Yeremia 2

Pasal 2

א וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃
1 Firman Yang Mahakekal datang kepadaku:
ב הָלֹ֡ךְ וְקָֽרָאתָ֩ בְאָזְנֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם לֵאמֹ֗ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה זָכַ֤רְתִּי לָךְ֙ חֶ֣סֶד נְעוּרַ֔יִךְ אַהֲבַ֖ת כְּלוּלֹתָ֑יִךְ לֶכְתֵּ֤ךְ אַחֲרַי֙ בַּמִּדְבָּ֔ר בְּאֶ֖רֶץ לֹ֥א זְרוּעָֽה׃
2 Pergilah dan serukanlah ke telinga Yerusalem: Beginilah firman Yang Mahakekal: Aku ingat akan kesetiaanmu pada masa mudamu, akan cintamu pada masa pernikahanmu, ketika engkau mengikuti Aku di padang gurun, di negeri yang tidak ditaburi.
ג קֹ֤דֶשׁ יִשְׂרָאֵל֙ לַיהוָ֔ה רֵאשִׁ֖ית תְּבוּאָתֹ֑ה כָּל־אֹכְלָ֣יו יֶאְשָׁ֔מוּ רָעָ֛ה תָּבֹ֥א אֲלֵיהֶ֖ם נְאֻם־יְהוָֽה׃ (פ)
3 Israel adalah milik kudus bagi Yang Mahakekal, hasil pertama dari panen-Nya; semua yang melahapnya akan dinyatakan bersalah, malapetaka akan menimpa mereka, demikianlah firman Yang Mahakekal.
ד שִׁמְע֥וּ דְבַר־יְהוָ֖ה בֵּ֣ית יַעֲקֹ֑ב וְכָֽל־מִשְׁפְּח֖וֹת בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵֽל׃
4 Dengarlah firman Yang Mahakekal, hai kaum keturunan Yakub, dan semua kaum keluarga keturunan Israel!
ה כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה מַה־מָּצְא֨וּ אֲבוֹתֵיכֶ֥ם בִּי֙ עָ֔וֶל כִּ֥י רָחֲק֖וּ מֵעָלָ֑י וַיֵּֽלְכ֛וּ אַחֲרֵ֥י הַהֶ֖בֶל וַיֶּהְבָּֽלוּ׃
5 Beginilah firman Yang Mahakekal: Kecurangan apakah yang didapati nenek moyangmu pada-Ku, sehingga mereka menjauh dari-Ku, mengikuti yang sia-sia, lalu mereka sendiri menjadi sia-sia?
ו וְלֹ֣א אָמְר֔וּ אַיֵּ֣ה יְהוָ֔ה הַמַּעֲלֶ֥ה אֹתָ֖נוּ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם הַמּוֹלִ֨יךְ אֹתָ֜נוּ בַּמִּדְבָּ֗ר בְּאֶ֨רֶץ עֲרָבָ֤ה וְשׁוּחָה֙ בְּאֶ֙רֶץ֙ צִיָּ֣ה וְצַלְמָ֔וֶת בְּאֶ֗רֶץ לֹֽא־עָ֤בַר בָּהּ֙ אִ֔ישׁ וְלֹֽא־יָשַׁ֥ב אָדָ֖ם שָֽׁם׃
6 Mereka tidak bertanya: “Di manakah Yang Mahakekal, yang membawa kita keluar dari negeri Mesir, yang memimpin kita melalui padang gurun, melalui negeri dataran tandus dan penuh lubang, melalui negeri yang kering dan kelam pekat, melalui negeri yang tidak pernah dilalui orang dan tidak didiami manusia?”
ז וָאָבִ֤יא אֶתְכֶם֙ אֶל־אֶ֣רֶץ הַכַּרְמֶ֔ל לֶאֱכֹ֥ל פִּרְיָ֖הּ וְטוּבָ֑הּ וַתָּבֹ֙אוּ֙ וַתְּטַמְּא֣וּ אֶת־אַרְצִ֔י וְנַחֲלָתִ֥י שַׂמְתֶּ֖ם לְתוֹעֵבָֽה׃
7 Aku membawa kamu masuk ke negeri yang subur seperti kebun buah-buahan untuk menikmati hasil dan kebaikannya. Tetapi setelah kamu masuk, kamu menajiskan negeri-Ku dan menjadikan milik pusaka-Ku sesuatu yang keji.
