקְרָֽא׃

17 איך װעל שלאַכטן צו דיר אַ שלאַכטאָפּפֿער פֿון דאַנק, און דעם נאָמען פֿון גאָט װעל איך רופֿן.

יח נְ֭דָרַי לַיהוָ֣ה אֲשַׁלֵּ֑ם נֶגְדָה־נָּ֝֗א לְכָל־עַמּֽוֹ׃

18 מײַנע נדרים צו גאָט װעל איך באַצאָלןאַנקעגן פֿאַר זײַן גאַנצן פֿאָלק,

יט בְּחַצְר֤וֹת ׀ בֵּ֤ית יְהוָ֗ה בְּֽת֘וֹכֵ֤כִי יְֽרוּשָׁלִָ֗ם הַֽלְלוּ־יָֽהּ׃

19 אין די הױפֿן פֿון גאָטס הױז, אין מיטן פֿון דיר, ירושלים. הַלְלוּיָה.