Yesaya 51

Pasal 51

א שִׁמְע֥וּ אֵלַ֛י רֹ֥דְפֵי צֶ֖דֶק מְבַקְשֵׁ֣י יְהוָ֑ה הַבִּ֙יטוּ֙ אֶל־צ֣וּר חֻצַּבְתֶּ֔ם וְאֶל־מַקֶּ֥בֶת בּ֖וֹר נֻקַּרְתֶּֽם׃
1 Dengarkanlah Aku, hai kamu yang mengejar keadilan, kamu yang mencari Yang Mahakekal! Pandanglah gunung batu yang darinya kamu dipahat, dan lubang galian sumur yang darinya kamu digali.
ב הַבִּ֙יטוּ֙ אֶל־אַבְרָהָ֣ם אֲבִיכֶ֔ם וְאֶל־שָׂרָ֖ה תְּחוֹלֶלְכֶ֑ם כִּי־אֶחָ֣ד קְרָאתִ֔יו וַאֲבָרְכֵ֖הוּ וְאַרְבֵּֽהוּ׃ (ס)
2 Pandanglah Abraham, bapamu, dan Sara yang melahirkan kamu; sebab ketika ia masih seorang diri, Aku memanggilnya, lalu Aku memberkatinya dan membuatnya banyak.
ג כִּֽי־נִחַ֨ם יְהוָ֜ה צִיּ֗וֹן נִחַם֙ כָּל־חָרְבֹתֶ֔יהָ וַיָּ֤שֶׂם מִדְבָּרָהּ֙ כְּעֵ֔דֶן וְעַרְבָתָ֖הּ כְּגַן־יְהוָ֑ה שָׂשׂ֤וֹן וְשִׂמְחָה֙ יִמָּ֣צֵא בָ֔הּ תּוֹדָ֖ה וְק֥וֹל זִמְרָֽה׃ (ס)
3 Sebab Yang Mahakekal pasti menghibur Sion; Ia menghibur semua reruntuhannya. Ia menjadikan padang gurunnya seperti Eden dan tanahnya yang tandus seperti taman Yang Mahakekal. Kegirangan dan sukacita akan didapati di sana, ucapan syukur dan suara nyanyian.
ד הַקְשִׁ֤יבוּ אֵלַי֙ עַמִּ֔י וּלְאוּמִּ֖י אֵלַ֣י הַאֲזִ֑ינוּ כִּ֤י תוֹרָה֙ מֵאִתִּ֣י תֵצֵ֔א וּמִשְׁפָּטִ֔י לְא֥וֹר עַמִּ֖ים אַרְגִּֽיעַ׃
4 Perhatikanlah Aku, hai umat-Ku, dan pasanglah telingamu kepada-Ku, hai bangsa-Ku, sebab ajaran akan keluar dari-Ku, dan hukum-Ku akan Kujadikan terang bagi bangsa-bangsa; Aku akan mendatangkan ketenteraman bagi mereka.
ה קָר֤וֹב צִדְקִי֙ יָצָ֣א יִשְׁעִ֔י וּזְרֹעַ֖י עַמִּ֣ים יִשְׁפֹּ֑טוּ אֵלַי֙ אִיִּ֣ים יְקַוּ֔וּ וְאֶל־זְרֹעִ֖י יְיַחֵלֽוּן׃
5 Keadilan-Ku sudah dekat, keselamatan dari-Ku sudah keluar, dan lengan-Ku akan menghakimi bangsa-bangsa. Pulau-pulau akan berharap kepada-Ku dan menantikan lengan-Ku dengan penuh harap.
ו שְׂאוּ֩ לַשָּׁמַ֨יִם עֵֽינֵיכֶ֜ם וְֽהַבִּ֧יטוּ אֶל־הָאָ֣רֶץ מִתַּ֗חַת כִּֽי־שָׁמַ֜יִם כֶּעָשָׁ֤ן נִמְלָ֙חוּ֙ וְהָאָ֙רֶץ֙ כַּבֶּ֣גֶד תִּבְלֶ֔ה וְיֹשְׁבֶ֖יהָ כְּמוֹ־כֵ֣ן יְמוּת֑וּן וִישֽׁוּעָתִי֙ לְעוֹלָ֣ם תִּֽהְיֶ֔ה וְצִדְקָתִ֖י לֹ֥א תֵחָֽת׃ (ס)
6 Angkatlah matamu ke langit dan pandanglah bumi di bawah; sebab langit akan lenyap seperti asap, bumi akan menjadi usang seperti pakaian, dan penduduknya pun akan mati seperti itu juga. Tetapi keselamatan dari-Ku akan tetap untuk selama-lamanya, dan keadilan-Ku tidak akan patah.
ז שִׁמְע֤וּ אֵלַי֙ יֹ֣דְעֵי צֶ֔דֶק עַ֖ם תּוֹרָתִ֣י בְלִבָּ֑ם אַל־תִּֽירְאוּ֙ חֶרְפַּ֣ת אֱנ֔וֹשׁ וּמִגִּדֻּפֹתָ֖ם אַל־תֵּחָֽתּוּ׃
7 Dengarkanlah Aku, hai kamu yang mengenal keadilan, hai umat yang menyimpan Taurat-Ku di dalam hatinya! Janganlah kamu takut terhadap cercaan manusia, dan janganlah kamu patah semangat karena hinaan mereka.
ח כִּ֤י כַבֶּ֙גֶד֙ יֹאכְלֵ֣ם עָ֔שׁ וְכַצֶּ֖מֶר יֹאכְלֵ֣ם סָ֑ס וְצִדְקָתִי֙ לְעוֹלָ֣ם תִּֽהְיֶ֔ה וִישׁוּעָתִ֖י לְד֥וֹר דּוֹרִֽים׃ (ס)
8 Sebab ngengat akan memakan mereka seperti memakan pakaian, dan gegat akan memakan mereka seperti memakan bulu domba. Tetapi keadilan-Ku akan tetap untuk selama-lamanya, dan keselamatan dari-Ku turun-temurun.
ט עוּרִ֨י עוּרִ֤י לִבְשִׁי־עֹז֙ זְר֣וֹעַ יְהוָ֔ה ע֚וּרִי כִּ֣ימֵי קֶ֔דֶם דֹּר֖וֹת עוֹלָמִ֑ים הֲל֥וֹא אַתְּ־הִ֛יא הַמַּחְצֶ֥בֶת רַ֖הַב מְחוֹלֶ֥לֶת תַּנִּֽין׃
9 Bangunlah, bangunlah, kenakanlah kekuatan, hai lengan Yang Mahakekal! Bangunlah seperti pada zaman dahulu, pada angkatan-angkatan masa purba! Bukankah engkau yang telah meremukkan Rahab dan membunuh naga?
י הֲל֤וֹא אַתְּ־הִיא֙ הַמַּחֲרֶ֣בֶת יָ֔ם מֵ֖י תְּה֣וֹם רַבָּ֑ה הַשָּׂ֙מָה֙ מַֽעֲמַקֵּי־יָ֔ם דֶּ֖רֶךְ לַעֲבֹ֥ר גְּאוּלִֽים׃
10 Bukankah engkau yang telah mengeringkan laut, air samudra raya yang dalam, yang telah menjadikan dasar laut sebagai jalan untuk dilalui oleh orang-orang yang ditebus?
יא וּפְדוּיֵ֨י יְהוָ֜ה יְשׁוּב֗וּן וּבָ֤אוּ צִיּוֹן֙ בְּרִנָּ֔ה וְשִׂמְחַ֥ת עוֹלָ֖ם עַל־רֹאשָׁ֑ם שָׂשׂ֤וֹן וְשִׂמְחָה֙ יַשִּׂיג֔וּן נָ֖סוּ יָג֥וֹן וַאֲנָחָֽה׃ (ס)
11 Maka orang-orang yang ditebus oleh Yang Mahakekal akan kembali dan masuk ke Sion dengan sorak-sorai, dan sukacita abadi akan ada di atas kepala mereka. Kegirangan dan sukacita akan meliputi mereka; kedukaan dan keluh kesah akan melarikan diri.
יב אָנֹכִ֧י אָנֹכִ֛י ה֖וּא מְנַחֶמְכֶ֑ם מִֽי־אַ֤תְּ וַתִּֽירְאִי֙ מֵאֱנ֣וֹשׁ יָמ֔וּת וּמִבֶּן־אָדָ֖ם חָצִ֥יר יִנָּתֵֽן׃
12 Aku, Akulah Dia yang menghibur kamu! Siapakah engkau sehingga engkau takut kepada manusia yang akan mati, dan kepada manusia fana yang akan dijadikan seperti rumput?
יג וַתִּשְׁכַּ֞ח יְהוָ֣ה עֹשֶׂ֗ךָ נוֹטֶ֣ה שָׁמַיִם֮ וְיֹסֵ֣ד אָרֶץ֒ וַתְּפַחֵ֨ד תָּמִ֜יד כָּל־הַיּ֗וֹם מִפְּנֵי֙ חֲמַ֣ת הַמֵּצִ֔יק כַּאֲשֶׁ֥ר כּוֹנֵ֖ן לְהַשְׁחִ֑ית וְאַיֵּ֖ה חֲמַ֥ת הַמֵּצִֽיק׃
13 sehingga engkau melupakan Yang Mahakekal yang menjadikan engkau, yang membentangkan langit dan meletakkan dasar bumi, dan engkau terus-menerus gemetar sepanjang hari karena amarah si penindas, ketika ia bersiap untuk membinasakan? Di manakah amarah si penindas itu?
יד מִהַ֥ר צֹעֶ֖ה לְהִפָּתֵ֑חַ וְלֹא־יָמ֣וּת לַשַּׁ֔חַת וְלֹ֥א יֶחְסַ֖ר לַחְמֽוֹ׃
14 Orang buangan yang terkurung akan segera dilepaskan; ia tidak akan mati masuk ke liang kubur, dan ia tidak akan kekurangan roti.
טו וְאָֽנֹכִי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ רֹגַ֣ע הַיָּ֔ם וַיֶּהֱמ֖וּ גַּלָּ֑יו יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽוֹ׃
15 Akulah Yang Mahakekal, Allahmu, yang membelah laut sehingga gelombang-gelombangnya bergemuruh; Yang Mahakekal semesta alam nama-Nya.
טז וָאָשִׂ֤ים דְּבָרַי֙ בְּפִ֔יךָ וּבְצֵ֥ל יָדִ֖י כִּסִּיתִ֑יךָ לִנְטֹ֤עַ שָׁמַ֙יִם֙ וְלִיסֹ֣ד אָ֔רֶץ וְלֵאמֹ֥ר לְצִיּ֖וֹן עַמִּי־אָֽתָּה׃ (ס)
16 Aku telah menaruh firman-Ku di dalam mulutmu dan menudungi engkau dengan naungan tangan-Ku, untuk menanam langit dan meletakkan dasar bumi, dan untuk berkata kepada Sion: “Engkaulah umat-Ku.”
יז הִתְעוֹרְרִ֣י הִֽתְעוֹרְרִ֗י ק֚וּמִי יְר֣וּשָׁלִַ֔ם אֲשֶׁ֥ר שָׁתִ֛ית מִיַּ֥ד יְהוָ֖ה אֶת־כּ֣וֹס חֲמָת֑וֹ אֶת־קֻבַּ֜עַת כּ֧וֹס הַתַּרְעֵלָ֛ה שָׁתִ֖ית מָצִֽית׃
17 Terjagalah, terjagalah! Bangkitlah, hai Yerusalem, engkau yang telah meminum dari tangan Yang Mahakekal piala amarah-Nya! Ampas piala yang memabukkan itu telah kauminum, telah kauhirup sampai habis.
יח אֵין־מְנַהֵ֣ל לָ֔הּ מִכָּל־בָּנִ֖ים יָלָ֑דָה וְאֵ֤ין מַחֲזִיק֙ בְּיָדָ֔הּ מִכָּל־בָּנִ֖ים גִּדֵּֽלָה׃
18 Tidak ada yang menuntunnya dari antara semua anak yang telah dilahirkannya, dan tidak ada yang memegang tangannya dari antara semua anak yang telah dibesarkannya.
יט שְׁתַּ֤יִם הֵ֙נָּה֙ קֹֽרְאֹתַ֔יִךְ מִ֖י יָנ֣וּד לָ֑ךְ הַשֹּׁ֧ד וְהַשֶּׁ֛בֶר וְהָרָעָ֥ב וְהַחֶ֖רֶב מִ֥י אֲנַחֲמֵֽךְ׃
19 Dua hal inilah yang telah menimpa engkau; siapakah yang akan turut berduka atasmu? Kebinasaan dan kehancuran, kelaparan dan pedang; dengan siapakah Aku dapat menghibur engkau?
כ בָּנַ֜יִךְ עֻלְּפ֥וּ שָׁכְב֛וּ בְּרֹ֥אשׁ כָּל־חוּצ֖וֹת כְּת֣וֹא מִכְמָ֑ר הַֽמְלֵאִ֥ים חֲמַת־יְהוָ֖ה גַּעֲרַ֥ת אֱלֹהָֽיִךְ׃
20 Anak-anakmu jatuh lunglai; mereka terbaring di ujung setiap jalan seperti lembu hutan yang terjerat dalam jaring. Mereka penuh dengan amarah Yang Mahakekal, dengan hardikan Allahmu.
כא לָכֵ֛ן שִׁמְעִי־נָ֥א זֹ֖את עֲנִיָּ֑ה וּשְׁכֻרַ֖ת וְלֹ֥א מִיָּֽיִן׃ (ס)
21 Sebab itu, dengarlah ini, hai engkau yang tertindas, yang mabuk, tetapi bukan karena anggur.
כב כֹּֽה־אָמַ֞ר אֲדֹנַ֣יִךְ יְהוָ֗ה וֵאלֹהַ֙יִךְ֙ יָרִ֣יב עַמּ֔וֹ הִנֵּ֥ה לָקַ֛חְתִּי מִיָּדֵ֖ךְ אֶת־כּ֣וֹס הַתַּרְעֵלָ֑ה אֶת־קֻבַּ֙עַת֙ כּ֣וֹס חֲמָתִ֔י לֹא־תוֹסִ֥יפִי לִשְׁתּוֹתָ֖הּ עֽוֹד׃
22 Beginilah firman Tuhanmu, Yang Mahakekal, Allahmu yang membela perkara umat-Nya: “Sesungguhnya, Aku telah mengambil dari tanganmu piala yang memabukkan itu, ampas piala amarah-Ku; engkau tidak akan meminumnya lagi.”
כג וְשַׂמְתִּ֙יהָ֙ בְּיַד־מוֹגַ֔יִךְ אֲשֶׁר־אָמְר֥וּ לְנַפְשֵׁ֖ךְ שְׁחִ֣י וְנַעֲבֹ֑רָה וַתָּשִׂ֤ימִי כָאָ֙רֶץ֙ גֵּוֵ֔ךְ וְכַח֖וּץ לַעֹבְרִֽים׃ (ס)
23 Aku akan menaruh piala itu ke tangan orang-orang yang menindas engkau, yang telah berkata kepadamu: “Tunduklah, supaya kami dapat berjalan di atasmu!” Lalu engkau membuat punggungmu seperti tanah, seperti jalan bagi orang-orang yang lewat.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya