ז וְגַ֣ם אָנֹכִי֩ מָנַ֨עְתִּי מִכֶּ֜ם אֶת־הַגֶּ֗שֶׁם בְּע֨וֹד שְׁלֹשָׁ֤ה חֳדָשִׁים֙ לַקָּצִ֔יר וְהִמְטַרְתִּי֙ עַל־עִ֣יר אֶחָ֔ת וְעַל־עִ֥יר אַחַ֖ת לֹ֣א אַמְטִ֑יר חֶלְקָ֤ה אַחַת֙ תִּמָּטֵ֔ר וְחֶלְקָ֛ה אֲשֶֽׁר־לֹֽא־תַמְטִ֥יר עָלֶ֖יהָ תִּיבָֽשׁ׃
7 און איך האָב אױך פֿאַרמיטן פֿון אײַך דעם רעגן, װען נאָך דרײַ חדשים צום שניט, און איך האָב געלאָזט רעגענען אױף אײן שטאָט, און אױף אײן שטאָט פֿלעג איך ניט לאָזן רעגענען; אײן שטיק פֿלעגט באַרעגנט װערן, און דאָס שטיק װאָס דערױף פֿלעגט ניט רעגענען, פֿלעגט פֿאַרטריקנט װערן.