ד בּ֣וֹשִׁי צִיד֔וֹן כִּֽי־אָמַ֣ר יָ֔ם מָע֥וֹז הַיָּ֖ם לֵאמֹ֑ר לֹֽא־חַ֣לְתִּי וְלֹֽא־יָלַ֗דְתִּי וְלֹ֥א גִדַּ֛לְתִּי בַּחוּרִ֖ים רוֹמַ֥מְתִּי בְתוּלֽוֹת׃
4 שעם זיך צידון, װאָרום דער ים האָט געזאָגט, די פֿעסטונג פֿון ים, אַזױ צו זאָגן: װי איך װאָלט גאָר ניט געװײטאָקט און ניט געבאָרן, און קײן בחורים ניט דערצױגן, אָדער יונגפֿרױען אױפֿגעבראַכט.