וַיֹּאמֶר֩ לָהֶ֨ם זְרֻבָּבֶ֜ל וְיֵשׁ֗וּעַ וּשְׁאָ֨ר רָאשֵׁ֤י הָֽאָבוֹת֙ לְיִשְׂרָאֵ֔ל לֹֽא־לָ֣כֶם וָלָ֔נוּ לִבְנ֥וֹת בַּ֖יִת לֵאלֹהֵ֑ינוּ כִּי֩ אֲנַ֨חְנוּ יַ֜חַד נִבְנֶ֗ה לַֽיהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כַּאֲשֶׁ֣ר צִוָּ֔נוּ הַמֶּ֖לֶךְ כּ֥וֹרֶשׁ מֶֽלֶךְ־פָּרָֽס׃
Tetapi Zerubabel, Yesua, dan para kepala kaum keluarga Israel lainnya berkata kepada mereka: “Kalian tidak berhak membangun rumah bagi Allah kami bersama kami. Kami sendirilah yang bersama-sama akan membangunnya bagi Yang Mahakekal, Allah Israel, sebagaimana diperintahkan kepada kami oleh Raja Koresh, raja Persia.”
Song of Songs
I am my Beloved's, and my Beloved is mine, who grazes His flock among the lilies [(and you shall not build the house of our G-d with us in Jerusalem, viz. Ezra 4:3)].