וְהָיָ֛ה כִּֽי־יֹאמְר֥וּ אֵלֶ֖יךָ אָ֣נָה נֵצֵ֑א וְאָמַרְתָּ֨ אֲלֵיהֶ֜ם כֹּֽה־אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֨ר לַמָּ֤וֶת לַמָּ֙וֶת֙ וַאֲשֶׁ֤ר לַחֶ֙רֶב֙ לַחֶ֔רֶב וַאֲשֶׁ֤ר לָֽרָעָב֙ לָֽרָעָ֔ב וַאֲשֶׁ֥ר לַשְּׁבִ֖י לַשֶּֽׁבִי׃
Dan apabila mereka bertanya kepadamu: “Ke manakah kami harus pergi?” maka katakanlah kepada mereka: Beginilah firman Yang Mahakekal: Siapa yang ditentukan untuk maut, ke maut; siapa yang ditentukan untuk pedang, ke pedang; siapa yang ditentukan untuk kelaparan, ke kelaparan; dan siapa yang ditentukan untuk penawanan, ke penawanan.
Lamentations
More fortunate were those slain by the sword than those slain by hunger. For they [(the latter)] oozed [excrement] when [their bellies] split [(from hunger and)] from the fruits of the field [i.e., from the roots and grasses that they were forced to subsist on].