זכריה 7

קאַפּיטל 7

א וַֽיְהִי֙ בִּשְׁנַ֣ת אַרְבַּ֔ע לְדָרְיָ֖וֶשׁ הַמֶּ֑לֶךְ הָיָ֨ה דְבַר־יְהוָ֜ה אֶל־זְכַרְיָ֗ה בְּאַרְבָּעָ֛ה לַחֹ֥דֶשׁ הַתְּשִׁעִ֖י בְּכִסְלֵֽו׃

1 און עס איז געװען אין פֿירטן יאָר פֿֿון מלך דָריָוֶש, איז דאָס װאָרט פֿֿון גאָט געװען צו זכַריָהן אין פֿירטן טאָג פֿֿון נײַנטן חוֹדש, אין כִּסלֵו,

ב וַיִּשְׁלַח֙ בֵּֽית־אֵ֔ל שַׂר־אֶ֕צֶר וְרֶ֥גֶם מֶ֖לֶךְ וַֽאֲנָשָׁ֑יו לְחַלּ֖וֹת אֶת־פְּנֵ֥י יְהוָֽה׃

2 װען בית-אֵל, שַׂראֶצֶר, און רֶגֶם-מֶלֶך און זײַנע מענטשן, האָבן געשיקט צו בעטן פֿאַר גאָט,

ג לֵאמֹ֗ר אֶל־הַכֹּֽהֲנִים֙ אֲשֶׁר֙ לְבֵית־יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְאֶל־הַנְּבִיאִ֖ים לֵאמֹ֑ר הַֽאֶבְכֶּה֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הַחֲמִשִׁ֔י הִנָּזֵ֕ר כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֔יתִי זֶ֖ה כַּמֶּ֥ה שָׁנִֽים׃ (פ)

3 און צו זאָגן צו די כֹּהנים װאָס אין הױז פֿֿון גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת, און צו די נבֿיאים, אַזױ צו זאָגן: זאָל איך װײנען אין דעם פֿינפֿטן חוֹדש אָפּגעזונדערטערהײט, אַזױ װי איך האָב געטאָן שױן פֿֿון כַּמֶה יאָרן?

ד וַיְהִ֛י דְּבַר־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃

4 איז דאָס װאָרט פֿֿון גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת געװען צו מיר, אַזױ צו זאָגן:

ה אֱמֹר֙ אֶל־כָּל־עַ֣ם הָאָ֔רֶץ וְאֶל־הַכֹּהֲנִ֖ים לֵאמֹ֑ר כִּֽי־צַמְתֶּ֨ם וְסָפ֜וֹד בַּחֲמִישִׁ֣י וּבַשְּׁבִיעִ֗י וְזֶה֙ שִׁבְעִ֣ים שָׁנָ֔ה הֲצ֥וֹם צַמְתֻּ֖נִי אָֽנִי׃

5 זאָג צו דעם גאַנצן פֿאָלק פֿֿון לאַנד, און צו די כֹּהנים, אַזױ צו זאָגן: אַז איר האָט געפֿאַסט און געקלאָגט אין פֿינפֿטן און אין זיבעטן חוֹדש שױן זיבעציק יאָר, האָט איר פֿאַסטן דען מיר געפֿאַסט?

ו וְכִ֥י תֹאכְל֖וּ וְכִ֣י תִשְׁתּ֑וּ הֲל֤וֹא אַתֶּם֙ הָאֹ֣כְלִ֔ים וְאַתֶּ֖ם הַשֹּׁתִֽים׃

6 און אַז איר עסט, און אַז איר טרינקט, זײַט איר ניט די װאָס עסט, און איר די װאָס טרינקט?

ז הֲל֣וֹא אֶת־הַדְּבָרִ֗ים אֲשֶׁ֨ר קָרָ֤א יְהוָה֙ בְּיַד֙ הַנְּבִיאִ֣ים הָרִֽאשֹׁנִ֔ים בִּהְי֤וֹת יְרוּשָׁלִַ֙ם֙ יֹשֶׁ֣בֶת וּשְׁלֵוָ֔ה וְעָרֶ֖יהָ סְבִיבֹתֶ֑יהָ וְהַנֶּ֥גֶב וְהַשְּׁפֵלָ֖ה יֹשֵֽׁב׃ (פ)

7 דאָס זײַנען דאָך די װערטער װאָס גאָט האָט גערופֿן דורך די פֿריערדיקע נבֿיאים, װען ירושָלַיִם איז געװען באַזעצט און בשַלװה, מיט אירע שטעט רונד אַרום איר, און דער דָרום און די נידערונג זײַנען געװען באַזעצט.

ח וַֽיְהִי֙ דְּבַר־יְהוָ֔ה אֶל־זְכַרְיָ֖ה לֵאמֹֽר׃

8 און דאָס װאָרט פֿֿון גאָט איז געװען צו זכַריָהן, אַזױ צו זאָגן:

ט כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֵאמֹ֑ר מִשְׁפַּ֤ט אֱמֶת֙ שְׁפֹ֔טוּ וְחֶ֣סֶד וְרַֽחֲמִ֔ים עֲשׂ֖וּ אִ֥ישׁ אֶת־אָחִֽיו׃

9 אַזױ האָט געהאַט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת, אַזױ צו זאָגן: משפּט אַן אמתן משפּט, און טוט חסד און דערבאַרימונג אײנער מיטן אַנדערן,

י וְאַלְמָנָ֧ה וְיָת֛וֹם גֵּ֥ר וְעָנִ֖י אַֽל־תַּעֲשֹׁ֑קוּ וְרָעַת֙ אִ֣ישׁ אָחִ֔יו אַֽל־תַּחְשְׁב֖וּ בִּלְבַבְכֶֽם׃

10 און אַן אַלמנה און אַ יתום, אַ פֿרעמדן און אַן אָרימאַן, זאָלט איר ניט דריקן, און אײנער דעם אַנדערנס רעה זאָלט איר ניט טראַכטן אין אײַער האַרצן.

יא וַיְמָאֲנ֣וּ לְהַקְשִׁ֔יב וַיִּתְּנ֥וּ כָתֵ֖ף סֹרָ֑רֶת וְאָזְנֵיהֶ֖ם הִכְבִּ֥ידוּ מִשְּׁמֽוֹעַ׃

11 אָבער זײ האָבן ניט געװאָלט האָרכן, און זײ האָבן געקערט אַ װידערשפּעניקן רוקן, און זײערע אױערן האָבן זײ פֿאַרשטאָפּט ניט צו הערן.

יב וְלִבָּ֞ם שָׂ֣מוּ שָׁמִ֗יר מִ֠שְּׁמוֹעַ אֶת־הַתּוֹרָ֤ה וְאֶת־הַדְּבָרִים֙ אֲשֶׁ֨ר שָׁלַ֜ח יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ בְּרוּח֔וֹ בְּיַ֖ד הַנְּבִיאִ֣ים הָרִֽאשֹׁנִ֑ים וַֽיְהִי֙ קֶ֣צֶף גָּד֔וֹל מֵאֵ֖ת יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

12 און זײער האַרץ האָבן זײ געמאַכט אַזױ װי דימענטשטײן, ניט צו הערן די תּוֹרה און די װערטער װאָס גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת האָט געשיקט מיט זײַן גײַסט דורך די פֿריערדיקע נבֿיאים; דרום איז געװאָרן אַ גרױסער צאָרן פֿֿון גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת.

יג וַיְהִ֥י כַאֲשֶׁר־קָרָ֖א וְלֹ֣א שָׁמֵ֑עוּ כֵּ֤ן יִקְרְאוּ֙ וְלֹ֣א אֶשְׁמָ֔ע אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

13 און עס איז געװען: אַזױ װי ער האָט גערופֿן, און זײ האָבן ניט צוגעהערט, אַזױ װעלן זײ רופֿן, און איך װעל ניט צוהערן, האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת.

יד וְאֵ֣סָעֲרֵ֗ם עַ֤ל כָּל־הַגּוֹיִם֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־יְדָע֔וּם וְהָאָ֙רֶץ֙ נָשַׁ֣מָּה אַֽחֲרֵיהֶ֔ם מֵֽעֹבֵ֖ר וּמִשָּׁ֑ב וַיָּשִׂ֥ימוּ אֶֽרֶץ־חֶמְדָּ֖ה לְשַׁמָּֽה׃ (פ)

14 און איך װעל זײ צעשטורעמען איבער אַלע פֿעלקער װאָס זײ האָבן זײ ניט געקענט. אַזױ איז דאָס לאַנד װיסט געװאָרן נאָך זײ, אָן אַ גײער און אָן אַ קומער; און זײ האָבן געמאַכט דאָס גלוסטיקע לאַנד אַ װיסטעניש.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל