זכריה 8

קאַפּיטל 8

א וַיְהִ֛י דְּבַר־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֵאמֹֽר׃

1 און דאָס װאָרט פֿֿון גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת איז געװען אַזױ צו זאָגן:

ב כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת קִנֵּ֥אתִי לְצִיּ֖וֹן קִנְאָ֣ה גְדוֹלָ֑ה וְחֵמָ֥ה גְדוֹלָ֖ה קִנֵּ֥אתִי לָֽהּ׃

2 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: מיך פֿאַרדריסט װעגן צִיוֹן אַ גרױס פֿאַרדראָס, און מיט גרױס גרימצאָרן פֿאַרדריסט מיך װעגן איר.

ג כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שַׁ֚בְתִּי אֶל־צִיּ֔וֹן וְשָׁכַנְתִּ֖י בְּת֣וֹךְ יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וְנִקְרְאָ֤ה יְרוּשָׁלִַ֙ם֙ עִ֣יר־הָֽאֱמֶ֔ת וְהַר־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת הַ֥ר הַקֹּֽדֶשׁ׃ (ס)

3 אַזױ האָט גאָט געזאָגט: איך קער זיך אום קײן צִיוֹן, און איך װעל רוען אין ירושָלַיִם, און ירושָלַיִם װעט גערופֿן װערן די שטאָט פֿֿון אמת, און דער באַרג פֿֿון גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת, דער הײליקער באַרג.

ד כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת עֹ֤ד יֵֽשְׁבוּ֙ זְקֵנִ֣ים וּזְקֵנ֔וֹת בִּרְחֹב֖וֹת יְרוּשָׁלִָ֑ם וְאִ֧ישׁ מִשְׁעַנְתּ֛וֹ בְּיָד֖וֹ מֵרֹ֥ב יָמִֽים׃

4 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: עס װעלן נאָך זיצן זקנים און זקנות אין די גאַסן פֿֿון ירושָלַיִם, איטלעכער מיט זײַן שטעקן אין זײַן האַנט, פֿֿון גרױס עלטער.

ה וּרְחֹב֤וֹת הָעִיר֙ יִמָּ֣לְא֔וּ יְלָדִ֖ים וִֽילָד֑וֹת מְשַׂחֲקִ֖ים בִּרְחֹֽבֹתֶֽיהָ׃ (ס)

5 און די גאַסן פֿֿון דער שטאָט װעלן זײַן פֿול מיט ייִנגלעך און מײדלעך װאָס שפּילן זיך אין אירע גאַסן.

ו כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת כִּ֣י יִפָּלֵ֗א בְּעֵינֵי֙ שְׁאֵרִית֙ הָעָ֣ם הַזֶּ֔ה בַּיָּמִ֖ים הָהֵ֑ם גַּם־בְּעֵינַי֙ יִפָּלֵ֔א נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ (פ)

6 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: אױב דאָס װעט זײַן װוּנדערלעך אין די אױגן פֿֿון דעם איבערבלײַב פֿֿון דעם דאָזיקן פֿאָלק אין יענע טעג, זאָל עס אױך אין מײַנע אױגן זײַן װוּנדערלעך? זאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת.

ז כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְנִ֥י מוֹשִׁ֛יעַ אֶת־עַמִּ֖י מֵאֶ֣רֶץ מִזְרָ֑ח וּמֵאֶ֖רֶץ מְב֥וֹא הַשָּֽׁמֶשׁ׃

7 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: זע, איך העלף מײַן פֿאָלק, פֿֿון דעם לאַנד פֿֿון זונאױפֿֿגאַנג, און פֿֿון דעם לאַנד פֿֿון זונאונטערגאַנג.

ח וְהֵבֵאתִ֣י אֹתָ֔ם וְשָׁכְנ֖וּ בְּת֣וֹךְ יְרוּשָׁלִָ֑ם וְהָיוּ־לִ֣י לְעָ֗ם וַֽאֲנִי֙ אֶהְיֶ֤ה לָהֶם֙ לֵֽאלֹהִ֔ים בֶּאֱמֶ֖ת וּבִצְדָקָֽה׃ (ס)

8 און איך װעל זײ ברענגען, און זײ װעלן װוינען אין ירושָלַיִם, און זײ װעלן מיר זײַן צום פֿאָלק, און איך װעל זײ זײַן צום גאָט, מיט אמת און מיט גערעכטיקײט.

ט כֹּֽה־אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ תֶּחֱזַ֣קְנָה יְדֵיכֶ֔ם הַשֹּֽׁמְעִים֙ בַּיָּמִ֣ים הָאֵ֔לֶּה אֵ֖ת הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֑לֶּה מִפִּי֙ הַנְּבִיאִ֔ים אֲ֠שֶׁר בְּי֞וֹם יֻסַּ֨ד בֵּית־יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת הַהֵיכָ֖ל לְהִבָּנֽוֹת׃

9 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: זאָלן געשטאַרקט זײַן אײַערע הענט, איר װאָס הערט אײַן אין די דאָזיקע טעג די דאָזיקע װערטער פֿֿון דעם מױל פֿֿון די נבֿיאים װאָס זײַנען געװען אין דעם טאָג װאָס דאָס הױז פֿֿון גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת, דער טעמפּל, איז געגרונטפֿעסט געװאָרן געבױט צו װערן.

י כִּ֗י לִפְנֵי֙ הַיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם שְׂכַ֤ר הָֽאָדָם֙ לֹ֣א נִֽהְיָ֔ה וּשְׂכַ֥ר הַבְּהֵמָ֖ה אֵינֶ֑נָּה וְלַיּוֹצֵ֨א וְלַבָּ֤א אֵין־שָׁלוֹם֙ מִן־הַצָּ֔ר וַאֲשַׁלַּ֥ח אֶת־כָּל־הָאָדָ֖ם אִ֥ישׁ בְּרֵעֵֽהוּ׃

10 װאָרום פֿאַר יענע טעג איז קײן לױן פֿאַרן מענטשן ניט געװען, און קײן לױן פֿאַר דער בהמה איז ניט געװען, און פֿאַר דעם אַרױסגײער און פֿאַר דעם אַרײַנגײער איז ניט געװען קײן זיכערקײט פֿֿון דעם פֿײַנט, און איך פֿלעג אָנשיקן אַלע מענטשן אײנעם אױפֿֿן אַנדערן.

יא וְעַתָּ֗ה לֹ֣א כַיָּמִ֤ים הָרִֽאשֹׁנִים֙ אֲנִ֔י לִשְׁאֵרִ֖ית הָעָ֣ם הַזֶּ֑ה נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

11 אָבער אַצונד װעל איך ניט זײַן צו דעם איבערבלײַב פֿֿון דעם דאָזיקן פֿאָלק אַזױ װי אין די פֿריערדיקע טעג, זאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת.

יב כִּֽי־זֶ֣רַע הַשָּׁל֗וֹם הַגֶּ֜פֶן תִּתֵּ֤ן פִּרְיָהּ֙ וְהָאָ֙רֶץ֙ תִּתֵּ֣ן אֶת־יְבוּלָ֔הּ וְהַשָּׁמַ֖יִם יִתְּנ֣וּ טַלָּ֑ם וְהִנְחַלְתִּ֗י אֶת־שְׁאֵרִ֛ית הָעָ֥ם הַזֶּ֖ה אֶת־כָּל־אֵֽלֶּה׃

12 װאָרום דער זאָמען פֿֿון שלום װעט זײַן, אַז דער װײַנשטאָק װעט געבן זײַן פֿרוכט, און די ערד װעט געבן איר געװעקס, און די הימלען װעלן געבן זײער טױ; און איך װעל דעם איבערבלײַב פֿֿון דעם דאָזיקן פֿאָלק, מאַכן אַרבן אַלדאָס דאָזיקע.

יג וְהָיָ֡ה כַּאֲשֶׁר֩ הֱיִיתֶ֨ם קְלָלָ֜ה בַּגּוֹיִ֗ם בֵּ֤ית יְהוּדָה֙ וּבֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל כֵּ֚ן אוֹשִׁ֣יעַ אֶתְכֶ֔ם וִהְיִיתֶ֖ם בְּרָכָ֑ה אַל־תִּירָ֖אוּ תֶּחֱזַ֥קְנָה יְדֵיכֶֽם׃ (ס)

13 און עס װעט זײַן, אַזױ װי איר זײַט געװען אַ קללה צװישן די פֿעלקער, איר הױז פֿֿון יהודה און הױז פֿֿון ישׂראל, אַזױ װעל איך אײַך העלפֿן, און איר װעט װערן אַ ברכה; איר זאָלט ניט מוֹרא האָבן; זאָלן געשטאַרקט זײַן אײַערע הענט.

יד כִּ֣י כֹ֣ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ כַּאֲשֶׁ֨ר זָמַמְ֜תִּי לְהָרַ֣ע לָכֶ֗ם בְּהַקְצִ֤יף אֲבֹֽתֵיכֶם֙ אֹתִ֔י אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְלֹ֖א נִחָֽמְתִּי׃

14 װאָרום אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: אַזױ װי איך האָב באַדאַכט אײַך שלעכטס צו טאָן, װען אײַערע עלטערן האָבן מיך דערצערנט, זאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת, און איך האָב ניט חרטה געהאַט,

טו כֵּ֣ן שַׁ֤בְתִּי זָמַ֙מְתִּי֙ בַּיָּמִ֣ים הָאֵ֔לֶּה לְהֵיטִ֥יב אֶת־יְרוּשָׁלִַ֖ם וְאֶת־בֵּ֣ית יְהוּדָ֑ה אַל־תִּירָֽאוּ׃

15 אַזױ האָב איך װידער באַדאַכט אין די דאָזיקע טעג צו באַגיטיקן ירושָלַיִם און דאָס הױז פֿֿון יהודה; איר זאָלט ניט מוֹרא האָבן.

טז אֵ֥לֶּה הַדְּבָרִ֖ים אֲשֶׁ֣ר תַּֽעֲשׂ֑וּ דַּבְּר֤וּ אֱמֶת֙ אִ֣ישׁ אֶת־רֵעֵ֔הוּ אֱמֶת֙ וּמִשְׁפַּ֣ט שָׁל֔וֹם שִׁפְט֖וּ בְּשַׁעֲרֵיכֶֽם׃

16 דאָס זײַנען די זאַכן װאָס איר זאָלט טאָן: רעדט אמת אײנער מיטן אַנדערן, אמת און אַ פֿרידלעכן משפּט טוט משפּטן אין אײַערע טױערן.

יז וְאִ֣ישׁ ׀ אֶת־רָעַ֣ת רֵעֵ֗הוּ אַֽל־תַּחְשְׁבוּ֙ בִּלְבַבְכֶ֔ם וּשְׁבֻ֥עַת שֶׁ֖קֶר אַֽל־תֶּאֱהָ֑בוּ כִּ֧י אֶת־כָּל־אֵ֛לֶּה אֲשֶׁ֥ר שָׂנֵ֖אתִי נְאֻם־יְהוָֽה׃ (ס)

17 און אײנער דעם אַנדערנס רעה זאָלט איר ניט טראַכטן אין אײַער האַרצן, און קײן פֿאַלשע שבֿועה זאָלט איר ניט ליב האָבן, װאָרום דאָס אַלץ איז װאָס איך האָב פֿײַנט, זאָגט גאָט.

יח וַיְהִ֛י דְּבַר־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃

18 און דאָס װאָרט פֿֿון גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת איז געװען צו מיר, אַזױ צו זאָגן:

יט כֹּֽה־אָמַ֞ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת צ֣וֹם הָרְבִיעִ֡י וְצ֣וֹם הַחֲמִישִׁי֩ וְצ֨וֹם הַשְּׁבִיעִ֜י וְצ֣וֹם הָעֲשִׂירִ֗י יִהְיֶ֤ה לְבֵית־יְהוּדָה֙ לְשָׂשׂ֣וֹן וּלְשִׂמְחָ֔ה וּֽלְמֹעֲדִ֖ים טוֹבִ֑ים וְהָאֱמֶ֥ת וְהַשָּׁל֖וֹם אֱהָֽבוּ׃ (פ)

19 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: דער תָּענית פֿֿון פֿירטן חוֹדש, און דער תָּענית פֿֿון פֿינפֿטן, און דער תָּענית פֿֿון זיבעטן, און דער תָּענית פֿֿון צענטן, װעט זײַן דעם הױז פֿֿון יהודה פֿאַר אַ פֿרײד און פֿאַר אַ שׂמחה, און פֿאַר יָום-טובֿים; נאָר האָט ליב אמת און שלום.

כ כֹּ֥ה אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת עֹ֚ד אֲשֶׁ֣ר יָבֹ֣אוּ עַמִּ֔ים וְיֹשְׁבֵ֖י עָרִ֥ים רַבּֽוֹת׃

20 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: עס װעט נאָך געשען, אַז קומען װעלן פֿעלקער און באַװוינער פֿֿון פֿיל שטעט;

כא וְֽהָלְכ֡וּ יֹשְׁבֵי֩ אַחַ֨ת אֶל־אַחַ֜ת לֵאמֹ֗ר נֵלְכָ֤ה הָלוֹךְ֙ לְחַלּוֹת֙ אֶת־פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וּלְבַקֵּ֖שׁ אֶת־יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת אֵלְכָ֖ה גַּם־אָֽנִי׃

21 און די באַװוינער פֿֿון אײן שטאָט װעלן גײן צו דער אַנדערער, אַזױ צו זאָגן: גײן לאָמיר גײן צו בעטן פֿאַר גאָט, און צו זוכן דעם גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת; איך װיל אױך גײן.

כב וּבָ֨אוּ עַמִּ֤ים רַבִּים֙ וְגוֹיִ֣ם עֲצוּמִ֔ים לְבַקֵּ֛שׁ אֶת־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת בִּירוּשָׁלִָ֑ם וּלְחַלּ֖וֹת אֶת־פְּנֵ֥י יְהוָֽה׃ (ס)

22 און קומען װעלן פֿיל אומות און מאַכטיקע פֿעלקער צו זוכן גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת אין ירושָלַיִם, און צו בעטן פֿאַר גאָט.

כג כֹּ֥ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔מָּה אֲשֶׁ֤ר יַחֲזִ֙יקוּ֙ עֲשָׂרָ֣ה אֲנָשִׁ֔ים מִכֹּ֖ל לְשֹׁנ֣וֹת הַגּוֹיִ֑ם וְֽהֶחֱזִ֡יקוּ בִּכְנַף֩ אִ֨ישׁ יְהוּדִ֜י לֵאמֹ֗ר נֵֽלְכָה֙ עִמָּכֶ֔ם כִּ֥י שָׁמַ֖עְנוּ אֱלֹהִ֥ים עִמָּכֶֽם׃ (ס)

23 אַזױ האָט געזאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת: אין יענע טעג װעט געשען, אַז אָננעמען װעלן צען מענטשן פֿֿון אַלערלײ לשוֹנות פֿֿון די פֿעלקער – אָננעמען דעם ברעג קלײד פֿֿון אַ ייִדן, אַזױ צו זאָגן: לאָמיר גײן מיט אײַך, װאָרום מיר האָבן געהערט אַז גאָט איז מיט אײַך.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל