תהילים 56

קאַפּיטל 56

א לַמְנַצֵּ֤חַ ׀ עַל־י֬וֹנַת אֵ֣לֶם רְ֭חֹקִים לְדָוִ֣ד מִכְתָּ֑ם בֶּֽאֱחֹ֨ז אֹת֖וֹ פְלִשְׁתִּ֣ים בְּגַֽת׃

1 פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער, אױף יוֹנהס אֵלֶם רחוֹקים;פֿון דָוִדן אַ מִכתָּם, װען די פּלִשתּים האָבן אים געכאַפּט אין גאַס.

ב חָנֵּ֣נִי אֱ֭לֹהִים כִּֽי־שְׁאָפַ֣נִי אֱנ֑וֹשׁ כָּל־הַ֝יּ֗וֹם לֹחֵ֥ם יִלְחָצֵֽנִי׃

2 לײַטזעליק מיך, גאָט, װאָרום אײַנשלינגען װיל מיך אַ מענטש;אַ גאַנצן טאָג דריקט ער מיך שטרײַטנדיק.

ג שָׁאֲפ֣וּ שׁ֭וֹרְרַי כָּל־הַיּ֑וֹם כִּֽי־רַבִּ֨ים לֹחֲמִ֖ים לִ֣י מָרֽוֹם׃

3 אײַנשלינגען װילן מיך מײַנע לױערער אַ גאַנצן טאָג, יאָ פֿיל, דו העכסטער, שטרײַטן אױף מיר.

ד י֥וֹם אִירָ֑א אֲ֝נִ֗י אֵלֶ֥יךָ אֶבְטָֽח׃

4 דעם טאָג װאָס איך האָב מוראפֿאַרזיכער איך מיך אױף דיר.

ה בֵּאלֹהִים֮ אֲהַלֵּ֪ל דְּבָ֫ר֥וֹ בֵּאלֹהִ֣ים בָּ֭טַחְתִּי לֹ֣א אִירָ֑א מַה־יַּעֲשֶׂ֖ה בָשָׂ֣ר לִֽי׃

5 אױף גאָט װאָס זײַן װאָרט טו איך לױבן, אױף גאָט האָב איך מיך פֿאַרזיכערט, איך האָב ניט קײן מורא;װאָס קען אַ בשׂר-ודם מיר טאָן?

ו כָּל־הַ֭יּוֹם דְּבָרַ֣י יְעַצֵּ֑בוּ עָלַ֖י כָּל־מַחְשְׁבֹתָ֣ם לָרָֽע׃

6 אַ גאַנצן טאָג קריװדען זײ מײַנע טענות, אַלע זײערע מחשבֿות זײַנען צום בײזן אױף מיר.

ז יָג֤וּרוּ ׀ יצפינו [יִצְפּ֗וֹנוּ] הֵ֭מָּה עֲקֵבַ֣י יִשְׁמֹ֑רוּ כַּ֝אֲשֶׁ֗ר קִוּ֥וּ נַפְשִֽׁי׃

7 זײ קלײַבן זיך אױף, זײ באַהאַלטן זיך, זײ היטן מײַנע פֿוסטריט, אַזױ װי זײ קוקן אױס אױף מײַן זעל.

ח עַל־אָ֥וֶן פַּלֶּט־לָ֑מוֹ בְּ֝אַ֗ף עַמִּ֤ים ׀ הוֹרֵ֬ד אֱלֹהִֽים׃

8 פֿאַר דעם אומרעכט שלײַדער זײ אַרױס, אין צאָרן די פֿעלקער װאַרף אַנידער, גאָט.

ט נֹדִי֮ סָפַ֪רְתָּ֫ה אָ֥תָּה שִׂ֣ימָה דִמְעָתִ֣י בְנֹאדֶ֑ךָ הֲ֝לֹ֗א בְּסִפְרָתֶֽךָ׃

9 האָסט פֿאַרצײכנט מײַן װאָגלעניש, טו אַרײַן מײַן טרער אין דײַן לאָגל;פֿאַר װאָר, זײ זײַנען אין דײַן בוך.

י אָ֥֨ז יָ֘שׁ֤וּבוּ אוֹיְבַ֣י אָ֭חוֹר בְּי֣וֹם אֶקְרָ֑א זֶה־יָ֝דַ֗עְתִּי כִּֽי־אֱלֹהִ֥ים לִֽי׃

10 דענצמאָל װעלן מײַנע פֿײַנט זיך אומקערן אַהינטעראין דעם טאָג װאָס איך װעל רופֿן;דאָס װײס איך אַז גאָט איז פֿאַר מיר.

יא בֵּֽ֭אלֹהִים אֲהַלֵּ֣ל דָּבָ֑ר בַּ֝יהוָ֗ה אֲהַלֵּ֥ל דָּבָֽר׃

11 אױף גאָט װאָס [זײַן] װאָרט טו איך לױבן, אױף ה׳ װאָס [זײַן] װאָרט טו איך לױבן,

יב בֵּֽאלֹהִ֣ים בָּ֭טַחְתִּי לֹ֣א אִירָ֑א מַה־יַּעֲשֶׂ֖ה אָדָ֣ם לִֽי׃

12 אױף גאָט האָב איך מיך פֿאַרזיכערט, איך האָב ניט קײן מורא;װאָס קען אַ מענטש מיר טאָן?

יג עָלַ֣י אֱלֹהִ֣ים נְדָרֶ֑יךָ אֲשַׁלֵּ֖ם תּוֹדֹ֣ת לָֽךְ׃

13 איך נעם אױף מיר, גאָט, נדרים צו דיר, איך װעל אָפּצאָלן דאַנקאָפּפֿער צו דיר;

יד כִּ֤י הִצַּ֪לְתָּ נַפְשִׁ֡י מִמָּוֶת֮ הֲלֹ֥א רַגְלַ֗י מִ֫דֶּ֥חִי לְ֭הִֽתְהַלֵּךְ לִפְנֵ֣י אֱלֹהִ֑ים בְּ֝א֗וֹר הַֽחַיִּֽים׃

14 װאָרום האָסט מציל געװען מײַן זעל פֿון טױט, פֿאַר װאָר, מײַנע פֿיס פֿון שטרױכלונג, כּדי אַרומצוגײן פֿאַר גאָטאין דעם ליכט פֿון לעבן.