תהילים 131

קאַפּיטל 131

א שִׁ֥יר הַֽמַּֽעֲל֗וֹת לְדָ֫וִ֥ד יְהוָ֤ה ׀ לֹא־גָבַ֣הּ לִ֭בִּי וְלֹא־רָמ֣וּ עֵינַ֑י וְלֹֽא־הִלַּ֓כְתִּי ׀ בִּגְדֹל֖וֹת וּבְנִפְלָא֣וֹת מִמֶּֽנִּי׃
1 אַ געזאַנג פֿון די אַרױפֿגאַנגען; פֿון דָוִדן. גאָט, ניט האָפֿערדיק איז מײַן האַרץ, און ניט דערהױבן זײַנען מײַנע אױגן, און איך בין ניט אומגעגאַנגען מיט זאַכןצו גרױס און פֿאַרהױלן פֿון מיר.
ב אִם־לֹ֤א שִׁוִּ֨יתִי ׀ וְדוֹמַ֗מְתִּי נַ֫פְשִׁ֥י כְּ֭גָמֻל עֲלֵ֣י אִמּ֑וֹ כַּגָּמֻ֖ל עָלַ֣י נַפְשִֽׁי׃
2 פֿאַר װאָר, איך האָב באַרוט און אײַנגעשטילט מײַן זעלאַזױ װי אַן אַנטװױנטער בײַ זײַן מוטער;אַזױ װי אַן אַנטװױנטער איז בײַ מיר מײַן זעל.
ג יַחֵ֣ל יִ֭שְׂרָאֵל אֶל־יְהוָ֑ה מֵֽ֝עַתָּ֗ה וְעַד־עוֹלָֽם׃
3 האַר, ישׂראל, אױף גאָטפֿון אַצונד און ביז אײביק.