תהילים 50

קאַפּיטל 50

א מִזְמ֗וֹר לְאָ֫סָ֥ף אֵ֤ל ׀ אֱ‍ֽלֹהִ֡ים יְֽהוָ֗ה דִּבֶּ֥ר וַיִּקְרָא־אָ֑רֶץ מִמִּזְרַח־שֶׁ֝֗מֶשׁ עַד־מְבֹאֽוֹ׃

1 אַ מזמור פֿון אָסָפֿן. דער גאָט פֿון געטער, ה׳, האָט גערעדט און גערופֿן די ערד, פֿון אױפֿגאַנג פֿון דער זון ביז איר אונטערגאַנג.

ב מִצִּיּ֥וֹן מִכְלַל־יֹ֗פִי אֱלֹהִ֥ים הוֹפִֽיעַ׃

2 פֿון צִיון דער קרױן פֿון שײנקײט, האָט אַרױסגעשײַנט גאָט.

ג יָ֤בֹ֥א אֱלֹהֵ֗ינוּ וְֽאַל־יֶ֫חֱרַ֥שׁ אֵשׁ־לְפָנָ֥יו תֹּאכֵ֑ל וּ֝סְבִיבָ֗יו נִשְׂעֲרָ֥ה מְאֹֽד׃

3 אונדזער גאָט קומט, און ער שװײַגט ניט, אים פֿאַרױס פֿאַרצערט אַ פֿײַער, און אַרום אים טוט שטורעמען געװאַלטיק.

ד יִקְרָ֣א אֶל־הַשָּׁמַ֣יִם מֵעָ֑ל וְאֶל־הָ֝אָ֗רֶץ לָדִ֥ין עַמּֽוֹ׃

4 ער רופֿט צו די הימלען פֿון אױבן, און צו דער ערד, כּדי צו משפּטן זײַן פֿאָלק:

ה אִסְפוּ־לִ֥י חֲסִידָ֑י כֹּרְתֵ֖י בְרִיתִ֣י עֲלֵי־זָֽבַח׃

5 זאַמלט מיר אײַן מײַנע פֿרומע, די װאָס שליסן מײַן בונד איבער שלאַכטאָפּפֿער.

ו וַיַּגִּ֣ידוּ שָׁמַ֣יִם צִדְק֑וֹ כִּֽי־אֱלֹהִ֓ים ׀ שֹׁפֵ֖ט ה֣וּא סֶֽלָה׃

6 און די הימלען זאָגן אָן זײַן גערעכטיקײט, װאָרום גאָט, ער איז אַ ריכטער. סֶלָה.

ז שִׁמְעָ֤ה עַמִּ֨י ׀ וַאֲדַבֵּ֗רָה יִ֭שְׂרָאֵל וְאָעִ֣ידָה בָּ֑ךְ אֱלֹהִ֖ים אֱלֹהֶ֣יךָ אָנֹֽכִי׃

7 הער מײַן פֿאָלק, און איך װעל רעדן, ישׂראל, און איך װעל דיך װאָרענען:גאָט דײַן גאָט בין איך.

ח לֹ֣א עַל־זְ֭בָחֶיךָ אוֹכִיחֶ֑ךָ וְעוֹלֹתֶ֖יךָ לְנֶגְדִּ֣י תָמִֽיד׃

8 ניט אום דײַנע שלאַכטאָפּפֿער װעל איך דיך שטראָפֿן;דײַנע בראַנדאָפּפֿער זײַנען דאָך תּמיד פֿאַר מיר.

ט לֹא־אֶקַּ֣ח מִבֵּיתְךָ֣ פָ֑ר מִ֝מִּכְלְאֹתֶ֗יךָ עַתּוּדִֽים׃

9 איך װיל ניט נעמען פֿון דײַן הױז קײן אָקס, פֿון דײַנע שטאַלן קײן בעק.

י כִּי־לִ֥י כָל־חַיְתוֹ־יָ֑עַר בְּ֝הֵמ֗וֹת בְּהַרְרֵי־אָֽלֶף׃

10 װאָרום מײַן איז יעטװעדער חיה פֿון װאַלד, די בהמות אױף טױזנט בערג.

יא יָ֭דַעְתִּי כָּל־ע֣וֹף הָרִ֑ים וְזִ֥יז שָׂ֝דַ֗י עִמָּדִֽי׃

11 איך קען יעטװעדער פֿױגל פֿון די בערג, און די װידמענונג פֿון פֿעלד איז בײַ מיר.

יב אִם־אֶ֭רְעַב לֹא־אֹ֣מַר לָ֑ךְ כִּי־לִ֥י תֵ֝בֵ֗ל וּמְלֹאָֽהּ׃

12 אַז איך זאָל הונגעריק זײַן, װעל איך דיר ניט זאָגן, װאָרום מײַן איז די װעלט און איר פֿולקײט.

יג הַֽ֭אוֹכַל בְּשַׂ֣ר אַבִּירִ֑ים וְדַ֖ם עַתּוּדִ֣ים אֶשְׁתֶּֽה׃

13 צי עס איך דאָס פֿלײש פֿון אָקסן?אָדער דאָס בלוט פֿון בעק טו איך טרינקען?

יד זְבַ֣ח לֵאלֹהִ֣ים תּוֹדָ֑ה וְשַׁלֵּ֖ם לְעֶלְי֣וֹן נְדָרֶֽיךָ׃

14 שלאַכט צו גאָט אַ דאַנקאָפּפֿער, און באַצאָל דעם אױבערשטן דײַנע נדרים.

טו וּ֭קְרָאֵנִי בְּי֣וֹם צָרָ֑ה אֲ֝חַלֶּצְךָ֗ וּֽתְכַבְּדֵֽנִי׃

15 און רוף מיך אין טאָג פֿון נױט, װעל איך דיך דערלײזן, און דו װעסט מיך ערלעכן.

טז וְלָ֤רָשָׁ֨ע ׀ אָ֘מַ֤ר אֱלֹהִ֗ים מַה־לְּ֭ךָ לְסַפֵּ֣ר חֻקָּ֑י וַתִּשָּׂ֖א בְרִיתִ֣י עֲלֵי־פִֽיךָ׃

16 און צום רָשע האָט גאָט געזאָגט:װי קומסטו צו דערצײלן מײַנע געזעצן, און נעמען מײַן בונד אױף דײַן מױל?

יז וְ֭אַתָּה שָׂנֵ֣אתָ מוּסָ֑ר וַתַּשְׁלֵ֖ךְ דְּבָרַ֣י אַחֲרֶֽיךָ׃

17 אַז דו האָסט פֿײַנט מוסר, און האָסט געװאָרפֿן מײַנע װערטער הינטער דיר.

יח אִם־רָאִ֣יתָ גַ֭נָּב וַתִּ֣רֶץ עִמּ֑וֹ וְעִ֖ם מְנָאֲפִ֣ים חֶלְקֶֽךָ׃

18 אַז דו האָסט געזען אַ גנבֿ, האָסטו זיך געפֿרײַנטלט מיט אים, און מיט נוֹאפֿים איז געװען דײַן טײל.

יט פִּ֭יךָ שָׁלַ֣חְתָּ בְרָעָ֑ה וּ֝לְשׁוֹנְךָ֗ תַּצְמִ֥יד מִרְמָֽה׃

19 דײַן מױל האָסטו לױז געלאָזט צום בײזן, און דײַן צונג פֿלעכט באַטרוג.

כ תֵּ֭שֵׁב בְּאָחִ֣יךָ תְדַבֵּ֑ר בְּבֶֽן־אִ֝מְּךָ֗ תִּתֶּן־דֹּֽפִי׃

20 זיצסטו, באַרעדסטו דײַן ברודער, דעם זון פֿון דײַן מוטער באַנַװלסטו.

כא אֵ֤לֶּה עָשִׂ֨יתָ ׀ וְֽהֶחֱרַ֗שְׁתִּי דִּמִּ֗יתָ הֱֽיוֹת־אֶֽהְיֶ֥ה כָמ֑וֹךָ אוֹכִיחֲךָ֖ וְאֶֽעֶרְכָ֣ה לְעֵינֶֽיךָ׃

21 דאָס האָסטו געטאָן, און איך האָב געזאָלט שװײַגן?האָסטו געדאַכט, זײַן װי דו װעל איך זײַן;װעל איך דיך שטראָפֿן, און דיר לײגן פֿאַר דײַנע אױגן.

כב בִּֽינוּ־נָ֣א זֹ֭את שֹׁכְחֵ֣י אֱל֑וֹהַּ פֶּן־אֶ֝טְרֹ֗ף וְאֵ֣ין מַצִּֽיל׃

22 מערקט דאָס אַקאָרשט, איר װאָס פֿאַרגעסט אָן גאָט, כּדי איך זאָל ניט פֿאַרצוקן, און קײנער װעט ניט מציל זײַן.

כג זֹבֵ֥חַ תּוֹדָ֗ה יְֽכַ֫בְּדָ֥נְנִי וְשָׂ֥ם דֶּ֑רֶךְ אַ֝רְאֶ֗נּוּ בְּיֵ֣שַׁע אֱלֹהִֽים׃

23 דער װאָס שלאַכט אַ דאַנקאָפּפֿער, ערלעכט מיך, אָבער דעם װאָס באַטראַכט דעם װעג, אים װעל איך װײַזן די ישועה פֿון גאָט.