זכריה 4

קאַפּיטל 4

א וַיָּ֕שָׁב הַמַּלְאָ֖ךְ הַדֹּבֵ֣ר בִּ֑י וַיְעִירֵ֕נִי כְּאִ֖ישׁ אֲשֶׁר־יֵע֥וֹר מִשְּׁנָתֽוֹ׃

1 און דער מלאך װאָס האָט גערעדט מיט מיר, האָט זיך אומגעקערט, און ער האָט מיך אױפֿֿגעװעקט, אַזױ װי אַ מענטש װערט אױפֿֿגעװעקט פֿֿון זײַן שלאָף.

ב וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י מָ֥ה אַתָּ֖ה רֹאֶ֑ה ויאמר [וָאֹמַ֡ר] רָאִ֣יתִי ׀ וְהִנֵּ֣ה מְנוֹרַת֩ זָהָ֨ב כֻּלָּ֜הּ וְגֻלָּ֣הּ עַל־רֹאשָׁ֗הּ וְשִׁבְעָ֤ה נֵרֹתֶ֙יהָ֙ עָלֶ֔יהָ שִׁבְעָ֤ה וְשִׁבְעָה֙ מֽוּצָק֔וֹת לַנֵּר֖וֹת אֲשֶׁ֥ר עַל־רֹאשָֽׁהּ׃

2 און ער האָט צו מיר געזאָגט: װאָס זעסטו? האָב איך געזאָגט: איך האָב געזען, ערשט אַ מנוֹרה, אין גאַנצן פֿֿון גאָלד, און אױבן בײַ איר אַ בעקן, און אירע זיבן לעמפּלעך אױף איר, מיט זיבן, יאָ זיבן רערן צו די לעמפּלעך װאָס בײַ איר אױבן.

ג וּשְׁנַ֥יִם זֵיתִ֖ים עָלֶ֑יהָ אֶחָד֙ מִימִ֣ין הַגֻּלָּ֔ה וְאֶחָ֖ד עַל־שְׂמֹאלָֽהּ׃

3 און צװײ אײלבערטבײמער לעבן איר, אײנער פֿֿון דער רעכטער זײַט פֿֿון דעם בעקן, און אײנער פֿֿון זײַן לינקער זײַט.

ד וָאַ֙עַן֙ וָֽאֹמַ֔ר אֶל־הַמַּלְאָ֛ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּ֖י לֵאמֹ֑ר מָה־אֵ֖לֶּה אֲדֹנִֽי׃

4 און איך האָב זיך אָפּגערופֿן און האָב געזאָגט צו דעם מלאך װאָס האָט מיט מיר גערעדט, אַזױ צו זאָגן: װאָס זײַנען די דאָזיקע, מײַן האַר?

ה וַ֠יַּעַן הַמַּלְאָ֞ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּי֙ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י הֲל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה־הֵ֣מָּה אֵ֑לֶּה וָאֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽי׃

5 האָט געענטפֿערט דער מלאך װאָס האָט מיט מיר גערעדט, און האָט געזאָגט צו מיר: װײסטו ניט װאָס די דאָזיקע זײַנען? האָב איך געזאָגט: נײן, מײַן האַר.

ו וַיַּ֜עַן וַיֹּ֤אמֶר אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר זֶ֚ה דְּבַר־יְהוָ֔ה אֶל־זְרֻבָּבֶ֖ל לֵאמֹ֑ר לֹ֤א בְחַ֙יִל֙ וְלֹ֣א בְכֹ֔חַ כִּ֣י אִם־בְּרוּחִ֔י אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

6 האָט ער זיך אָפּגערופֿן און האָט געזאָגט צו מיר, אַזױ צו זאָגן: דאָס איז דאָס װאָרט פֿֿון גאָט צו זרובבֿלן, אַזױ צו זאָגן: ניט מיט חיל און ניט מיט כּוֹח, נאָר מיט מײַן גײַסט, זאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת.

ז מִֽי־אַתָּ֧ה הַֽר־הַגָּד֛וֹל לִפְנֵ֥י זְרֻבָּבֶ֖ל לְמִישֹׁ֑ר וְהוֹצִיא֙ אֶת־הָאֶ֣בֶן הָרֹאשָׁ֔ה תְּשֻׁא֕וֹת חֵ֥ן חֵ֖ן לָֽהּ׃ (פ)

7 װער ביסטו, גרױסער באַרג? פֿאַר זרובבֿלן װעסטו װערן אַ גלײַכער פּלאַץ; און ער װעט אַרױסברענגען דעם קאָפּשטײן מיט געשרײען: חן, חן צו אים!

ח וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃

8 און דאָס װאָרט פֿֿון גאָט איז געװען צו מיר, אַזױ צו זאָגן:

ט יְדֵ֣י זְרֻבָּבֶ֗ל יִסְּד֛וּ הַבַּ֥יִת הַזֶּ֖ה וְיָדָ֣יו תְּבַצַּ֑עְנָה וְיָ֣דַעְתָּ֔ כִּֽי־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחַ֥נִי אֲלֵיכֶֽם׃

9 די הענט פֿֿון זרובבֿלן האָבן געגרונטפֿעסט דאָס דאָזיקע הױז, און זײַנע הענט װעלן עס ענדיקן, און װעסט װיסן אַז גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת האָט מיך געשיקט צו אײַך.

י כִּ֣י מִ֣י בַז֮ לְי֣וֹם קְטַנּוֹת֒ וְשָׂמְח֗וּ וְרָא֞וּ אֶת־הָאֶ֧בֶן הַבְּדִ֛יל בְּיַ֥ד זְרֻבָּבֶ֖ל שִׁבְעָה־אֵ֑לֶּה עֵינֵ֣י יְהוָ֔ה הֵ֥מָּה מְשׁוֹטְטִ֖ים בְּכָל־הָאָֽרֶץ׃

10 װאָרום װער נאָר עס האָט פֿאַראַכט דעם טאָג פֿֿון קלײנע אָנהײבן, זײ װעלן זיך פֿרײען אַז זײ װעלן זען דאָס בלײַגעװיכט אין זרובבֿלס האַנט. די דאָזיקע זיבן דאָס זײַנען די אױגן פֿֿון גאָט װאָס װאַנדערן איבער דער גאַנצער ערד.

יא וָאַ֖עַן וָאֹמַ֣ר אֵלָ֑יו מַה־שְּׁנֵ֤י הַזֵּיתִים֙ הָאֵ֔לֶה עַל־יְמִ֥ין הַמְּנוֹרָ֖ה וְעַל־שְׂמֹאולָֽהּ׃

11 האָב איך זיך אָפּגערופֿן און האָב צו אים געזאָגט: װאָס זײַנען די דאָזיקע צװײ אײלבערטבײמער אױף דער רעכטער זײַט פֿֿון דער מנוֹרה און אױף איר לינקער זײַט?

יב וָאַ֣עַן שֵׁנִ֔ית וָאֹמַ֖ר אֵלָ֑יו מַה־שְׁתֵּ֞י שִׁבֲּלֵ֣י הַזֵּיתִ֗ים אֲשֶׁר֙ בְּיַ֗ד שְׁנֵי֙ צַנְתְּר֣וֹת הַזָּהָ֔ב הַֽמְרִיקִ֥ים מֵעֲלֵיהֶ֖ם הַזָּהָֽב׃

12 און איך האָב זיך אָפּגערופֿן אַ צװײט מאָל און האָב געזאָגט צו אים: װאָס זײַנען די צװײ אײלבערטצװײַגן װאָס לעבן די צװײ גילדערנע גיסרערן װאָס לײדיקן אַרױס פֿֿון זיך דאָס גילדערנע בױמל?

יג וַיֹּ֤אמֶר אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר הֲל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה־אֵ֑לֶּה וָאֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽי׃

13 האָט ער געזאָגט צו מיר, אַזױ צו זאָגן: װײסטו ניט װאָס די דאָזיקע זײַנען? האָב איך געזאָגט: נײן, מײַן האַר.

יד וַיֹּ֕אמֶר אֵ֖לֶּה שְׁנֵ֣י בְנֵֽי־הַיִּצְהָ֑ר הָעֹמְדִ֖ים עַל־אֲד֥וֹן כָּל־הָאָֽרֶץ׃

14 האָט ער געזאָגט: דאָס זײַנען די צװײ געזאַלבטע װאָס שטײען לעבן דעם האַר פֿֿון דער גאַנצער ערד.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל