Ayub 30

Pasal 30

א וְעַתָּ֤ה ׀ שָֽׂחֲק֣וּ עָלַי֮ צְעִירִ֥ים מִמֶּ֗נִּי לְיָ֫מִ֥ים אֲשֶׁר־מָאַ֥סְתִּי אֲבוֹתָ֑ם לָ֝שִׁ֗ית עִם־כַּלְבֵ֥י צֹאנִֽי׃
1 Tetapi sekarang aku ditertawakan oleh orang-orang yang lebih muda daripada aku, yang bapak-bapaknya dahulu tidak layak kutempatkan bersama anjing-anjing penjaga kawanan dombaku.
ב גַּם־כֹּ֣חַ יְ֭דֵיהֶם לָ֣מָּה לִּ֑י עָ֝לֵ֗ימוֹ אָ֣בַד כָּֽלַח׃
2 Lagi pula, apa gunanya kekuatan tangan mereka bagiku? Masa tua mereka sia-sia belaka.
ג בְּחֶ֥סֶר וּבְכָפָ֗ן גַּ֫לְמ֥וּד הַֽעֹרְקִ֥ים צִיָּ֑ה אֶ֝֗מֶשׁ שׁוֹאָ֥ה וּמְשֹׁאָֽה׃
3 Karena kekurangan dan kelaparan mereka hidup menyendiri; mereka lari ke tanah yang kering, ke kegelapan malam di tempat yang sunyi dan tandus.
ד הַקֹּטְפִ֣ים מַלּ֣וּחַ עֲלֵי־שִׂ֑יחַ וְשֹׁ֖רֶשׁ רְתָמִ֣ים לַחְמָֽם׃
4 Mereka memetik tumbuhan asin di semak-semak, dan akar pohon arar menjadi makanan mereka.
ה מִן־גֵּ֥ו יְגֹרָ֑שׁוּ יָרִ֥יעוּ עָ֝לֵ֗ימוֹ כַּגַּנָּֽב׃
5 Mereka diusir dari tengah-tengah masyarakat; orang meneriaki mereka seperti meneriaki pencuri.
ו בַּעֲר֣וּץ נְחָלִ֣ים לִשְׁכֹּ֑ן חֹרֵ֖י עָפָ֣ר וְכֵפִֽים׃
6 Mereka terpaksa tinggal di celah-celah lembah sungai, di lubang-lubang debu dan di celah-celah bukit batu.
ז בֵּין־שִׂיחִ֥ים יִנְהָ֑קוּ תַּ֖חַת חָר֣וּל יְסֻפָּֽחוּ׃
7 Mereka melolong di antara semak-semak, dan berkumpul bersama di bawah tanaman jelatang.
ח בְּֽנֵי־נָ֭בָל גַּם־בְּנֵ֣י בְלִי־שֵׁ֑ם נִ֝כְּא֗וּ מִן־הָאָֽרֶץ׃
8 Mereka adalah anak-anak orang hina, bahkan anak-anak orang yang tidak bernama; mereka direndahkan, lebih hina daripada tanah.
ט וְ֭עַתָּה נְגִינָתָ֣ם הָיִ֑יתִי וָאֱהִ֖י לָהֶ֣ם לְמִלָּֽה׃
9 Sekarang aku menjadi bahan nyanyian ejekan mereka, dan aku menjadi buah bibir mereka.
י תִּֽ֭עֲבוּנִי רָ֣חֲקוּ מֶ֑נִּי וּ֝מִפָּנַ֗י לֹא־חָ֥שְׂכוּ רֹֽק׃
10 Mereka jijik kepadaku, mereka menjauh dariku, dan mereka tidak segan-segan meludah di hadapanku.
יא כִּֽי־יתרו [יִתְרִ֣י] פִ֭תַּח וַיְעַנֵּ֑נִי וְ֝רֶ֗סֶן מִפָּנַ֥י שִׁלֵּֽחוּ׃
11 Sebab Ia telah mengendurkan tali busurku dan menyengsarakan aku, maka mereka pun melepaskan kekang di hadapanku.
יב עַל־יָמִין֮ פִּרְחַ֪ח יָ֫ק֥וּמוּ רַגְלַ֥י שִׁלֵּ֑חוּ וַיָּסֹ֥לּוּ עָ֝לַ֗י אָרְח֥וֹת אֵידָֽם׃
12 Di sebelah kananku bangkit gerombolan anak-anak muda; mereka mendorong kakiku ke samping, dan mereka merintis jalan-jalan kebinasaan mereka untuk menyerangku.
יג נָתְס֗וּ נְֽתִיבָ֫תִ֥י לְהַוָּתִ֥י יֹעִ֑ילוּ לֹ֖א עֹזֵ֣ר לָֽמוֹ׃
13 Mereka merusak jalanku, mereka menambah-nambah kebinasaanku, padahal tak ada yang menolong mereka.
יד כְּפֶ֣רֶץ רָחָ֣ב יֶאֱתָ֑יוּ תַּ֥חַת שֹׁ֝אָ֗ה הִתְגַּלְגָּֽלוּ׃
14 Mereka datang seperti melalui celah tembok yang lebar; di tengah-tengah kegelapan mereka bergulung-gulung menyerangku.
טו הָהְפַּ֥ךְ עָלַ֗י בַּלָּ֫ה֥וֹת תִּרְדֹּ֣ף כָּ֭רוּחַ נְדִבָתִ֑י וּ֝כְעָ֗ב עָבְרָ֥ה יְשֻׁעָתִֽי׃
15 Kengerian berbalik menimpaku; kemuliaanku diburunya seperti angin, dan kesejahteraanku berlalu seperti awan.
טז וְעַתָּ֗ה עָ֭לַי תִּשְׁתַּפֵּ֣ךְ נַפְשִׁ֑י יֹ֭אחֲז֣וּנִי יְמֵי־עֹֽנִי׃
16 Sekarang jiwaku tercurah di dalam diriku; hari-hari sengsara telah mencengkeram aku.
יז לַ֗יְלָה עֲ֭צָמַי נִקַּ֣ר מֵעָלָ֑י וְ֝עֹרְקַ֗י לֹ֣א יִשְׁכָּבֽוּן׃
17 Pada malam hari tulang-tulangku digerogoti hingga terlepas dariku, dan urat-uratku tidak pernah beristirahat.
יח בְּרָב־כֹּ֭חַ יִתְחַפֵּ֣שׂ לְבוּשִׁ֑י כְּפִ֖י כֻתָּנְתִּ֣י יַֽאַזְרֵֽנִי׃
18 Oleh kekuatan yang dahsyat pakaianku berubah rupa; aku dililitnya seperti leher bajuku.
יט הֹרָ֥נִי לַחֹ֑מֶר וָ֝אֶתְמַשֵּׁ֗ל כֶּעָפָ֥ר וָאֵֽפֶר׃
19 Ia telah mencampakkan aku ke dalam lumpur, dan aku menjadi seperti debu dan abu.
כ אֲשַׁוַּ֣ע אֵ֭לֶיךָ וְלֹ֣א תַעֲנֵ֑נִי עָ֝מַ֗דְתִּי וַתִּתְבֹּ֥נֶן בִּֽי׃
20 Aku berseru kepada-Mu, tetapi Engkau tidak menjawab aku; aku berdiri diam, lalu Engkau mengamat-amati aku.
כא תֵּהָפֵ֣ךְ לְאַכְזָ֣ר לִ֑י בְּעֹ֖צֶם יָדְךָ֣ תִשְׂטְמֵֽנִי׃
21 Engkau berubah menjadi kejam terhadapku; dengan kekuatan tangan-Mu Engkau memusuhi aku.
כב תִּשָּׂאֵ֣נִי אֶל־ר֭וּחַ תַּרְכִּיבֵ֑נִי וּ֝תְמֹגְגֵ֗נִי תשוה [תּוּשִׁיָּֽה׃]
22 Engkau mengangkat aku ke dalam angin, Engkau membuat aku menungganginya, dan kelemahan meluluhkan aku.
כג כִּֽי־יָ֭דַעְתִּי מָ֣וֶת תְּשִׁיבֵ֑נִי וּבֵ֖ית מוֹעֵ֣ד לְכָל־חָֽי׃
23 Sebab aku tahu bahwa Engkau akan mengembalikan aku kepada maut, ke rumah yang telah ditentukan bagi semua yang hidup.
כד אַ֣ךְ לֹא־בְ֭עִי יִשְׁלַח־יָ֑ד אִם־בְּ֝פִיד֗וֹ לָהֶ֥ן שֽׁוּעַ׃
24 Sungguh, Ia tidak mengulurkan tangan untuk membinasakan sama sekali; walaupun Ia mendatangkan malapetaka, masih ada penghiburan bagi mereka.
כה אִם־לֹ֣א בָ֭כִיתִי לִקְשֵׁה־י֑וֹם עָֽגְמָ֥ה נַ֝פְשִׁ֗י לָאֶבְיֽוֹן׃
25 Bukankah aku menangis bagi orang yang hidupnya penuh kesukaran? Bukankah jiwaku berduka karena orang miskin?
כו כִּ֤י ט֣וֹב קִ֭וִּיתִי וַיָּ֣בֹא רָ֑ע וַֽאֲיַחֲלָ֥ה לְ֝א֗וֹר וַיָּ֥בֹא אֹֽפֶל׃
26 Sebab ketika aku mengharapkan yang baik, datanglah yang jahat; ketika aku menantikan terang, datanglah kegelapan.
כז מֵעַ֖י רֻתְּח֥וּ וְלֹא־דָ֗מּוּ קִדְּמֻ֥נִי יְמֵי־עֹֽנִי׃
27 Isi perutku bergolak dan tidak mau tenang; hari-hari sengsara telah menghadang aku.
כח קֹדֵ֣ר הִ֭לַּכְתִּי בְּלֹ֣א חַמָּ֑ה קַ֖מְתִּי בַקָּהָ֣ל אֲשַׁוֵּֽעַ׃
28 Aku berjalan dengan kulit yang menghitam, bukan karena sengatan matahari; aku berdiri di tengah-tengah perkumpulan dan berseru minta tolong.
כט אָ֭ח הָיִ֣יתִי לְתַנִּ֑ים וְ֝רֵ֗עַ לִבְנ֥וֹת יַעֲנָֽה׃
29 Aku telah menjadi saudara bagi serigala, dan teman bagi burung unta.
ל ע֭וֹרִי שָׁחַ֣ר מֵעָלָ֑י וְעַצְמִי־חָ֝֗רָה מִנִּי־חֹֽרֶב׃
30 Kulitku menjadi hitam pada tubuhku, dan tulang-tulangku hangus oleh panas.
לא וַיְהִ֣י לְ֭אֵבֶל כִּנֹּרִ֑י וְ֝עֻגָבִ֗י לְק֣וֹל בֹּכִֽים׃
31 Kecapiku telah berubah menjadi ratapan, dan serulingku menjadi suara orang-orang yang menangis.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya