ישעיהו 26

קאַפּיטל 26

א בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יוּשַׁ֥ר הַשִּׁיר־הַזֶּ֖ה בְּאֶ֣רֶץ יְהוּדָ֑ה עִ֣יר עָז־לָ֔נוּ יְשׁוּעָ֥ה יָשִׁ֖ית חוֹמ֥וֹת וָחֵֽל׃

1 אין יענעם טאָג װעט געזונגען װערןדאָס דאָזיקע געזאַנג אין לאַנד יהוּדה: אַ שטאַרקע שטאָט האָבן מיר; מױערן און פֿעסטונגען מאַכט ער פֿאַר הילף.

ב פִּתְח֖וּ שְׁעָרִ֑ים וְיָבֹ֥א גוֹי־צַדִּ֖יק שֹׁמֵ֥ר אֱמֻנִֽים׃

2 עפֿנט די טױערן, און זאָל אַרײַנגײן דאָס גערעכטע פֿאָלק, װאָס היט אָפּ געטרײַשאַפֿט.

ג יֵ֣צֶר סָמ֔וּךְ תִּצֹּ֖ר שָׁל֣וֹם ׀ שָׁל֑וֹם כִּ֥י בְךָ֖ בָּטֽוּחַ׃

3 דאָס געמיט װאָס פֿאַרלאָזט זיךבאַהיטסטו אין שלום; אין שלום, װײַל עס פֿאַרזיכערט זיך אױף דיר.

ד בִּטְח֥וּ בַֽיהוָ֖ה עֲדֵי־עַ֑ד כִּ֚י בְּיָ֣הּ יְהוָ֔ה צ֖וּר עוֹלָמִֽים׃

4 פֿאַרזיכערט אײַך אױף ה׳ ביז אײביק, װאָרום אין יָה ה׳ איז אַן אײביקער פֿעלדז.

ה כִּ֤י הֵשַׁח֙ יֹשְׁבֵ֣י מָר֔וֹם קִרְיָ֖ה נִשְׂגָּבָ֑ה יַשְׁפִּילֶ֤נָּה יַשְׁפִּילָהּ֙ עַד־אֶ֔רֶץ יַגִּיעֶ֖נָּה עַד־עָפָֽר׃

5 װאָרום ער האָט געבײגט די װאָס זיצן אין דער הײך, די דערהױבענע שטאָט; ער דערנידערט זי, ער דערנידערט זי ביז דער ערד, ער ברענגט זי ביזן שטױב.

ו תִּרְמְסֶ֖נָּה רָ֑גֶל רַגְלֵ֥י עָנִ֖י פַּעֲמֵ֥י דַלִּֽים׃

6 דער פֿוס װעט זי צעטרעטן, די פֿיס פֿון דעם אָרימען, די טריט פֿון באַדערפֿטיקע.

ז אֹ֥רַח לַצַּדִּ֖יק מֵֽישָׁרִ֑ים יָשָׁ֕ר מַעְגַּ֥ל צַדִּ֖יק תְּפַלֵּֽס׃

7 דער װעג פֿון גערעכטן איז גלײַך; דו רעכטפֿאַרטיקער, מאַכסט גלאַט דעם שטעג פֿון גערעכטן;

ח אַ֣ף אֹ֧רַח מִשְׁפָּטֶ֛יךָ יְהוָ֖ה קִוִּינ֑וּךָ לְשִׁמְךָ֥ וּֽלְזִכְרְךָ֖ תַּאֲוַת־נָֽפֶשׁ׃

8 יאָ, אױף דעם װעג פֿון דײַנע משפּטיםהאָבן מיר געהאָפֿט אױף דיר, גאָט; צו דײַן נאָמען און צו דײַן געדעכענישאיז די גלוסטונג פֿון דער זעל.

ט נַפְשִׁ֤י אִוִּיתִ֙יךָ֙ בַּלַּ֔יְלָה אַף־רוּחִ֥י בְקִרְבִּ֖י אֲשַֽׁחֲרֶ֑ךָּ כִּ֞י כַּאֲשֶׁ֤ר מִשְׁפָּטֶ֙יךָ֙ לָאָ֔רֶץ צֶ֥דֶק לָמְד֖וּ יֹשְׁבֵ֥י תֵבֵֽל׃

9 מיט מײַן זעל האָב איך דיך געגלוסט בײַ נאַכט, יאָ, מיט מײַן גײַסט אין מיר האָב איך דיך געזוכט, װאָרום אַז דײַנע משפּטים זײַנען אױף דער ערד, לערנען גערעכטיקײט די באַװױנער פֿון דער װעלט.

י יֻחַ֤ן רָשָׁע֙ בַּל־לָמַ֣ד צֶ֔דֶק בְּאֶ֥רֶץ נְכֹח֖וֹת יְעַוֵּ֑ל וּבַל־יִרְאֶ֖ה גֵּא֥וּת יְהוָֽה׃ (ס)

10 װערט דער רָשע געלײַטזעליקט, לערנט ער ניט גערעכטיקײט; אין לאַנד פֿון ערלעכקײט טוט ער אומרעכט, און ער זעט ניט די גרױסקײט פֿון גאָט.

יא יְהוָ֛ה רָ֥מָה יָדְךָ֖ בַּל־יֶחֱזָי֑וּן יֶחֱז֤וּ וְיֵבֹ֙שׁוּ֙ קִנְאַת־עָ֔ם אַף־אֵ֖שׁ צָרֶ֥יךָ תֹאכְלֵֽם׃ (ס)

11 גאָט, אױפֿגעהױבן איז דײַן האַנט, אָבער זײ זעען ניט; זאָלן זײ זען און זיך שעמעןדײַן אָננעמען זיך פֿאַרן פֿאָלק; יאָ, אַ פֿײַער זאָל דײַנע פֿײַנט פֿאַרצערן.

יב יְהוָ֕ה תִּשְׁפֹּ֥ת שָׁל֖וֹם לָ֑נוּ כִּ֛י גַּ֥ם כָּֽל־מַעֲשֵׂ֖ינוּ פָּעַ֥לְתָּ לָּֽנוּ׃

12 גאָט, באַשער אונדז שלום, װאָרום אױך אַלע אונדזערע אױפֿטועןהאָסט דו אױסגעפֿירט פֿאַר אונדז.

יג יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ בְּעָל֥וּנוּ אֲדֹנִ֖ים זֽוּלָתֶ֑ךָ לְבַד־בְּךָ֖ נַזְכִּ֥יר שְׁמֶֽךָ׃

13 ה׳ אונדזער גאָט, האַרן אחוץ דיר האָבן געהערשט איבער אונדז. אָבער נאָר דיך האָבן מיר דערמאָנט – דײַן נאָמען.

יד מֵתִים֙ בַּל־יִחְי֔וּ רְפָאִ֖ים בַּל־יָקֻ֑מוּ לָכֵ֤ן פָּקַ֙דְתָּ֙ וַתַּשְׁמִידֵ֔ם וַתְּאַבֵּ֥ד כָּל־זֵ֖כֶר לָֽמוֹ׃

14 די מתים װעלן ניט לעבעדיק װערן, די טױטע װעלן ניט אױפֿשטײן; פֿאַר װאָר האָסט געשטראָפֿט און זײ פֿאַרטיליקט, און אונטערגעבראַכט יעטװעדער זכר פֿון זײ.

טו יָסַ֤פְתָּ לַגּוֹי֙ יְהוָ֔ה יָסַ֥פְתָּ לַגּ֖וֹי נִכְבָּ֑דְתָּ רִחַ֖קְתָּ כָּל־קַצְוֵי־אָֽרֶץ׃

15 האָסט געמערט בײַ די פֿעלקער, גאָט, האָסט געמערט בײַ די פֿעלקער דײַן כּבֿוד; האָסט דערגרײכט אַלע װײַטע עקן פֿון דער ערד.

