וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י בֶּן־אָדָם֙ בִּטְנְךָ֤ תַֽאֲכֵל֙ וּמֵעֶ֣יךָ תְמַלֵּ֔א אֵ֚ת הַמְּגִלָּ֣ה הַזֹּ֔את אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֖י נֹתֵ֣ן אֵלֶ֑יךָ וָאֹ֣כְלָ֔ה וַתְּהִ֥י בְּפִ֖י כִּדְבַ֥שׁ לְמָתֽוֹק׃ (פ)
Lalu Ia berfirman kepadaku, “Hai anak manusia, beri makanlah perutmu dan penuhilah isi perutmu dengan gulungan kitab ini yang Aku berikan kepadamu.” Maka aku memakannya, dan di dalam mulutku rasanya manis seperti madu.
Rashi
so I ate, and in my mouth, etc. I accepted it, and its words were in my mouth as sweet honey.