מלאכי 3

קאַפּיטל 3

א הִנְנִ֤י שֹׁלֵחַ֙ מַלְאָכִ֔י וּפִנָּה־דֶ֖רֶךְ לְפָנָ֑י וּפִתְאֹם֩ יָב֨וֹא אֶל־הֵיכָל֜וֹ הָאָד֣וֹן ׀ אֲשֶׁר־אַתֶּ֣ם מְבַקְשִׁ֗ים וּמַלְאַ֨ךְ הַבְּרִ֜ית אֲשֶׁר־אַתֶּ֤ם חֲפֵצִים֙ הִנֵּה־בָ֔א אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

1 זע, איך שיק מײַן שליח, און ער װעט אָפּראַמען דעם װעג פֿאַר מיר, און פּלוצלינג װעט קומען אין זײַן טעמפּל דער האַר װעמען איר זוכט; און דער שליח פֿון בונד װעמען איר באַגערט, אָט קומט ער, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת. און װער קען אױסהאַלטן דעם טאָג פֿון זײַן קומען?

ב וּמִ֤י מְכַלְכֵּל֙ אֶת־י֣וֹם בּוֹא֔וֹ וּמִ֥י הָעֹמֵ֖ד בְּהֵרָֽאוֹת֑וֹ כִּֽי־הוּא֙ כְּאֵ֣שׁ מְצָרֵ֔ף וּכְבֹרִ֖ית מְכַבְּסִֽים׃

2 און װער איז דער װאָס קען באַשטײן, װען ער באַװײַזט זיך? װאָרום ער איז װי פֿײַער פֿון דעם שמעלצער, און װי לױג פֿון װעשער.

ג וְיָשַׁ֨ב מְצָרֵ֤ף וּמְטַהֵר֙ כֶּ֔סֶף וְטִהַ֤ר אֶת־בְּנֵֽי־לֵוִי֙ וְזִקַּ֣ק אֹתָ֔ם כַּזָּהָ֖ב וְכַכָּ֑סֶף וְהָיוּ֙ לַֽיהוָ֔ה מַגִּישֵׁ֥י מִנְחָ֖ה בִּצְדָקָֽה׃

3 און ער װעט זיצן װי אַ שמעלצער און אַ רײניקער פֿון זילבער, און װעט רײניקן די קינדער פֿון לֵוִי, און זײ לײַטערן װי גאָלד און װי זילבער; און זײ װעלן ברענגען צו גאָט קרבנות אין גערעכטיקײט.

ד וְעָֽרְבָה֙ לַֽיהוָ֔ה מִנְחַ֥ת יְהוּדָ֖ה וִירֽוּשָׁלִָ֑ם כִּימֵ֣י עוֹלָ֔ם וּכְשָׁנִ֖ים קַדְמֹנִיּֽוֹת׃

4 און אָנגעלײגט װעט זײַן בײַ גאָט דער קרבן פֿון יהודה און ירושָלַיִם, װי אין די טעג פֿון אַמאָל, און װי אין פֿאַרצײַטיקע יאָרן.

ה וְקָרַבְתִּ֣י אֲלֵיכֶם֮ לַמִּשְׁפָּט֒ וְהָיִ֣יתִי ׀ עֵ֣ד מְמַהֵ֗ר בַּֽמְכַשְּׁפִים֙ וּבַמְנָ֣אֲפִ֔ים וּבַנִּשְׁבָּעִ֖ים לַשָּׁ֑קֶר וּבְעֹשְׁקֵ֣י שְׂכַר־שָׂ֠כִיר אַלְמָנָ֨ה וְיָת֤וֹם וּמַטֵּי־גֵר֙ וְלֹ֣א יְרֵא֔וּנִי אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

5 און איך װעל גענענען צום משפּט אױף אײַך, און איך װעל זײַן אַ שנעלער עדות, אַקעגן די מכשפֿים, און אַקעגן די נוֹאפֿים, און אַקעגן די װאָס שװערן פֿאַלש, און אַקעגן די װאָס רױבן דעם לױנאַרבעטער פֿון זײַן לױן, די אַלמנה און דעם יתום, און קריװדען דעם פֿרעמדן, און האָבן ניט קײן מוֹרא פֿאַר מיר, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת.