ח הַכֹּהֲנִ֗ים לֹ֤א אָֽמְרוּ֙ אַיֵּ֣ה יְהוָ֔ה וְתֹפְשֵׂ֤י הַתּוֹרָה֙ לֹ֣א יְדָע֔וּנִי וְהָרֹעִ֖ים פָּ֣שְׁעוּ בִ֑י וְהַנְּבִיאִים֙ נִבְּא֣וּ בַבַּ֔עַל וְאַחֲרֵ֥י לֹֽא־יוֹעִ֖לוּ הָלָֽכוּ׃
8 Para imam tidak bertanya: “Di manakah Yang Mahakekal?” Orang-orang yang memegang Taurat tidak mengenal Aku, para pemimpin memberontak terhadap-Ku, dan para nabi bernubuat atas nama Baal serta mengikuti hal-hal yang tidak berguna.
ט לָכֵ֗ן עֹ֛ד אָרִ֥יב אִתְּכֶ֖ם נְאֻם־יְהוָ֑ה וְאֶת־בְּנֵ֥י בְנֵיכֶ֖ם אָרִֽיב׃
9 Sebab itu Aku masih akan berperkara dengan kamu, demikianlah firman Yang Mahakekal, dan dengan anak cucumu pun Aku akan berperkara.
י כִּ֣י עִבְר֞וּ אִיֵּ֤י כִתִּיִּים֙ וּרְא֔וּ וְקֵדָ֛ר שִׁלְח֥וּ וְהִֽתְבּוֹנְנ֖וּ מְאֹ֑ד וּרְא֕וּ הֵ֥ן הָיְתָ֖ה כָּזֹֽאת׃
10 Sebab, seberanglah ke pulau-pulau orang Kitim dan lihatlah, kirimlah utusan ke Kedar dan perhatikanlah baik-baik, lalu lihatlah apakah pernah terjadi hal seperti ini.
יא הַהֵימִ֥יר גּוֹי֙ אֱלֹהִ֔ים וְהֵ֖מָּה לֹ֣א אֱלֹהִ֑ים וְעַמִּ֛י הֵמִ֥יר כְּבוֹד֖וֹ בְּל֥וֹא יוֹעִֽיל׃
11 Pernahkah suatu bangsa menukar allah-allahnya, padahal semuanya itu bukan allah? Tetapi umat-Ku telah menukar kemuliaannya dengan sesuatu yang tidak berguna.
יב שֹׁ֥מּוּ שָׁמַ֖יִם עַל־זֹ֑את וְשַׂעֲר֛וּ חָרְב֥וּ מְאֹ֖ד נְאֻם־יְהוָֽה׃
12 Tercenganglah, hai langit, atas hal ini, bergolaklah seperti badai, dan jadilah sangat tandus, demikianlah firman Yang Mahakekal.
יג כִּֽי־שְׁתַּ֥יִם רָע֖וֹת עָשָׂ֣ה עַמִּ֑י אֹתִ֨י עָזְב֜וּ מְק֣וֹר ׀ מַ֣יִם חַיִּ֗ים לַחְצֹ֤ב לָהֶם֙ בֹּאר֔וֹת בֹּארֹת֙ נִשְׁבָּרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר לֹא־יָכִ֖לוּ הַמָּֽיִם׃
13 Sebab umat-Ku telah melakukan dua kejahatan: mereka meninggalkan Aku, sumber air hidup, lalu menggali bagi diri mereka sendiri bak-bak air, bak-bak air yang retak, yang tidak dapat menampung air.
יד הַעֶ֙בֶד֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אִם־יְלִ֥יד בַּ֖יִת ה֑וּא מַדּ֖וּעַ הָיָ֥ה לָבַֽז׃
14 Apakah Israel seorang budak? Ataukah ia budak yang lahir di rumah tuannya? Mengapa ia menjadi jarahan?
טו עָלָיו֙ יִשְׁאֲג֣וּ כְפִרִ֔ים נָתְנ֖וּ קוֹלָ֑ם וַיָּשִׁ֤יתוּ אַרְצוֹ֙ לְשַׁמָּ֔ה עָרָ֥יו נצתה [נִצְּת֖וּ] מִבְּלִ֥י יֹשֵֽׁב׃
15 Singa-singa muda mengaum terhadapnya, mereka memperdengarkan suara mereka; mereka membuat negerinya menjadi sunyi sepi, kota-kotanya dibakar habis sehingga tidak ada lagi penduduknya.
טז גַּם־בְּנֵי־נֹ֖ף ותחפנס [וְתַחְפַּנְחֵ֑ס] יִרְע֖וּךְ קָדְקֹֽד׃
16 Bahkan orang-orang Memfis dan Tahpanhes akan meremukkan ubun-ubunmu.
יז הֲלוֹא־זֹ֖את תַּעֲשֶׂה־לָּ֑ךְ עָזְבֵךְ֙ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהַ֔יִךְ בְּעֵ֖ת מוֹלִיכֵ֥ךְ בַּדָּֽרֶךְ׃
17 Bukankah semua ini menimpamu karena engkau meninggalkan Yang Mahakekal, Allahmu, pada waktu Ia menuntun engkau di jalan?
יח וְעַתָּ֗ה מַה־לָּךְ֙ לְדֶ֣רֶךְ מִצְרַ֔יִם לִשְׁתּ֖וֹת מֵ֣י שִׁח֑וֹר וּמַה־לָּךְ֙ לְדֶ֣רֶךְ אַשּׁ֔וּר לִשְׁתּ֖וֹת מֵ֥י נָהָֽר׃
18 Sekarang, apa urusanmu menempuh jalan ke Mesir untuk minum air Sungai Nil? Apa urusanmu menempuh jalan ke Asyur untuk minum air Sungai Efrat?
יט תְּיַסְּרֵ֣ךְ רָעָתֵ֗ךְ וּמְשֻֽׁבוֹתַ֙יִךְ֙ תּוֹכִחֻ֔ךְ וּדְעִ֤י וּרְאִי֙ כִּי־רַ֣ע וָמָ֔ר עָזְבֵ֖ךְ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑יִךְ וְלֹ֤א פַחְדָּתִי֙ אֵלַ֔יִךְ נְאֻם־אֲדֹנָ֥י יְהוִ֖ה צְבָאֽוֹת׃
19 Kejahatanmu sendiri akan menghajar engkau, dan kedurhakaanmu akan menghukum engkau. Ketahuilah dan lihatlah, betapa jahat dan pahitnya engkau meninggalkan Yang Mahakekal, Allahmu, dan rasa takut kepada-Ku tidak ada padamu, demikianlah firman Tuhan Yang Mahakekal semesta alam.
כ כִּ֣י מֵעוֹלָ֞ם שָׁבַ֣רְתִּי עֻלֵּ֗ךְ נִתַּ֙קְתִּי֙ מוֹסְרֹתַ֔יִךְ וַתֹּאמְרִ֖י לֹ֣א אעבד [אֶעֱב֑וֹר] כִּ֣י עַֽל־כָּל־גִּבְעָ֞ה גְּבֹהָ֗ה וְתַ֙חַת֙ כָּל־עֵ֣ץ רַעֲנָ֔ן אַ֖תְּ צֹעָ֥ה זֹנָֽה׃
20 Sebab sejak dahulu kala Aku telah mematahkan kukmu dan memutuskan tali-talimu, lalu engkau berkata: “Aku tidak akan melanggar.” Tetapi di atas setiap bukit yang tinggi dan di bawah setiap pohon yang rimbun engkau berbaring sebagai perempuan sundal.
כא וְאָֽנֹכִי֙ נְטַעְתִּ֣יךְ שֹׂרֵ֔ק כֻּלֹּ֖ה זֶ֣רַע אֱמֶ֑ת וְאֵיךְ֙ נֶהְפַּ֣כְתְּ לִ֔י סוּרֵ֖י הַגֶּ֥פֶן נָכְרִיָּֽה׃
21 Padahal Aku telah menanam engkau sebagai pokok anggur pilihan, seluruhnya benih yang sejati. Bagaimana mungkin engkau berubah di hadapan-Ku menjadi ranting-ranting buangan dari pokok anggur asing?
כב כִּ֤י אִם־תְּכַבְּסִי֙ בַּנֶּ֔תֶר וְתַרְבִּי־לָ֖ךְ בֹּרִ֑ית נִכְתָּ֤ם עֲוֺנֵךְ֙ לְפָנַ֔י נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥י יְהוִֽה׃
22 Sekalipun engkau mencuci dirimu dengan natron dan memakai banyak sabun, noda kesalahanmu tetap tampak di hadapan-Ku, demikianlah firman Tuhan Yang Mahakekal.
כג אֵ֣יךְ תֹּאמְרִ֞י לֹ֣א נִטְמֵ֗אתִי אַחֲרֵ֤י הַבְּעָלִים֙ לֹ֣א הָלַ֔כְתִּי רְאִ֤י דַרְכֵּךְ֙ בַּגַּ֔יְא דְּעִ֖י מֶ֣ה עָשִׂ֑ית בִּכְרָ֥ה קַלָּ֖ה מְשָׂרֶ֥כֶת דְּרָכֶֽיהָ׃
23 Bagaimana mungkin engkau berkata: “Aku tidak menajiskan diri, aku tidak mengikuti para Baal”? Lihatlah jalanmu di lembah itu, ketahuilah apa yang telah kauperbuat: engkau seperti unta betina muda yang lincah, yang tetap terpaut pada jalan-jalannya.
כד פֶּ֣רֶה ׀ לִמֻּ֣ד מִדְבָּ֗ר בְּאַוַּ֤ת נפשו [נַפְשָׁהּ֙] שָׁאֲפָ֣ה ר֔וּחַ תַּאֲנָתָ֖הּ מִ֣י יְשִׁיבֶ֑נָּה כָּל־מְבַקְשֶׁ֙יהָ֙ לֹ֣א יִיעָ֔פוּ בְּחָדְשָׁ֖הּ יִמְצָאֽוּנְהָ׃
24 Seekor keledai liar yang terbiasa di padang gurun, dalam hasrat hatinya ia menghirup angin; nafsunya, siapakah yang dapat menahannya? Semua yang mencarinya tidak perlu bersusah payah; pada bulannya mereka akan menemukannya.
כה מִנְעִ֤י רַגְלֵךְ֙ מִיָּחֵ֔ף וגורנך [וּגְרוֹנֵ֖ךְ] מִצִּמְאָ֑ה וַתֹּאמְרִ֣י נוֹאָ֔שׁ ל֕וֹא כִּֽי־אָהַ֥בְתִּי זָרִ֖ים וְאַחֲרֵיהֶ֥ם אֵלֵֽךְ׃
25 Jagalah kakimu supaya jangan berjalan tanpa alas kaki, dan kerongkonganmu supaya jangan kehausan. Tetapi engkau berkata: “Percuma! Tidak, sebab aku mencintai orang-orang asing, dan mereka akan kuikuti.”
כו כְּבֹ֤שֶׁת גַּנָּב֙ כִּ֣י יִמָּצֵ֔א כֵּ֥ן הֹבִ֖ישׁוּ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל הֵ֤מָּה מַלְכֵיהֶם֙ שָֽׂרֵיהֶ֔ם וְכֹהֲנֵיהֶ֖ם וּנְבִיאֵיהֶֽם׃
26 Seperti malunya seorang pencuri apabila ia kedapatan, demikianlah kaum keturunan Israel menanggung malu: mereka, raja-raja mereka, para pemuka mereka, para imam mereka, dan para nabi mereka.
כז אֹמְרִ֨ים לָעֵ֜ץ אָ֣בִי אַ֗תָּה וְלָאֶ֙בֶן֙ אַ֣תְּ ילדתני [יְלִדְתָּ֔נוּ] כִּֽי־פָנ֥וּ אֵלַ֛י עֹ֖רֶף וְלֹ֣א פָנִ֑ים וּבְעֵ֤ת רָֽעָתָם֙ יֹֽאמְר֔וּ ק֖וּמָה וְהוֹשִׁיעֵֽנוּ׃
27 Mereka berkata kepada kayu: “Engkaulah bapaku,” dan kepada batu: “Engkaulah yang melahirkan kami.” Sebab mereka memalingkan tengkuk kepada-Ku, bukan wajah mereka; tetapi pada waktu malapetaka menimpa mereka, mereka akan berkata: “Bangkitlah dan selamatkanlah kami!”
כח וְאַיֵּ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֣יתָ לָּ֔ךְ יָק֕וּמוּ אִם־יוֹשִׁיע֖וּךָ בְּעֵ֣ת רָעָתֶ֑ךָ כִּ֚י מִסְפַּ֣ר עָרֶ֔יךָ הָי֥וּ אֱלֹהֶ֖יךָ יְהוּדָֽה׃ (ס)
28 Lalu di manakah allah-allahmu yang telah kaujadikan bagi dirimu? Biarlah mereka bangkit, jika mereka dapat menyelamatkan engkau pada waktu malapetaka menimpamu; sebab sebanyak jumlah kota-kotamu, sebanyak itulah allah-allahmu, hai Yehuda.
כט לָ֥מָּה תָרִ֖יבוּ אֵלָ֑י כֻּלְּכֶ֛ם פְּשַׁעְתֶּ֥ם בִּ֖י נְאֻם־יְהוָֽה׃
29 Mengapa kamu berbantah dengan Aku? Kamu semua telah memberontak terhadap-Ku, demikianlah firman Yang Mahakekal.
ל לַשָּׁוְא֙ הִכֵּ֣יתִי אֶת־בְּנֵיכֶ֔ם מוּסָ֖ר לֹ֣א לָקָ֑חוּ אָכְלָ֧ה חַרְבְּכֶ֛ם נְבִֽיאֵיכֶ֖ם כְּאַרְיֵ֥ה מַשְׁחִֽית׃
30 Sia-sia Aku menghajar anak-anakmu; mereka tidak mau menerima didikan. Pedangmu sendiri telah membinasakan nabi-nabimu seperti singa yang menerkam.
לא הַדּ֗וֹר אַתֶּם֙ רְא֣וּ דְבַר־יְהוָ֔ה הֲמִדְבָּ֤ר הָיִ֙יתִי֙ לְיִשְׂרָאֵ֔ל אִ֛ם אֶ֥רֶץ מַאְפֵּ֖לְיָ֑ה מַדּ֜וּעַ אָמְר֤וּ עַמִּי֙ רַ֔דְנוּ לֽוֹא־נָב֥וֹא ע֖וֹד אֵלֶֽיךָ׃
31 Hai kamu, angkatan ini, lihatlah firman Yang Mahakekal! Apakah Aku ini padang gurun bagi Israel, atau negeri yang kelam pekat? Mengapa umat-Ku berkata: “Kami telah memisahkan diri, kami tidak akan datang lagi kepada-Mu”?
לב הֲתִשְׁכַּ֤ח בְּתוּלָה֙ עֶדְיָ֔הּ כַּלָּ֖ה קִשֻּׁרֶ֑יהָ וְעַמִּ֣י שְׁכֵח֔וּנִי יָמִ֖ים אֵ֥ין מִסְפָּֽר׃
32 Mungkinkah seorang gadis melupakan perhiasannya, atau seorang pengantin perempuan melupakan ikat hiasannya? Tetapi umat-Ku telah melupakan Aku, sudah berhari-hari tanpa terhitung.
לג מַה־תֵּיטִ֥בִי דַּרְכֵּ֖ךְ לְבַקֵּ֣שׁ אַהֲבָ֑ה לָכֵן֙ גַּ֣ם אֶת־הָרָע֔וֹת למדתי [לִמַּ֖דְתְּ] אֶת־דְּרָכָֽיִךְ׃
33 Betapa engkau memperindah jalanmu untuk mencari cinta! Sungguh, kejahatan yang paling buruk pun telah kaujadikan kebiasaan dalam jalan-jalanmu.
לד גַּ֤ם בִּכְנָפַ֙יִךְ֙ נִמְצְא֔וּ דַּ֛ם נַפְשׁ֥וֹת אֶבְיוֹנִ֖ים נְקִיִּ֑ים לֹֽא־בַמַּחְתֶּ֥רֶת מְצָאתִ֖ים כִּ֥י עַל־כָּל־אֵֽלֶּה׃
34 Bahkan pada punca-punca pakaianmu terdapat darah jiwa orang-orang miskin yang tidak bersalah; engkau mendapati mereka bukan sedang membongkar rumah, melainkan karena semua hal ini.
לה וַתֹּֽאמְרִי֙ כִּ֣י נִקֵּ֔יתִי אַ֛ךְ שָׁ֥ב אַפּ֖וֹ מִמֶּ֑נִּי הִנְנִי֙ נִשְׁפָּ֣ט אוֹתָ֔ךְ עַל־אָמְרֵ֖ךְ לֹ֥א חָטָֽאתִי׃
35 Namun engkau berkata: “Aku tidak bersalah; pastilah murka-Nya telah surut dariku.” Sesungguhnya, Aku akan berperkara dengan engkau karena engkau berkata: “Aku tidak berdosa.”
לו מַה־תֵּזְלִ֥י מְאֹ֖ד לְשַׁנּ֣וֹת אֶת־דַּרְכֵּ֑ךְ גַּ֤ם מִמִּצְרַ֙יִם֙ תֵּב֔וֹשִׁי כַּאֲשֶׁר־בֹּ֖שְׁתְּ מֵאַשּֽׁוּר׃
36 Betapa engkau sangat merendahkan dirimu dengan mengubah-ubah jalanmu! Engkau juga akan menanggung malu karena Mesir, sama seperti engkau menanggung malu karena Asyur.
לז גַּ֣ם מֵאֵ֥ת זֶה֙ תֵּֽצְאִ֔י וְיָדַ֖יִךְ עַל־רֹאשֵׁ֑ךְ כִּֽי־מָאַ֤ס יְהֹוָה֙ בְּמִבְטַחַ֔יִךְ וְלֹ֥א תַצְלִ֖יחִי לָהֶֽם׃
37 Dari sana pun engkau akan keluar dengan kedua tanganmu di atas kepalamu, sebab Yang Mahakekal telah menolak orang-orang yang kauandalkan, dan engkau tidak akan beroleh keberhasilan dengan mereka.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya