ט לָכֵ֣ן חַי־אָ֡נִי נְאֻם֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל כִּֽי־מוֹאָ֞ב כִּסְדֹ֤ם תִּֽהְיֶה֙ וּבְנֵ֤י עַמּוֹן֙ כַּֽעֲמֹרָ֔ה מִמְשַׁ֥ק חָר֛וּל וּמִכְרֵה־מֶ֥לַח וּשְׁמָמָ֖ה עַד־עוֹלָ֑ם שְׁאֵרִ֤ית עַמִּי֙ יְבָזּ֔וּם וְיֶ֥תֶר גוי [גּוֹיִ֖י] יִנְחָלֽוּם׃
9 דרום אַזױ װי איך לעב, זאָגט ה׳, דער גאָט פֿון צבֿאות, דער גאָט פֿון ישׂראל, אַז מואָבֿ װעט װי סדום װערן, און די קינדער פֿון עמון װי עַמורָה, אַ װירטשאַפֿט פֿון דערנער, און אַן אױסגראָבונג פֿון זאַלץ, און אַ װיסטעניש אױף אײביק;דער איבערבלײַב פֿון מײַן אומה װעט זײ צערױבן, און דער רעשט פֿון מײַן פֿאָלק װעט זײ אַרבן.