ו כִּ֛י אֲנִ֥י יְהוָ֖ה לֹ֣א שָׁנִ֑יתִי וְאַתֶּ֥ם בְּנֵֽי־יַעֲקֹ֖ב לֹ֥א כְלִיתֶֽם׃

6 אָבער איך גאָט ענדער זיך ניט, און איר קינדער פֿון יעקבֿ װעט ניט פֿאַרלענדט װערן.

ז לְמִימֵ֨י אֲבֹתֵיכֶ֜ם סַרְתֶּ֤ם מֵֽחֻקַּי֙ וְלֹ֣א שְׁמַרְתֶּ֔ם שׁ֤וּבוּ אֵלַי֙ וְאָשׁ֣וּבָה אֲלֵיכֶ֔ם אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וַאֲמַרְתֶּ֖ם בַּמֶּ֥ה נָשֽׁוּב׃

7 פֿון די טעג פֿון אײַערע עלטערן אָן האָט איר זיך אָפּגעקערט פֿון מײַנע געזעצן, און זײ ניט געהיט; קערט אײַך אום צו מיר, און איך װעל זיך אומקערן צו אײַך, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת. אָבער איר זאָגט: װעגן װאָס זאָלן מיר זיך אומקערן?

ח הֲיִקְבַּ֨ע אָדָ֜ם אֱלֹהִ֗ים כִּ֤י אַתֶּם֙ קֹבְעִ֣ים אֹתִ֔י וַאֲמַרְתֶּ֖ם בַּמֶּ֣ה קְבַעֲנ֑וּךָ הַֽמַּעֲשֵׂ֖ר וְהַתְּרוּמָֽה׃

8 צי דאַרף אַ מענטש באַרױבן גאָט, װאָס איר באַרױבט מיך? און איר זאָגט: אין װאָס באַרױבן מיר דיך? אין דעם מעשׂר און דער אָפּשײדונג.

ט בַּמְּאֵרָה֙ אַתֶּ֣ם נֵֽאָרִ֔ים וְאֹתִ֖י אַתֶּ֣ם קֹבְעִ֑ים הַגּ֖וֹי כֻּלּֽוֹ׃

9 איר זײַט מיט אַ קללה פֿאַרשאָלטן, פֿון דעסט װעגן באַרױבט איר מיך, דאָס גאַנצע פֿאָלק.

י הָבִ֨יאוּ אֶת־כָּל־הַֽמַּעֲשֵׂ֜ר אֶל־בֵּ֣ית הָאוֹצָ֗ר וִיהִ֥י טֶ֙רֶף֙ בְּבֵיתִ֔י וּבְחָנ֤וּנִי נָא֙ בָּזֹ֔את אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת אִם־לֹ֧א אֶפְתַּ֣ח לָכֶ֗ם אֵ֚ת אֲרֻבּ֣וֹת הַשָּׁמַ֔יִם וַהֲרִיקֹתִ֥י לָכֶ֛ם בְּרָכָ֖ה עַד־בְּלִי־דָֽי׃

10 ברענגט דעם גאַנצן מעשׂר אין שאַצהױז, און זאָל זײַן שפּײַז אין מײַן הױז, און פּרוּװט מיך אַקאָרשט דערמיט, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת, אױב איך װעל אײַך ניט עפֿענען די פֿענצטער פֿון הימל, און װעל אײַך ניט אַראָפּגיסן אַ ברכה ביז איבער גענוג.

יא וְגָעַרְתִּ֤י לָכֶם֙ בָּֽאֹכֵ֔ל וְלֹֽא־יַשְׁחִ֥ת לָכֶ֖ם אֶת־פְּרִ֣י הָאֲדָמָ֑ה וְלֹא־תְשַׁכֵּ֨ל לָכֶ֤ם הַגֶּ֙פֶן֙ בַּשָּׂדֶ֔ה אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

11 און איך װעל אָנשרײַען פֿון אײַערטװעגן אױף דעם פֿאַרצערער, און ער װעט אײַך ניט פֿאַרװיסטן די פֿרוכט פֿון דער ערד, און אײַער װײַנשטאָק װעט ניט פֿאַרװאַרפֿן אין פֿעלד, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת.

יב וְאִשְּׁר֥וּ אֶתְכֶ֖ם כָּל־הַגּוֹיִ֑ם כִּֽי־תִהְי֤וּ אַתֶּם֙ אֶ֣רֶץ חֵ֔פֶץ אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ (ס)

12 און אַלע פֿעלקער װעלן אײַך שאַצן גליקלעך, װאָרום איר װעט זײַן אַ געװינטשט לאַנד, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת.

יג חָזְק֥וּ עָלַ֛י דִּבְרֵיכֶ֖ם אָמַ֣ר יְהוָ֑ה וַאֲמַרְתֶּ֕ם מַה־נִּדְבַּ֖רְנוּ עָלֶֽיךָ׃

13 פֿאַרשײַט זײַנען אײַערע רײד קעגן מיר, זאָגט גאָט. און איר זאָגט: װאָס האָבן מיר גערעדט אַקעגן דיר?

יד אֲמַרְתֶּ֕ם שָׁ֖וְא עֲבֹ֣ד אֱלֹהִ֑ים וּמַה־בֶּ֗צַע כִּ֤י שָׁמַ֙רְנוּ֙ מִשְׁמַרְתּ֔וֹ וְכִ֤י הָלַ֙כְנוּ֙ קְדֹ֣רַנִּ֔ית מִפְּנֵ֖י יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃

14 איר האָט געזאָגט: ”אומזיסט איז דינען גאָט, און װאָס קומט אַרױס אַז מיר האָבן געהיט זײַן היטונג, און אַז מיר זײַנען אומגעגאַנגען פֿינצטער פֿון װעגן גאָט פֿון צבֿאוֹת?

טו וְעַתָּ֕ה אֲנַ֖חְנוּ מְאַשְּׁרִ֣ים זֵדִ֑ים גַּם־נִבְנוּ֙ עֹשֵׂ֣י רִשְׁעָ֔ה גַּ֧ם בָּחֲנ֛וּ אֱלֹהִ֖ים וַיִּמָּלֵֽטוּ׃

15 איז, אַצונד שאַצן מיר גליקלעך די מוטװיליקע; יאָ, אױפֿגעריכט געװאָרן זײַנען די װאָס טוען שלעכטס, יאָ, זײ האָבן געפּרוּװט גאָט, און זײַנען אַנטרונען געװאָרן“.

טז אָ֧ז נִדְבְּר֛וּ יִרְאֵ֥י יְהוָ֖ה אִ֣ישׁ אֶת־רֵעֵ֑הוּ וַיַּקְשֵׁ֤ב יְהוָה֙ וַיִּשְׁמָ֔ע וַ֠יִּכָּתֵב סֵ֣פֶר זִכָּר֤וֹן לְפָנָיו֙ לְיִרְאֵ֣י יְהוָ֔ה וּלְחֹשְׁבֵ֖י שְׁמֽוֹ׃

16 דענס מאָל האָבן די גאָטספֿאָרכטיקע גערעדט אײנער צום אַנדערן, און גאָט האָט פֿאַרנומען און צוגעהערט, און אַ בוך פֿון דערמאָנונג איז אָנגעשריבן געװאָרן בײַ אים, פֿאַר די װאָס פֿאָרכטן גאָט, און טראַכטן אָן זײַן נאָמען.

יז וְהָ֣יוּ לִ֗י אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת לַיּ֕וֹם אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֖י עֹשֶׂ֣ה סְגֻלָּ֑ה וְחָמַלְתִּ֣י עֲלֵיהֶ֔ם כַּֽאֲשֶׁר֙ יַחְמֹ֣ל אִ֔ישׁ עַל־בְּנ֖וֹ הָעֹבֵ֥ד אֹתֽוֹ׃

17 און זײ װעלן מיר זײַן אַ טײַער אײגנס, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת, אין דעם טאָג װאָס איך באַשער; און איך װעל זיך דערבאַרימען אױף זײ, װי אַ מאַן דערבאַרימט זיך אױף זײַן זון װאָס דינט אים.

יח וְשַׁבְתֶּם֙ וּרְאִיתֶ֔ם בֵּ֥ין צַדִּ֖יק לְרָשָׁ֑ע בֵּ֚ין עֹבֵ֣ד אֱלֹהִ֔ים לַאֲשֶׁ֖ר לֹ֥א עֲבָדֽוֹ׃ (ס)

18 און איר װעט װידער אײַנזען צװישן דעם צדיק און דעם רשע, צװישן דעם װאָס דינט גאָט, און דעם װאָס דינט אים ניט.

יט כִּֽי־הִנֵּ֤ה הַיּוֹם֙ בָּ֔א בֹּעֵ֖ר כַּתַּנּ֑וּר וְהָי֨וּ כָל־זֵדִ֜ים וְכָל־עֹשֵׂ֤ה רִשְׁעָה֙ קַ֔שׁ וְלִהַ֨ט אֹתָ֜ם הַיּ֣וֹם הַבָּ֗א אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת אֲשֶׁ֛ר לֹא־יַעֲזֹ֥ב לָהֶ֖ם שֹׁ֥רֶשׁ וְעָנָֽף׃

19 װאָרום זע, דער טאָג קומט, ער ברענט װי אַן אױװן, און אַלע מוטװיליקע און אַלע װאָס טוען שלעכטס װעלן זײַן שטרױ, און אָנצינדן װעט זײ דער טאָג װאָס קומט, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת, אַז ער װעט זײ ניט איבערלאָזן אַ װאָרצל אָדער אַ צװײַג.

כ וְזָרְחָ֨ה לָכֶ֜ם יִרְאֵ֤י שְׁמִי֙ שֶׁ֣מֶשׁ צְדָקָ֔ה וּמַרְפֵּ֖א בִּכְנָפֶ֑יהָ וִֽיצָאתֶ֥ם וּפִשְׁתֶּ֖ם כְּעֶגְלֵ֥י מַרְבֵּֽק׃

20 אָבער אײַך, װאָס האָט מוֹרא פֿאַר מײַן נאָמען, װעט אױפֿגײן די זון פֿון גערעכטיקײט מיט הײלונג אין אירע פֿליגלען; און איר װעט אַרױסגײן און װעט שפּרינגען װי קעלבער פֿון שטאַל.

כא וְעַסּוֹתֶ֣ם רְשָׁעִ֔ים כִּֽי־יִהְי֣וּ אֵ֔פֶר תַּ֖חַת כַּפּ֣וֹת רַגְלֵיכֶ֑ם בַּיּוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר אֲנִ֣י עֹשֶׂ֔ה אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ (פ)

21 און איר װעט צודריקן די רשעים, װאָרום זײ װעלן זײַן אַש אונטער אײַערע פֿוסטריט אין דעם טאָג װאָס איך באַשער, זאָגט גאָט פֿון צבֿאוֹת.

כב זִכְר֕וּ תּוֹרַ֖ת מֹשֶׁ֣ה עַבְדִּ֑י אֲשֶׁר֩ צִוִּ֨יתִי אוֹת֤וֹ בְחֹרֵב֙ עַל־כָּל־יִשְׂרָאֵ֔ל חֻקִּ֖ים וּמִשְׁפָּטִֽים׃

22 געדענקט די תּוֹרה פֿון מײַן קנעכט משהן, װאָס איך האָב אים באַפֿױלן אין חוֹרֵבֿ פֿאַר גאַנץ ישׂראל, חוקים און געזעצן.

כג הִנֵּ֤ה אָֽנֹכִי֙ שֹׁלֵ֣חַ לָכֶ֔ם אֵ֖ת אֵלִיָּ֣ה הַנָּבִ֑יא לִפְנֵ֗י בּ֚וֹא י֣וֹם יְהוָ֔ה הַגָּד֖וֹל וְהַנּוֹרָֽא׃

23 זעט, איך שיק צו אײַך אֵלִיָהו {אֵלִיָהוּ? הנבֿיא, אײדער עס קומט דער טאָג פֿון גאָט, דער גרױסער און דער מוֹראדיקער.

כד וְהֵשִׁ֤יב לֵב־אָבוֹת֙ עַל־בָּנִ֔ים וְלֵ֥ב בָּנִ֖ים עַל־אֲבוֹתָ֑ם פֶּן־אָב֕וֹא וְהִכֵּיתִ֥י אֶת־הָאָ֖רֶץ חֵֽרֶם׃<br><small>[הנה אנכי שלח לכם את אליה הנביא לפני בוא יום יהוה הגדול והנורא]</small>

24 און ער װעט אומקערן דאָס האַרץ פֿון עלטערן צו קינדער, און דאָס האַרץ פֿון קינדער צו זײערע עלטערן, כּדי איך זאָל ניט קומען, און שלאָגן דאָס לאַנד מיט פֿאַרװיסטונג.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל