לא וְלִקְצָ֣ת יֽוֹמַיָּה֩ אֲנָ֨ה נְבוּכַדְנֶצַּ֜ר עַיְנַ֣י ׀ לִשְׁמַיָּ֣א נִטְלֵ֗ת וּמַנְדְּעִי֙ עֲלַ֣י יְת֔וּב ולעליא [וּלְעִלָּאָה֙] בָּרְכֵ֔ת וּלְחַ֥י עָלְמָ֖א שַׁבְּחֵ֣ת וְהַדְּרֵ֑ת דִּ֤י שָׁלְטָנֵהּ֙ שָׁלְטָ֣ן עָלַ֔ם וּמַלְכוּתֵ֖הּ עִם־דָּ֥ר וְדָֽר׃
31 ”און צום סָוף פֿון די טעג, האָב איך, נבֿוכַדנֶצַר, אױפֿגעהױבן מײַנע אױגן צום הימל, און מײַן שׂכל האָט זיך אומגעקערט צו מיר, און איך האָב געבענטשט דעם אױבערשטן, און געלױבט און געאַכפּערט דעם װאָס לעבט אײביק, װאָס זײַן געװעלטיקײט איז אַן אײביקע געװעלטיקײט, און זײַן מלוכה איז אױף דוֹר-דוֹרות.