עמוס 8

קאַפּיטל 8

א כֹּ֥ה הִרְאַ֖נִי אֲדֹנָ֣י יְהוִ֑ה וְהִנֵּ֖ה כְּל֥וּב קָֽיִץ׃

1 אַזױ האָט מיר גאָט דער האַר געװיזן: ערשט אַ קאָרב זומעראױבס.

ב וַיֹּ֗אמֶר מָֽה־אַתָּ֤ה רֹאֶה֙ עָמ֔וֹס וָאֹמַ֖ר כְּל֣וּב קָ֑יִץ וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗י בָּ֤א הַקֵּץ֙ אֶל־עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לֹא־אוֹסִ֥יף ע֖וֹד עֲב֥וֹר לֽוֹ׃

2 און ער האָט צו מיר געזאָגט: װאָס זעסטו, עָמוֹס? האָב איך געזאָגט: אַ קאָרב זומעראױבס. האָט גאָט צו מיר געזאָגט: געקומען איז דער סָוף אױף מײַן פֿאָלק ישׂראל, איך װעל אים מער װידער ניט פֿאַרגעבן.

ג וְהֵילִ֜ילוּ שִׁיר֤וֹת הֵיכָל֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֣י יְהוִ֑ה רַ֣ב הַפֶּ֔גֶר בְּכָל־מָק֖וֹם הִשְׁלִ֥יךְ הָֽס׃ (פ)

3 און יאָמערן װעלן די געזאַנגען פֿון פּאַלאַץ אין יענעם טאָג, זאָגט גאָט דער האַר; פּגרים װעלן זײַן פֿיל, אין יעטװעדער אָרט װעט זײַן אָנגעװאָרפֿן אַ שטילקײט.

ד שִׁמְעוּ־זֹ֕את הַשֹּׁאֲפִ֖ים אֶבְי֑וֹן וְלַשְׁבִּ֖ית ענוי־[עֲנִיֵּי־] אָֽרֶץ׃

4 הערט דאָס צו, איר װאָס װילט אײַנשלינגען דעם אבֿיון, און פֿאַרטיליקן די אָרימע פֿון לאַנד,

ה לֵאמֹ֗ר מָתַ֞י יַעֲבֹ֤ר הַחֹ֙דֶשׁ֙ וְנַשְׁבִּ֣ירָה שֶּׁ֔בֶר וְהַשַּׁבָּ֖ת וְנִפְתְּחָה־בָּ֑ר לְהַקְטִ֤ין אֵיפָה֙ וּלְהַגְדִּ֣יל שֶׁ֔קֶל וּלְעַוֵּ֖ת מֹאזְנֵ֥י מִרְמָֽה׃

5 אַזױ צו זאָגן: װען װעט אַריבער רֹאש-חוֹדש, אַז מיר זאָלן פֿאַרקױפֿן תּבֿואה, און שבת, אַז מיר זאָלן עפֿענען קאָרן, צו פֿאַרקלענערן די אֵיפָֿה, און צו פֿאַרגרעסערן דעם שֶקל, און צו פֿאַרדרײען מיט פֿאַלשע װאָגשאָלן;

ו לִקְנ֤וֹת בַּכֶּ֙סֶף֙ דַּלִּ֔ים וְאֶבְי֖וֹן בַּעֲב֣וּר נַעֲלָ֑יִם וּמַפַּ֥ל בַּ֖ר נַשְׁבִּֽיר׃

6 כּדי צו קױפֿן פֿאַר געלט די אָרימע, און דעם אבֿיון פֿאַר אַ פּאָר שיך, און דעם אָפּפֿאַל פֿון קאָרן זאָלן מיר פֿאַרקױפֿן.

ז נִשְׁבַּ֥ע יְהוָ֖ה בִּגְא֣וֹן יַעֲקֹ֑ב אִם־אֶשְׁכַּ֥ח לָנֶ֖צַח כָּל־מַעֲשֵׂיהֶֽם׃

7 גאָט האָט געשװאָרן בײַ דעם שטאָלץ פֿון יעקבֿ: אױב איך װעל אײביק פֿאַרגעסן אַלע זײערע מעשׂים!

ח הַ֤עַל זֹאת֙ לֹֽא־תִרְגַּ֣ז הָאָ֔רֶץ וְאָבַ֖ל כָּל־יוֹשֵׁ֣ב בָּ֑הּ וְעָלְתָ֤ה כָאֹר֙ כֻּלָּ֔הּ וְנִגְרְשָׁ֥ה ונשקה [וְנִשְׁקְעָ֖ה] כִּיא֥וֹר מִצְרָֽיִם׃ (ס)

8 זאָל איבער דעם ניט ציטערן די ערד, און טרױערן איטלעכער װאָס װוינט אױף איר? יאָ, זי װעט זיך אױפֿהײבן אין גאַנצן װי דער טײַך, און צערודערט װערן און זיך אַראָפּזעצן װי דער טײַך פֿון מִצרַיִם.

ט וְהָיָ֣ה ׀ בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא נְאֻם֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה וְהֵבֵאתִ֥י הַשֶּׁ֖מֶשׁ בַּֽצָּהֳרָ֑יִם וְהַחֲשַׁכְתִּ֥י לָאָ֖רֶץ בְּי֥וֹם אֽוֹר׃

9 און עס װעט זײַן אין יענעם טאָג, זאָגט גאָט דער האַר, װעל איך מאַכן אונטערגײן די זון אין מיטן טאָג, און פֿינצטער מאַכן די ערד אין העלן טאָג.

י וְהָפַכְתִּ֨י חַגֵּיכֶ֜ם לְאֵ֗בֶל וְכָל־שִֽׁירֵיכֶם֙ לְקִינָ֔ה וְהַעֲלֵיתִ֤י עַל־כָּל־מָתְנַ֙יִם֙ שָׂ֔ק וְעַל־כָּל־רֹ֖אשׁ קָרְחָ֑ה וְשַׂמְתִּ֙יהָ֙ כְּאֵ֣בֶל יָחִ֔יד וְאַחֲרִיתָ֖הּ כְּי֥וֹם מָֽר׃

10 און איך װעל פֿאַרקערן אײַערע יָום-טוֹבים אין טרױער, און אַלע אײַערע געזאַנגען אין אַ קלאָג, און איך װעל אַרױפֿברענגען אױף אַלע לענדן זאַק, און אױף איטלעכן קאָפּ אַ פּליך, און איך װעל עס מאַכן װי דער טרױער נאָך אַן אײנאײנציקן, און איר סָוף, װי אַ ביטערן טאָג.

יא הִנֵּ֣ה ׀ יָמִ֣ים בָּאִ֗ים נְאֻם֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה וְהִשְׁלַחְתִּ֥י רָעָ֖ב בָּאָ֑רֶץ לֹֽא־רָעָ֤ב לַלֶּ֙חֶם֙ וְלֹֽא־צָמָ֣א לַמַּ֔יִם כִּ֣י אִם־לִשְׁמֹ֔עַ אֵ֖ת דִּבְרֵ֥י יְהוָֽה׃

11 זע, טעג קומען, זאָגט גאָט דער האַר, און איך װעל שיקן אַ הונגער אין לאַנד, ניט אַ הונגער נאָך ברױט, און ניט אַ דאָרשט נאָך װאַסער, נײַערט צו הערן די װערטער פֿון גאָט.

יב וְנָעוּ֙ מִיָּ֣ם עַד־יָ֔ם וּמִצָּפ֖וֹן וְעַד־מִזְרָ֑ח יְשֽׁוֹטְט֛וּ לְבַקֵּ֥שׁ אֶת־דְּבַר־יְהוָ֖ה וְלֹ֥א יִמְצָֽאוּ׃

12 און זײ װעלן װאָגלען פֿון ים צו ים, און פֿון צפֿון ביז מזרח; זײ װעלן אומװאַנדערן צו זוכן גאָטס װאָרט, און זײ װעלן ניט געפֿינען.

יג בַּיּ֨וֹם הַה֜וּא תִּ֠תְעַלַּפְנָה הַבְּתוּלֹ֧ת הַיָּפ֛וֹת וְהַבַּחוּרִ֖ים בַּצָּמָֽא׃

13 אין יענעם טאָג װעלן חלשן די שײנע יונגפֿרױען און די בחורים פֿון דאָרשט.

יד הַנִּשְׁבָּעִים֙ בְּאַשְׁמַ֣ת שֹֽׁמְר֔וֹן וְאָמְר֗וּ חֵ֤י אֱלֹהֶ֙יךָ֙ דָּ֔ן וְחֵ֖י דֶּ֣רֶךְ בְּאֵֽר־שָׁ֑בַע וְנָפְל֖וּ וְלֹא־יָק֥וּמוּ עֽוֹד׃ (ס)

14 די װאָס שװערן בײַ דער זינד פֿון שוֹמרוֹן, און זאָגן: ”אַזױ װי עס לעבט דײַן גאָט, דָן!“ און: ”אַזױ װי עס לעבט דער װעג באֵר-שֶבַע!“ און זײ װעלן פֿאַלן, און װעלן מער ניט אױפֿשטײן.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל