Ezra 9

Pasal 9

א וּכְכַלּ֣וֹת אֵ֗לֶּה נִגְּשׁ֨וּ אֵלַ֤י הַשָּׂרִים֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא־נִבְדְּל֞וּ הָעָ֤ם יִשְׂרָאֵל֙ וְהַכֹּהֲנִ֣ים וְהַלְוִיִּ֔ם מֵעַמֵּ֖י הָאֲרָצ֑וֹת כְּ֠תוֹעֲבֹֽתֵיהֶם לַכְּנַעֲנִ֨י הַחִתִּ֜י הַפְּרִזִּ֣י הַיְבוּסִ֗י הָֽעַמֹּנִי֙ הַמֹּ֣אָבִ֔י הַמִּצְרִ֖י וְהָאֱמֹרִֽי׃
1 Setelah semuanya itu selesai, para pemimpin datang menghadap aku dan berkata: “Bangsa Israel, para imam, dan orang-orang Lewi tidak memisahkan diri dari bangsa-bangsa di negeri-negeri itu, melainkan berbuat menurut kekejian mereka, yaitu kekejian orang Kanaan, orang Het, orang Feris, orang Yebus, orang Amon, orang Moab, orang Mesir, dan orang Amori.
ב כִּֽי־נָשְׂא֣וּ מִבְּנֹֽתֵיהֶ֗ם לָהֶם֙ וְלִבְנֵיהֶ֔ם וְהִתְעָֽרְבוּ֙ זֶ֣רַע הַקֹּ֔דֶשׁ בְּעַמֵּ֖י הָאֲרָצ֑וֹת וְיַ֧ד הַשָּׂרִ֣ים וְהַסְּגָנִ֗ים הָֽיְתָ֛ה בַּמַּ֥עַל הַזֶּ֖ה רִאשׁוֹנָֽה׃ (ס)
2 Sebab mereka telah mengambil anak-anak perempuan bangsa-bangsa itu menjadi istri bagi diri mereka sendiri dan bagi anak-anak lelaki mereka, sehingga keturunan yang kudus telah bercampur dengan bangsa-bangsa di negeri-negeri itu. Bahkan para pemimpin dan para pejabatlah yang pertama-tama melakukan ketidaksetiaan ini.”
ג וּכְשָׁמְעִי֙ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה קָרַ֥עְתִּי אֶת־בִּגְדִ֖י וּמְעִילִ֑י וָאֶמְרְטָ֞ה מִשְּׂעַ֤ר רֹאשִׁי֙ וּזְקָנִ֔י וָאֵשְׁבָ֖ה מְשׁוֹמֵֽם׃
3 Ketika aku mendengar hal itu, aku mengoyakkan pakaianku dan jubahku, mencabut sebagian rambut kepalaku dan janggutku, lalu duduk tertegun dan terdiam.
ד וְאֵלַ֣י יֵאָסְפ֗וּ כֹּ֤ל חָרֵד֙ בְּדִבְרֵ֣י אֱלֹהֵֽי־יִשְׂרָאֵ֔ל עַ֖ל מַ֣עַל הַגּוֹלָ֑ה וַאֲנִי֙ יֹשֵׁ֣ב מְשׁוֹמֵ֔ם עַ֖ד לְמִנְחַ֥ת הָעָֽרֶב׃
4 Lalu berkumpullah kepadaku semua orang yang gemetar karena firman Allah Israel mengenai ketidaksetiaan orang-orang buangan itu, sedangkan aku tetap duduk tertegun dan terdiam sampai waktu persembahan korban petang.
ה וּבְמִנְחַ֣ת הָעֶ֗רֶב קַ֚מְתִּי מִתַּֽעֲנִיתִ֔י וּבְקָרְעִ֥י בִגְדִ֖י וּמְעִילִ֑י וָֽאֶכְרְעָה֙ עַל־בִּרְכַּ֔י וָאֶפְרְשָׂ֥ה כַפַּ֖י אֶל־יְהוָ֥ה אֱלֹהָֽי׃
5 Pada waktu persembahan korban petang, aku bangkit dari puasaku, dengan pakaian dan jubahku yang terkoyak, lalu aku berlutut dan menadahkan kedua tanganku kepada Yang Mahakekal, Allahku.
ו וָאֹמְרָ֗ה אֱלֹהַי֙ בֹּ֣שְׁתִּי וְנִכְלַ֔מְתִּי לְהָרִ֧ים אֱלֹהַ֛י פָּנַ֖י אֵלֶ֑יךָ כִּ֣י עֲוֺנֹתֵ֤ינוּ רָבוּ֙ לְמַ֣עְלָה רֹּ֔אשׁ וְאַשְׁמָתֵ֥נוּ גָדְלָ֖ה עַ֥ד לַשָּׁמָֽיִם׃
6 Kataku: “Ya Allahku, aku malu dan merasa hina untuk menengadahkan mukaku kepada-Mu, ya Allahku, sebab kesalahan-kesalahan kami telah bertambah banyak melampaui kepala kami, dan dosa kami telah membubung tinggi sampai ke langit.
ז מִימֵ֣י אֲבֹתֵ֗ינוּ אֲנַ֙חְנוּ֙ בְּאַשְׁמָ֣ה גְדֹלָ֔ה עַ֖ד הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה וּבַעֲוֺנֹתֵ֡ינוּ נִתַּ֡נּוּ אֲנַחְנוּ֩ מְלָכֵ֨ינוּ כֹהֲנֵ֜ינוּ בְּיַ֣ד ׀ מַלְכֵ֣י הָאֲרָצ֗וֹת בַּחֶ֜רֶב בַּשְּׁבִ֧י וּבַבִּזָּ֛ה וּבְבֹ֥שֶׁת פָּנִ֖ים כְּהַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃
7 Sejak zaman nenek moyang kami sampai hari ini, kami berada dalam dosa yang besar. Karena kesalahan-kesalahan kami, kami, raja-raja kami, dan imam-imam kami telah diserahkan ke tangan raja-raja negeri-negeri itu, kepada pedang, penawanan, dan penjarahan, serta dipermalukan seperti yang terjadi pada hari ini.
ח וְעַתָּ֡ה כִּמְעַט־רֶגַע֩ הָיְתָ֨ה תְחִנָּ֜ה מֵאֵ֣ת ׀ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֗ינוּ לְהַשְׁאִ֥יר לָ֙נוּ֙ פְּלֵיטָ֔ה וְלָתֶת־לָ֥נוּ יָתֵ֖ד בִּמְק֣וֹם קָדְשׁ֑וֹ לְהָאִ֤יר עֵינֵ֙ינוּ֙ אֱלֹהֵ֔ינוּ וּלְתִתֵּ֛נוּ מִֽחְיָ֥ה מְעַ֖ט בְּעַבְדֻתֵֽנוּ׃
8 Tetapi sekarang, untuk sesaat saja, Yang Mahakekal, Allah kami, telah menunjukkan belas kasihan kepada kami dengan membiarkan sebagian dari kami tetap luput dan memberi kami suatu patok di tempat-Nya yang kudus, supaya Allah kami membuat mata kami bercahaya kembali dan memberi kami sedikit kehidupan baru dalam perbudakan kami.
ט כִּֽי־עֲבָדִ֣ים אֲנַ֔חְנוּ וּבְעַבְדֻ֔תֵנוּ לֹ֥א עֲזָבָ֖נוּ אֱלֹהֵ֑ינוּ וַֽיַּט־עָלֵ֣ינוּ חֶ֡סֶד לִפְנֵי֩ מַלְכֵ֨י פָרַ֜ס לָֽתֶת־לָ֣נוּ מִֽחְיָ֗ה לְרוֹמֵ֞ם אֶת־בֵּ֤ית אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ וּלְהַעֲמִ֣יד אֶת־חָרְבֹתָ֔יו וְלָֽתֶת־לָ֣נוּ גָדֵ֔ר בִּֽיהוּדָ֖ה וּבִירוּשָׁלִָֽם׃ (ס)
9 Sebab kami ini budak, tetapi dalam perbudakan kami Allah kami tidak meninggalkan kami. Ia telah membuat raja-raja Persia berbelas kasih kepada kami, sehingga kami diberi kelegaan untuk hidup, untuk mendirikan kembali Bait Allah kami dan membangun kembali reruntuhannya, serta diberi pagar perlindungan di Yehuda dan di Yerusalem.
י וְעַתָּ֛ה מַה־נֹּאמַ֥ר אֱלֹהֵ֖ינוּ אַֽחֲרֵי־זֹ֑את כִּ֥י עָזַ֖בְנוּ מִצְוֺתֶֽיךָ׃
10 Dan sekarang, ya Allah kami, apa yang dapat kami katakan setelah semua ini? Sebab kami telah meninggalkan perintah-perintah-Mu,
יא אֲשֶׁ֣ר צִוִּ֗יתָ בְּיַ֨ד עֲבָדֶ֣יךָ הַנְּבִיאִים֮ לֵאמֹר֒ הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֨ר אַתֶּ֤ם בָּאִים֙ לְרִשְׁתָּ֔הּ אֶ֤רֶץ נִדָּה֙ הִ֔יא בְּנִדַּ֖ת עַמֵּ֣י הָאֲרָצ֑וֹת בְּתוֹעֲבֹֽתֵיהֶ֗ם אֲשֶׁ֥ר מִלְא֛וּהָ מִפֶּ֥ה אֶל־פֶּ֖ה בְּטֻמְאָתָֽם׃
11 yang telah Kauperintahkan dengan perantaraan hamba-hamba-Mu, para nabi, demikian: ‘Negeri yang kamu masuki untuk kamu miliki itu adalah negeri yang najis karena kenajisan bangsa-bangsa di negeri-negeri itu, karena kekejian-kekejian mereka, yang dengannya mereka telah memenuhi negeri itu dari ujung ke ujung dengan kecemaran mereka.
יב וְ֠עַתָּה בְּֽנוֹתֵיכֶ֞ם אַל־תִּתְּנ֣וּ לִבְנֵיהֶ֗ם וּבְנֹֽתֵיהֶם֙ אַל־תִּשְׂא֣וּ לִבְנֵיכֶ֔ם וְלֹֽא־תִדְרְשׁ֧וּ שְׁלֹמָ֛ם וְטוֹבָתָ֖ם עַד־עוֹלָ֑ם לְמַ֣עַן תֶּחֶזְק֗וּ וַאֲכַלְתֶּם֙ אֶת־ט֣וּב הָאָ֔רֶץ וְהוֹרַשְׁתֶּ֥ם לִבְנֵיכֶ֖ם עַד־עוֹלָֽם׃
12 Oleh sebab itu, janganlah kamu memberikan anak-anak perempuanmu kepada anak-anak lelaki mereka, dan janganlah kamu mengambil anak-anak perempuan mereka bagi anak-anak lelakimu. Janganlah kamu mengusahakan kesejahteraan dan kebaikan mereka untuk selama-lamanya, supaya kamu menjadi kuat dan dapat menikmati hasil yang baik dari negeri itu, serta mewariskannya kepada anak-anakmu untuk selama-lamanya.’
יג וְאַֽחֲרֵי֙ כָּל־הַבָּ֣א עָלֵ֔ינוּ בְּמַעֲשֵׂ֙ינוּ֙ הָרָעִ֔ים וּבְאַשְׁמָתֵ֖נוּ הַגְּדֹלָ֑ה כִּ֣י ׀ אַתָּ֣ה אֱלֹהֵ֗ינוּ חָשַׂ֤כְתָּֽ לְמַ֙טָּה֙ מֵֽעֲוֺנֵ֔נוּ וְנָתַ֥תָּה לָּ֛נוּ פְּלֵיטָ֖ה כָּזֹֽאת׃
13 Setelah segala yang menimpa kami karena perbuatan-perbuatan kami yang jahat dan karena dosa kami yang besar, padahal Engkau, ya Allah kami, telah menahan hukuman-Mu sehingga lebih ringan daripada yang layak bagi kesalahan-kesalahan kami, dan telah memberi kami sisa yang luput seperti ini,
יד הֲנָשׁוּב֙ לְהָפֵ֣ר מִצְוֺתֶ֔יךָ וּ֨לְהִתְחַתֵּ֔ן בְּעַמֵּ֥י הַתֹּעֵב֖וֹת הָאֵ֑לֶּה הֲל֤וֹא תֶֽאֱנַף־בָּ֙נוּ֙ עַד־כַּלֵּ֔ה לְאֵ֥ין שְׁאֵרִ֖ית וּפְלֵיטָֽה׃ (פ)
14 patutkah kami kembali melanggar perintah-perintah-Mu dan berbesan dengan bangsa-bangsa yang melakukan kekejian-kekejian ini? Bukankah Engkau akan murka kepada kami sampai Engkau membinasakan kami, sehingga tidak ada lagi yang tersisa dan yang luput?
טו יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ צַדִּ֣יק אַ֔תָּה כִּֽי־נִשְׁאַ֥רְנוּ פְלֵיטָ֖ה כְּהַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה הִנְנ֤וּ לְפָנֶ֙יךָ֙ בְּאַשְׁמָתֵ֔ינוּ כִּ֣י אֵ֥ין לַעֲמ֛וֹד לְפָנֶ֖יךָ עַל־זֹֽאת׃ (פ)
15 Ya Yang Mahakekal, Allah Israel, Engkau adil, sebab kami dibiarkan tersisa sebagai orang-orang yang luput, seperti pada hari ini. Lihatlah, kami berada di hadapan-Mu dengan dosa-dosa kami, sebab tidak ada seorang pun yang dapat bertahan di hadapan-Mu karena hal ini.”
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya