שופטים 11

קאַפּיטל 11

א וְיִפְתָּ֣ח הַגִּלְעָדִ֗י הָיָה֙ גִּבּ֣וֹר חַ֔יִל וְה֖וּא בֶּן־אִשָּׁ֣ה זוֹנָ֑ה וַיּ֥וֹלֶד גִּלְעָ֖ד אֶת־יִפְתָּֽח׃
1 און יפֿתּח דער גלעדער איז געװען אַ העלדישער גיבור, און ער איז געװען דער זון פֿון אַ פֿרױ אַ זונה; און גלעד האָט געבאָרן יפֿתּחן.
ב וַתֵּ֧לֶד אֵֽשֶׁת־גִּלְעָ֛ד ל֖וֹ בָּנִ֑ים וַיִּגְדְּל֨וּ בְֽנֵי־הָאִשָּׁ֜ה וַיְגָרְשׁ֣וּ אֶת־יִפְתָּ֗ח וַיֹּ֤אמְרוּ לוֹ֙ לֹֽא־תִנְחַ֣ל בְּבֵית־אָבִ֔ינוּ כִּ֛י בֶּן־אִשָּׁ֥ה אַחֶ֖רֶת אָֽתָּה׃
2 און גלעדס װײַב האָט אים געבאָרן זין, און די זין פֿון דער װײַב זײַנען גרױס געװאָרן, און זײ האָבן אַרױסגעטריבן יפֿתּחן, און האָבן צו אים געזאָגט: װעסט ניט ירשען אין אונדזער פֿאָטערס הױז, װאָרום דו ביסט דער זון פֿון אַן אַנדער פֿרױ.
ג וַיִּבְרַ֤ח יִפְתָּח֙ מִפְּנֵ֣י אֶחָ֔יו וַיֵּ֖שֶׁב בְּאֶ֣רֶץ ט֑וֹב וַיִּֽתְלַקְּט֤וּ אֶל־יִפְתָּח֙ אֲנָשִׁ֣ים רֵיקִ֔ים וַיֵּצְא֖וּ עִמּֽוֹ׃ (פ)
3 איז יפֿתּח אַנטלאָפֿן פֿון זײַנע ברידער, און האָט זיך באַזעצט אין לאַנד טובֿ, און עס האָבן זיך אױפֿגעקליבן אַרום יפֿתּחן נישטיקע לײַט, און זײ זײַנען אַרױסגעגאַנגען מיט אים.
ד וַיְהִ֖י מִיָּמִ֑ים וַיִּלָּחֲמ֥וּ בְנֵֽי־עַמּ֖וֹן עִם־יִשְׂרָאֵֽל׃
4 און עס איז געװען אין טעג אַרום, האָבן די קינדער פֿון עמון מלחמה געהאַלטן מיט ישׂראל.
ה וַיְהִ֕י כַּאֲשֶׁר־נִלְחֲמ֥וּ בְנֵֽי־עַמּ֖וֹן עִם־יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֵּֽלְכוּ֙ זִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד לָקַ֥חַת אֶת־יִפְתָּ֖ח מֵאֶ֥רֶץ טֽוֹב׃
5 איז, װען די קינדער פֿון עמון האָבן מלחמה געהאַלטן מיט ישׂראל, אַזױ זײַנען געגאַנגען די עלטסטע פֿון גלעד צו ברענגען יפֿתּחן פֿון לאַנד טובֿ.
ו וַיֹּאמְר֣וּ לְיִפְתָּ֔ח לְכָ֕ה וְהָיִ֥יתָה לָּ֖נוּ לְקָצִ֑ין וְנִֽלָּחֲמָ֖ה בִּבְנֵ֥י עַמּֽוֹן׃
6 און זײ האָבן געזאָגט צו יפֿתּחן: קום און װעסט אונדז זײַן פֿאַר אַ פֿירער, און מיר װעלן מלחמה האַלטן אַקעגן די קינדער פֿון עמון.
ז וַיֹּ֤אמֶר יִפְתָּח֙ לְזִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד הֲלֹ֤א אַתֶּם֙ שְׂנֵאתֶ֣ם אוֹתִ֔י וַתְּגָרְשׁ֖וּנִי מִבֵּ֣ית אָבִ֑י וּמַדּ֜וּעַ בָּאתֶ֤ם אֵלַי֙ עַ֔תָּה כַּאֲשֶׁ֖ר צַ֥ר לָכֶֽם׃
7 האָט יפֿתּח געזאָגט צו די עלטסטע פֿון גלעד: איר האָט דאָך מיך פֿײַנט געהאַט, און מיך פֿאַרטריבן פֿון מײַן פֿאָטערס הױז, הײַנט פֿאַר װאָס זײַט איר געקומען צו מיר אַצונד װען אײַך האָט צוגעדריקט?
ח וַיֹּאמְרוּ֩ זִקְנֵ֨י גִלְעָ֜ד אֶל־יִפְתָּ֗ח לָכֵן֙ עַתָּה֙ שַׁ֣בְנוּ אֵלֶ֔יךָ וְהָלַכְתָּ֣ עִמָּ֔נוּ וְנִלְחַמְתָּ֖ בִּבְנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהָיִ֤יתָ לָּ֙נוּ֙ לְרֹ֔אשׁ לְכֹ֖ל יֹשְׁבֵ֥י גִלְעָֽד׃
8 האָבן די עלטסטע פֿון גלעד געזאָגט צו יפֿתּחן: דרום האָבן מיר זיך אומגעקערט צו דיר אַצונד, אַז דו זאָלסט גײן מיט אונדז, און מלחמה האַלטן מיט די קינדער פֿון עמון, און װערן בײַ אונדז פֿאַר אַ הױפּט איבער אַלע באַװױנער פֿון גלעד.
ט וַיֹּ֨אמֶר יִפְתָּ֜ח אֶל־זִקְנֵ֣י גִלְעָ֗ד אִם־מְשִׁיבִ֨ים אַתֶּ֤ם אוֹתִי֙ לְהִלָּחֵם֙ בִּבְנֵ֣י עַמּ֔וֹן וְנָתַ֧ן יְהוָ֛ה אוֹתָ֖ם לְפָנָ֑י אָנֹכִ֕י אֶהְיֶ֥ה לָכֶ֖ם לְרֹֽאשׁ׃
9 האָט יפֿתּח געזאָגט צו די עלטסטע פֿון גלעד: אױב איר קערט מיך אום, מלחמה צו האַלטן מיט די קינדער פֿון עמון, און גאָט װעט זײ איבערגעבן צו מיר, זאָל איך בלײַבן בײַ אײַך פֿאַר אַ הױפּט.
י וַיֹּאמְר֥וּ זִקְנֵֽי־גִלְעָ֖ד אֶל־יִפְתָּ֑ח יְהוָ֗ה יִהְיֶ֤ה שֹׁמֵ֙עַ֙ בֵּֽינוֹתֵ֔ינוּ אִם־לֹ֥א כִדְבָרְךָ֖ כֵּ֥ן נַעֲשֶֽׂה׃
10 האָבן די עלטסטע פֿון גלעד געזאָגט צו יפֿתּחן: גאָט זאָל זײַן אַ צוהערער צװישן אונדז, אױב מיר װעלן ניט טאָן אַזױ װי דײַן װאָרט!
יא וַיֵּ֤לֶךְ יִפְתָּח֙ עִם־זִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד וַיָּשִׂ֨ימוּ הָעָ֥ם אוֹת֛וֹ עֲלֵיהֶ֖ם לְרֹ֣אשׁ וּלְקָצִ֑ין וַיְדַבֵּ֨ר יִפְתָּ֧ח אֶת־כָּל־דְּבָרָ֛יו לִפְנֵ֥י יְהוָ֖ה בַּמִּצְפָּֽה׃ (פ)
11 איז יפֿתּח געגאַנגען מיט די עלטסטע פֿון גלעד, און דאָס פֿאָלק האָט אים געמאַכט פֿאַר אַ הױפּט און פֿאַר אַ פֿירער איבער זײ. און יפֿתּח האָט גערעדט אַלע זײַנע רײד פֿאַר גאָט אין מִצפּה.
יב וַיִּשְׁלַ֤ח יִפְתָּח֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל־מֶ֥לֶךְ בְּנֵֽי־עַמּ֖וֹן לֵאמֹ֑ר מַה־לִּ֣י וָלָ֔ךְ כִּֽי־בָ֥אתָ אֵלַ֖י לְהִלָּחֵ֥ם בְּאַרְצִֽי׃
12 און יפֿתּח האָט געשיקט שלוחים צו דעם מלך פֿון די קינדער פֿון עמון, אַזױ צו זאָגן: װאָס האָסטו צו מיר, װאָס דו ביסט געקומען צו מיר מלחמה צו האַלטן אױףֿ מײַן לאַנד?
יג וַיֹּאמֶר֩ מֶ֨לֶךְ בְּנֵי־עַמּ֜וֹן אֶל־מַלְאֲכֵ֣י יִפְתָּ֗ח כִּֽי־לָקַ֨ח יִשְׂרָאֵ֤ל אֶת־אַרְצִי֙ בַּעֲלוֹת֣וֹ מִמִּצְרַ֔יִם מֵאַרְנ֥וֹן וְעַד־הַיַּבֹּ֖ק וְעַד־הַיַּרְדֵּ֑ן וְעַתָּ֕ה הָשִׁ֥יבָה אֶתְהֶ֖ן בְּשָׁלֽוֹם׃
13 האָט דער מלך פֿון די קינדער פֿון עמון געזאָגט צו יפֿתּחס שלוחים: װײַל ישׂראל האָט צוגענומען מײַן לאַנד, װען ער איז אַרױפֿגעגאַנגען פֿון מצרים, פֿון אַרנון און ביזן יבק און ביזן ירדן. און אַצונד קער זײ אום אין פֿריד.
יד וַיּ֥וֹסֶף ע֖וֹד יִפְתָּ֑ח וַיִּשְׁלַח֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל־מֶ֖לֶךְ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃
14 האָט יפֿתּח װידער געשיקט שלוחים צו דעם מלך פֿון די קינדער פֿון עמון,
טו וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ כֹּ֖ה אָמַ֣ר יִפְתָּ֑ח לֹֽא־לָקַ֤ח יִשְׂרָאֵל֙ אֶת־אֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב וְאֶת־אֶ֖רֶץ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃
15 און האָט צו אים געזאָגט: אַזױ האָט געזאָגט יפֿתּח: ישׂראל האָט ניט צוגענומען דאָס לאַנד פֿון מואבֿ, אָדער דאָס לאַנד פֿון די קינדער פֿון עמון.
טז כִּ֖י בַּעֲלוֹתָ֣ם מִמִּצְרָ֑יִם וַיֵּ֨לֶךְ יִשְׂרָאֵ֤ל בַּמִּדְבָּר֙ עַד־יַם־ס֔וּף וַיָּבֹ֖א קָדֵֽשָׁה׃
16 נײַערט אַז זײ זײַנען אַרױפֿגעגאַנגען פֿון מצרים, און ישׂראל איז געגאַנגען דורכן מדבר ביזן ים-סוףֿ, און איז אָנגעקומען קײן קדש,
יז וַיִּשְׁלַ֣ח יִשְׂרָאֵ֣ל מַלְאָכִ֣ים ׀ אֶל־מֶלֶךְ֩ אֱד֨וֹם ׀ לֵאמֹ֜ר אֶעְבְּרָה־נָּ֣א בְאַרְצֶ֗ךָ וְלֹ֤א שָׁמַע֙ מֶ֣לֶךְ אֱד֔וֹם וְגַ֨ם אֶל־מֶ֧לֶךְ מוֹאָ֛ב שָׁלַ֖ח וְלֹ֣א אָבָ֑ה וַיֵּ֥שֶׁב יִשְׂרָאֵ֖ל בְּקָדֵֽשׁ׃
17 האָט ישׂראל געשיקט שלוחים צו דעם מלך פֿון אדום, אַזױ צו זאָגן: לאָמיך, איך בעט דיך, דורכגײן דורך דײַן לאַנד. אָבער דער מלך פֿון אדום האָט ניט צוגעהערט. און אױך צו דעם מלך פֿון מואבֿ האָט ער געשיקט, אָבער ער האָט ניט אײַנגעװיליקט; און ישׂראל איז געבליבן אין קדש.
יח וַיֵּ֣לֶךְ בַּמִּדְבָּ֗ר וַיָּ֜סָב אֶת־אֶ֤רֶץ אֱדוֹם֙ וְאֶת־אֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב וַיָּבֹ֤א מִמִּזְרַח־שֶׁ֙מֶשׁ֙ לְאֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב וַֽיַּחֲנ֖וּן בְּעֵ֣בֶר אַרְנ֑וֹן וְלֹא־בָ֙אוּ֙ בִּגְב֣וּל מוֹאָ֔ב כִּ֥י אַרְנ֖וֹן גְּב֥וּל מוֹאָֽב׃
18 און ער איז געגאַנגען דורכן מדבר, און האָט געצױגן אַרום לאַנד אדום, און אַרום לאַנד מואבֿ, און ער איז געקומען פֿון מזרח-זײַט פֿון לאַנד מואבֿ. און זײ האָבן גערוט אױףֿ יענער זײַט אַרנון, און זײַנען ניט געקומען אין דעם געמאַרק פֿון מואבֿ, װאָרום אַרנון איז דער געמאַרק פֿון מואבֿ.
יט וַיִּשְׁלַ֤ח יִשְׂרָאֵל֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל־סִיח֥וֹן מֶֽלֶךְ־הָאֱמֹרִ֖י מֶ֣לֶךְ חֶשְׁבּ֑וֹן וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל נַעְבְּרָה־נָּ֥א בְאַרְצְךָ֖ עַד־מְקוֹמִֽי׃
19 און ישׂראל האָט געשיקט שלוחים צו סיחון דעם מלך פֿון אֶמורי, דעם מלך פֿון חשבון, און ישׂראל האָט צו אים געזאָגט: לאָז אונדז, איך בעט דיך, דורכגײן דורך דײַן לאַנד צו מײַן אָרט.
כ וְלֹא־הֶאֱמִ֨ין סִיח֤וֹן אֶת־יִשְׂרָאֵל֙ עֲבֹ֣ר בִּגְבֻל֔וֹ וַיֶּאֱסֹ֤ף סִיחוֹן֙ אֶת־כָּל־עַמּ֔וֹ וַֽיַּחֲנ֖וּ בְּיָ֑הְצָה וַיִּלָּ֖חֶם עִם־יִשְׂרָאֵֽל׃
20 אָבער סיחון האָט ניט געטרױט ישׂראל דורכצוגײן דורך זײַן געמאַרק, און סיחון האָט אײַנגעזאַמלט זײַן גאַנץ פֿאָלק, און זײ האָבן געלאַגערט אין יהצה, און ער האָט מלחמה געהאַלטן מיט ישׂראל.
כא וַ֠יִּתֵּן יְהוָ֨ה אֱלֹהֵֽי־יִשְׂרָאֵ֜ל אֶת־סִיח֧וֹן וְאֶת־כָּל־עַמּ֛וֹ בְּיַ֥ד יִשְׂרָאֵ֖ל וַיַּכּ֑וּם וַיִּירַשׁ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אֵ֚ת כָּל־אֶ֣רֶץ הָאֱמֹרִ֔י יוֹשֵׁ֖ב הָאָ֥רֶץ הַהִֽיא׃
21 און ה׳ דער גאָט פֿון ישׂראל האָט געגעבן סיחונען און זײַן גאַנץ פֿאָלק אין דער האַנט פֿון ישׂראל, און זײ האָבן זײ געשלאָגן, און ישׂראל האָט אײַנגענומען דאָס גאַנצע לאַנד פֿון אֶמורי, דעם באַװױנער פֿון יענעם לאַנד.
כב וַיִּ֣ירְשׁ֔וּ אֵ֖ת כָּל־גְּב֣וּל הָאֱמֹרִ֑י מֵֽאַרְנוֹן֙ וְעַד־הַיַּבֹּ֔ק וּמִן־הַמִּדְבָּ֖ר וְעַד־הַיַּרְדֵּֽן׃
22 און זײ האָבן אײַנגענומען דעם גאַנצן געמאַרק פֿון אֶמורי, פֿון אַרנון און ביזן יבוק, און פֿון מדבר און ביזן ירדן.
כג וְעַתָּ֞ה יְהוָ֣ה ׀ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל הוֹרִישׁ֙ אֶת־הָ֣אֱמֹרִ֔י מִפְּנֵ֖י עַמּ֣וֹ יִשְׂרָאֵ֑ל וְאַתָּ֖ה תִּירָשֶֽׁנּוּ׃
23 און אַצונד, ה׳ דער גאָט פֿון ישׂראל האָט פֿאַרטריבן דעם אֶמורי פֿון פֿאַר זײַן פֿאָלק ישׂראל, און דו װילסט אים ירשען?
כד הֲלֹ֞א אֵ֣ת אֲשֶׁ֧ר יוֹרִֽישְׁךָ֛ כְּמ֥וֹשׁ אֱלֹהֶ֖יךָ אוֹת֥וֹ תִירָ֑שׁ וְאֵת֩ כָּל־אֲשֶׁ֨ר הוֹרִ֜ישׁ יְהוָ֧ה אֱלֹהֵ֛ינוּ מִפָּנֵ֖ינוּ אוֹת֥וֹ נִירָֽשׁ׃
24 ירשעסטו ניט דאָס װאָס כּמוש דײַן גאָט גיט דיר צו ירשען? און אַלע װאָס ה׳ אונדזער גאָט האָט פֿאַרטריבן פֿון פֿאַר אונדז, זײ װעלן מיר ירשען.
כה וְעַתָּ֗ה הֲט֥וֹב טוֹב֙ אַתָּ֔ה מִבָּלָ֥ק בֶּן־צִפּ֖וֹר מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֑ב הֲר֥וֹב רָב֙ עִם־יִשְׂרָאֵ֔ל אִם־נִלְחֹ֥ם נִלְחַ֖ם בָּֽם׃
25 און אַצונד, ביסט דו דען עפּעס בעסער פֿון בלק דעם זון פֿון צפּורן, דעם מלך פֿון מואבֿ? האָט ער דען שטרײַטן געשטריטן מיט ישׂראל? צי האָט ער מלחמה אױףֿ זײ מלחמה געהאַלטן?
כו בְּשֶׁ֣בֶת יִ֠שְׂרָאֵל בְּחֶשְׁבּ֨וֹן וּבִבְנוֹתֶ֜יהָ וּבְעַרְע֣וֹר וּבִבְנוֹתֶ֗יהָ וּבְכָל־הֶֽעָרִים֙ אֲשֶׁר֙ עַל־יְדֵ֣י אַרְנ֔וֹן שְׁלֹ֥שׁ מֵא֖וֹת שָׁנָ֑ה וּמַדּ֥וּעַ לֹֽא־הִצַּלְתֶּ֖ם בָּעֵ֥ת הַהִֽיא׃
26 אַז ישׂראל איז געזעסן אין חשבון און אין אירע טעכטערשטעט, און אין ערעור און אין אירע טעכטערשטעט, און אין אַלע שטעט װאָס בײַ די זײַטן פֿון אַרנון, דרײַ הונדערט יאָר, טאָ פֿאַר װאָס האָט איר זײ ניט אָפּגענומען אין יענער צײַט?
כז וְאָֽנֹכִי֙ לֹֽא־חָטָ֣אתִי לָ֔ךְ וְאַתָּ֞ה עֹשֶׂ֥ה אִתִּ֛י רָעָ֖ה לְהִלָּ֣חֶם בִּ֑י יִשְׁפֹּ֨ט יְהוָ֤ה הַשֹּׁפֵט֙ הַיּ֔וֹם בֵּ֚ין בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וּבֵ֖ין בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃
27 האָב איך דאָך אַקעגן דיר ניט געזינדיקט, און דו טוסט מיט מיר בײז, מלחמה צו האַלטן אױףֿ מיר. זאָל גאָט דער משפּטער משפּטן הײַנט צװישן די קינדער פֿון ישׂראל און צװישן די קינדער פֿון עמון.
כח וְלֹ֣א שָׁמַ֔ע מֶ֖לֶךְ בְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן אֶל־דִּבְרֵ֣י יִפְתָּ֔ח אֲשֶׁ֥ר שָׁלַ֖ח אֵלָֽיו׃ (פ)
28 אָבער דער מלך פֿון די קינדער פֿון עמון האָט ניט צוגעהערט צו די װערטער פֿון יפֿתּחן, װאָס ער האָט צו אים געשיקט.
כט וַתְּהִ֤י עַל־יִפְתָּח֙ ר֣וּחַ יְהוָ֔ה וַיַּעֲבֹ֥ר אֶת־הַגִּלְעָ֖ד וְאֶת־מְנַשֶּׁ֑ה וַֽיַּעֲבֹר֙ אֶת־מִצְפֵּ֣ה גִלְעָ֔ד וּמִמִּצְפֵּ֣ה גִלְעָ֔ד עָבַ֖ר בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃
29 און אַ גײַסט פֿון גאָט איז געװען אױףֿ יפֿתּחן, און ער איז דורכגעגאַנגען גלעד און מנשה, און דורכגעגאַנגען מִצפּה-גלעד, און פֿון מִצפּה-גלעד איז ער אַריבער צו די קינדער פֿון עמון.
ל וַיִּדַּ֨ר יִפְתָּ֥ח נֶ֛דֶר לַיהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אִם־נָת֥וֹן תִּתֵּ֛ן אֶת־בְּנֵ֥י עַמּ֖וֹן בְּיָדִֽי׃
30 און יפֿתּח האָט אַ נדר געטאָן צו גאָט, און האָט געזאָגט: אױב געבן װעסטו געבן די קינדער פֿון עמון אין מײַן האַנט,
לא וְהָיָ֣ה הַיּוֹצֵ֗א אֲשֶׁ֨ר יֵצֵ֜א מִדַּלְתֵ֤י בֵיתִי֙ לִקְרָאתִ֔י בְּשׁוּבִ֥י בְשָׁל֖וֹם מִבְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהָיָה֙ לַֽיהוָ֔ה וְהַעֲלִיתִ֖הוּ עוֹלָֽה׃ (פ)
31 איז, דער אַרױסגײער װאָס װעט אַרױסגײן פֿון די טירן פֿון מײַן הױז מיר אַנטקעגן, װען איך קער זיך אום בשלום פֿון די קינדער פֿון עמון, זאָל געהערן צו גאָט, און איך װעל אים אױפֿברענגען פֿאַר אַ בראַנדאָפּפֿער.
לב וַיַּעֲבֹ֥ר יִפְתָּ֛ח אֶל־בְּנֵ֥י עַמּ֖וֹן לְהִלָּ֣חֶם בָּ֑ם וַיִתְּנֵ֥ם יְהוָ֖ה בְּיָדֽוֹ׃
32 און יפֿתּח איז אַריבער צו די קינדער פֿון עמון, מלחמה צו האַלטן מיט זײ, און גאָט האָט זײ געגעבן אין זײַן האַנט.
לג וַיַּכֵּ֡ם מֵעֲרוֹעֵר֩ וְעַד־בּוֹאֲךָ֨ מִנִּ֜ית עֶשְׂרִ֣ים עִ֗יר וְעַד֙ אָבֵ֣ל כְּרָמִ֔ים מַכָּ֖ה גְּדוֹלָ֣ה מְאֹ֑ד וַיִּכָּֽנְעוּ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ (פ)
33 און ער האָט זײ געשלאָגן פֿון ערוער און ביז דו קומסט קײן מנית, צװאַנציק שטעט, און ביז אָבֿל-כּרמים, זײער אַ גרױסן שלאַק. און די קינדער פֿון עמון זײַנען אונטערטעניק געװאָרן פֿאַר די קינדער פֿון ישׂראל.
לד וַיָּבֹ֨א יִפְתָּ֣ח הַמִּצְפָּה֮ אֶל־בֵּיתוֹ֒ וְהִנֵּ֤ה בִתּוֹ֙ יֹצֵ֣את לִקְרָאת֔וֹ בְתֻפִּ֖ים וּבִמְחֹל֑וֹת וְרַק֙ הִ֣יא יְחִידָ֔ה אֵֽין־ל֥וֹ מִמֶּ֛נּוּ בֵּ֖ן אוֹ־בַֽת׃
34 און װי יפֿתּח איז אָנגעקומען קײן מִצפּה צו זײַן הױז, ערשט זײַן טאָכטער גײט אַרױס אים אַנטקעגן מיט פּױקן און מיט טענץ; און זי איז געװען בלױז אַן אײנײנציקע, ער האָט אַחוץ איר ניט געהאַט קײן זון און קײן טאָכטער.
לה וַיְהִי֩ כִרְאוֹת֨וֹ אוֹתָ֜הּ וַיִּקְרַ֣ע אֶת־בְּגָדָ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ אֲהָ֤הּ בִּתִּי֙ הַכְרֵ֣עַ הִכְרַעְתִּ֔נִי וְאַ֖תְּ הָיִ֣יתְ בְּעֹֽכְרָ֑י וְאָנֹכִ֗י פָּצִ֤יתִי־פִי֙ אֶל־יְהוָ֔ה וְלֹ֥א אוּכַ֖ל לָשֽׁוּב׃
35 און עס איז געװען, װי ער האָט זי דערזען, אַזױ האָט ער צעריסן זײַנע קלײדער, און האָט געזאָגט: װײ, מײַן טאָכטער, בײגן אַנידערגעבױגן האָסטו מיך, און דו ביסט פֿון מײַנע פֿאַראומגליקער געװאָרן; װאָרום איך האָב געעפֿטנט מײַן מױל צו גאָט, און קען ניט צוריקציִען.
לו וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו אָבִי֙ פָּצִ֤יתָה אֶת־פִּ֙יךָ֙ אֶל־יְהוָ֔ה עֲשֵׂ֣ה לִ֔י כַּאֲשֶׁ֖ר יָצָ֣א מִפִּ֑יךָ אַחֲרֵ֡י אֲשֶׁ֣ר עָשָׂה֩ לְךָ֙ יְהוָ֧ה נְקָמ֛וֹת מֵאֹיְבֶ֖יךָ מִבְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃
36 האָט זי צו אים געזאָגט: פֿאָטער מײַנער, האָסט געעפֿנט דײַן מױל צו גאָט; טו צו מיר, אַזױ װי עס איז אַרױס פֿון דײַן מױל, נאָך דעם אַז גאָט האָט דיר געגעבן אַ נקמה אָן דײַנע פֿײַנט, אָן די קינדער פֿון עמון.
לז וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אָבִ֔יהָ יֵעָ֥שֶׂה לִּ֖י הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה הַרְפֵּ֨ה מִמֶּ֜נִּי שְׁנַ֣יִם חֳדָשִׁ֗ים וְאֵֽלְכָה֙ וְיָרַדְתִּ֣י עַל־הֶֽהָרִ֔ים וְאֶבְכֶּה֙ עַל־בְּתוּלַ֔י אָנֹכִ֖י ורעיתי [וְרֵעוֹתָֽי׃]
37 און זי האָט געזאָגט צו איר פֿאָטער: זאָל מיר געטאָן װערן די דאָזיקע זאַך: לאָז מיך אָפּ אױףֿ צװײ חדשים: און איך װעל גײן און װעל נידערן אױףֿ די בערג, און װעל װײנען אױףֿ מײַן יונגפֿרױשאַפֿט, איך און מײַנע חבֿרטעס.
לח וַיֹּ֣אמֶר לֵ֔כִי וַיִּשְׁלַ֥ח אוֹתָ֖הּ שְׁנֵ֣י חֳדָשִׁ֑ים וַתֵּ֤לֶךְ הִיא֙ וְרֵ֣עוֹתֶ֔יהָ וַתֵּ֥בְךְּ עַל־בְּתוּלֶ֖יהָ עַל־הֶהָרִֽים׃
38 האָט ער געזאָגט: גײ. און ער האָט זי אַװעקגעשיקט אױףֿ צװײ חדשים, און זי איז געגאַנגען, זי און אירע חבֿרטעס, און האָט געװײנט אױףֿ איר יונגפֿרױשאַפֿט, אױףֿ די בערג.
לט וַיְהִ֞י מִקֵּ֣ץ ׀ שְׁנַ֣יִם חֳדָשִׁ֗ים וַתָּ֙שָׁב֙ אֶל־אָבִ֔יהָ וַיַּ֣עַשׂ לָ֔הּ אֶת־נִדְר֖וֹ אֲשֶׁ֣ר נָדָ֑ר וְהִיא֙ לֹא־יָדְעָ֣ה אִ֔ישׁ וַתְּהִי־חֹ֖ק בְּיִשְׂרָאֵֽל׃
39 און עס איז געװען צום סָוףֿ פֿון צװײ חדשים, האָט זי זיך אומגעקערט צו איר פֿאָטער, און ער האָט געטאָן צו איר זײַן נדר װאָס ער האָט אַ נדר געטאָן. און זי האָט פֿון קײן מאַן ניט געװוּסט. און עס איז געװאָרן אַ מנהג אין ישׂראל:
מ מִיָּמִ֣ים ׀ יָמִ֗ימָה תֵּלַ֙כְנָה֙ בְּנ֣וֹת יִשְׂרָאֵ֔ל לְתַנּ֕וֹת לְבַת־יִפְתָּ֖ח הַגִּלְעָדִ֑י אַרְבַּ֥עַת יָמִ֖ים בַּשָּׁנָֽה׃ (ס)
40 פֿון יאָר צו יאָר גײען די טעכטער פֿון ישׂראל קלאָגן אױףֿ דער טאָכטער פֿון יפֿתּח דעם גלעדער פֿיר טעג אין יאָר.
פֿריִערדיקער קאַפּיטלווײַטערדיקער קאַפּיטל