תהילים 137

קאַפּיטל 137

א עַ֥ל נַהֲר֨וֹת ׀ בָּבֶ֗ל שָׁ֣ם יָ֭שַׁבְנוּ גַּם־בָּכִ֑ינוּ בְּ֝זָכְרֵ֗נוּ אֶת־צִיּֽוֹן׃

1 בײַ די טײַכן פֿון בָבֿל, דאָרטן זײַנען מיר געזעסן און געװײנט, אַז מיר האָבן זיך דערמאָנט אָן צִיון.

ב עַֽל־עֲרָבִ֥ים בְּתוֹכָ֑הּ תָּ֝לִ֗ינוּ כִּנֹּרוֹתֵֽינוּ׃

2 אױף די װערבעס װאָס אין אירהאָבן מיר אױפֿגעהאַנגען אונדזערע האַרפֿן;

ג כִּ֤י שָׁ֨ם שְֽׁאֵל֪וּנוּ שׁוֹבֵ֡ינוּ דִּבְרֵי־שִׁ֭יר וְתוֹלָלֵ֣ינוּ שִׂמְחָ֑ה שִׁ֥ירוּ לָ֝֗נוּ מִשִּׁ֥יר צִיּֽוֹן׃

3 װאָרום דאָרטן האָבן אונדזערע פֿאַנגערפֿאַרלאַנגט פֿון אונדז װערטער פֿון געזאַנג, און אונדזערע פּײַניקער, פֿרײלעכקײט:זינגט אונדז פֿון דעם געזאַנג פֿון צִיון.

ד אֵ֗יךְ נָשִׁ֥יר אֶת־שִׁיר־יְהוָ֑ה עַ֝֗ל אַדְמַ֥ת נֵכָֽר׃

4 װי זאָלן מיר זינגען דאָס געזאַנג פֿון גאָטאױף פֿרעמדער ערד?

ה אִֽם־אֶשְׁכָּחֵ֥ךְ יְֽרוּשָׁלִָ֗ם תִּשְׁכַּ֥ח יְמִינִֽי׃

5 אױב איך װעל דיך פֿאַרגעסן, ירושלים, זאָל מײַן רעכטע האַנט זיך פֿאַרגעסן צו רירן .

ו תִּדְבַּ֥ק־לְשׁוֹנִ֨י ׀ לְחִכִּי֮ אִם־לֹ֪א אֶ֫זְכְּרֵ֥כִי אִם־לֹ֣א אַ֭עֲלֶה אֶת־יְרוּשָׁלִַ֑ם עַ֝֗ל רֹ֣אשׁ שִׂמְחָתִֽי׃

6 זאָל צוגעקלעפּט װערן מײַן צונג צו מײַן גומען, אױב איך װעל דיך ניט געדענקען, אױב איך װעל ניט דערמאָנען ירושליםאױף מײַן העכסטער שִׂמחה.

ז זְכֹ֤ר יְהוָ֨ה ׀ לִבְנֵ֬י אֱד֗וֹם אֵת֮ י֤וֹם יְֽרוּשָׁ֫לִָ֥ם הָ֭אֹ֣מְרִים עָ֤רוּ ׀ עָ֑רוּ עַ֝֗ד הַיְס֥וֹד בָּֽהּ׃

7 געדענק, גאָט, די קינדער פֿון אדוםדעם טאָג פֿון ירושלים;די װאָס האָבן געזאָגט: װאַרפֿט אײַן, װאַרפֿט אײַן ביז צום גרונט אין איר.

ח בַּת־בָּבֶ֗ל הַשְּׁד֫וּדָ֥ה אַשְׁרֵ֥י שֶׁיְשַׁלֶּם־לָ֑ךְ אֶת־גְּ֝מוּלֵ֗ךְ שֶׁגָּמַ֥לְתְּ לָֽנוּ׃

8 טאָכטער בָבֿל, דו אָנגעברײטע צו פֿאַרװיסטונג, װױל צו דעם װאָס װעט דיר אָפּצאָלןדײַן טוּונג װאָס דו האָסט אונדז געטאָן;

ט אַשְׁרֵ֤י ׀ שֶׁיֹּאחֵ֓ז וְנִפֵּ֬ץ אֶֽת־עֹ֝לָלַ֗יִךְ אֶל־הַסָּֽלַע׃

9 װױל צו דעם װאָס װעט אָננעמען און צעהאַקןדײַנע קלײנע קינדער אָן פֿעלדז.

פֿריִערדיקער קאַפּיטל ווײַטערדיקער קאַפּיטל