טז יְהוָ֖ה בַּצַּ֣ר פְּקָד֑וּךָ צָק֣וּן לַ֔חַשׁ מוּסָרְךָ֖ לָֽמוֹ׃

16 גאָט, אין נױט האָבן זײ דיך דערמאָנט, זײ האָבן אױסגעגאָסן אַ שטיל געבעט, װען דײַן שטראָף איז געװען אױף זײ.

יז כְּמ֤וֹ הָרָה֙ תַּקְרִ֣יב לָלֶ֔דֶת תָּחִ֥יל תִּזְעַ֖ק בַּחֲבָלֶ֑יהָ כֵּ֛ן הָיִ֥ינוּ מִפָּנֶ֖יךָ יְהוָֽה׃

17 װי אַ טראָגעדיקע װאָס גײט צו קינד, דרײט זיך, שרײַט אין אירע װײען, אַזױ זײַנען מיר געװען פֿאַר דיר, גאָט.

יח הָרִ֣ינוּ חַ֔לְנוּ כְּמ֖וֹ יָלַ֣דְנוּ ר֑וּחַ יְשׁוּעֹת֙ בַּל־נַ֣עֲשֶׂה אֶ֔רֶץ וּבַֽל־יִפְּל֖וּ יֹשְׁבֵ֥י תֵבֵֽל׃

18 מיר האָבן געטראָגן, מיר האָבן געװײטאָקט, און אַזױ װי מיר װאָלטן װינט געבאָרן; קײן ישועות האָבן מיר ניט אױסגעװירקט אין לאַנד, און ניט אױפֿגעלעבט האָבן די באַװױנער פֿון דער װעלט.

יט יִֽחְי֣וּ מֵתֶ֔יךָ נְבֵלָתִ֖י יְקוּמ֑וּן הָקִ֨יצוּ וְרַנְּנ֜וּ שֹׁכְנֵ֣י עָפָ֗ר כִּ֣י טַ֤ל אוֹרֹת֙ טַלֶּ֔ךָ וָאָ֖רֶץ רְפָאִ֥ים תַּפִּֽיל׃ (ס)

19 זאָלן אױפֿלעבן דײַנע מתים, מײַנע טױטע לײַבער זאָלן אױפֿשטײן! װאַכט אױף און זינגט, איר װאָס רוט אין שטױב; װאָרום אַ טױ פֿון ליכטיקײט איז דײַן טױ, און די ערד װעט די טױטע אַרױסגעבן.

כ לֵ֤ךְ עַמִּי֙ בֹּ֣א בַחֲדָרֶ֔יךָ וּֽסְגֹ֥ר דלתיך [דְּלָתְךָ֖] בַּעֲדֶ֑ךָ חֲבִ֥י כִמְעַט־רֶ֖גַע עַד־יעבור־[יַעֲבָר־] זָֽעַם׃

20 קום, מײַן פֿאָלק, גײ אַרײַן אין דײַנע קאַמערן, און פֿאַרשליס דײַן טיר הינטער דיר; באַהאַלט זיך אױף אַ קלײן װײַלע, ביז דער צאָרן װעט אַריבער.

כא כִּֽי־הִנֵּ֤ה יְהוָה֙ יֹצֵ֣א מִמְּקוֹמ֔וֹ לִפְקֹ֛ד עֲוֺ֥ן יֹֽשֵׁב־הָאָ֖רֶץ עָלָ֑יו וְגִלְּתָ֤ה הָאָ֙רֶץ֙ אֶת־דָּמֶ֔יהָ וְלֹֽא־תְכַסֶּ֥ה ע֖וֹד עַל־הֲרוּגֶֽיהָ׃ (ס)

21 װאָרום זע, גאָט גײט אַרױס פֿון זײַן אָרט, צו באַשטראָפֿן די באַװױנער פֿון דער ערד פֿאַר זײער זינד, און די ערד װעט אַנטפּלעקן איר בלוט, און װעט מער ניט פֿאַרדעקן אירע הרוּגים.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל