Yeremia 5

Pasal 5

א שׁוֹטְט֞וּ בְּחוּצ֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֗ם וּרְאוּ־נָ֤א וּדְעוּ֙ וּבַקְשׁ֣וּ בִרְחוֹבוֹתֶ֔יהָ אִם־תִּמְצְא֣וּ אִ֔ישׁ אִם־יֵ֛שׁ עֹשֶׂ֥ה מִשְׁפָּ֖ט מְבַקֵּ֣שׁ אֱמוּנָ֑ה וְאֶסְלַ֖ח לָֽהּ׃
1 Jelajahilah jalan-jalan Yerusalem, lihatlah dan ketahuilah, carilah di lapangan-lapangannya, apakah kamu dapat menemukan seorang manusia sejati, apakah ada seorang yang menegakkan keadilan dan mengejar kesetiaan, maka Aku akan mengampuni kota itu.
ב וְאִ֥ם חַי־יְהֹוָ֖ה יֹאמֵ֑רוּ לָכֵ֥ן לַשֶּׁ֖קֶר יִשָּׁבֵֽעוּ׃
2 Sekalipun mereka berkata: “Demi Yang Mahakekal yang hidup”, sesungguhnya mereka bersumpah dusta.
ג יְהֹוָ֗ה עֵינֶיךָ֮ הֲל֣וֹא לֶאֱמוּנָה֒ הִכִּ֤יתָה אֹתָם֙ וְֽלֹא־חָ֔לוּ כִּלִּיתָ֕ם מֵאֲנ֖וּ קַ֣חַת מוּסָ֑ר חִזְּק֤וּ פְנֵיהֶם֙ מִסֶּ֔לַע מֵאֲנ֖וּ לָשֽׁוּב׃
3 Ya Yang Mahakekal, bukankah mata-Mu tertuju kepada kesetiaan? Engkau telah memukul mereka, tetapi mereka tidak merasa sakit; Engkau telah membinasakan mereka, tetapi mereka menolak menerima didikan; mereka mengeraskan muka mereka lebih daripada batu karang, mereka menolak untuk bertobat.
ד וַאֲנִ֣י אָמַ֔רְתִּי אַךְ־דַּלִּ֖ים הֵ֑ם נוֹאֲל֕וּ כִּ֣י לֹ֤א יָדְעוּ֙ דֶּ֣רֶךְ יְהוָ֔ה מִשְׁפַּ֖ט אֱלֹהֵיהֶֽם׃
4 Lalu aku berkata: “Sesungguhnya mereka ini hanyalah orang-orang kecil; mereka bertindak bodoh, sebab mereka tidak mengetahui jalan Yang Mahakekal, hukum Allah mereka.”
ה אֵֽלֲכָה־לִּ֤י אֶל־הַגְּדֹלִים֙ וַאֲדַבְּרָ֣ה אוֹתָ֔ם כִּ֣י הֵ֗מָּה יָדְעוּ֙ דֶּ֣רֶךְ יְהוָ֔ה מִשְׁפַּ֖ט אֱלֹהֵיהֶ֑ם אַ֣ךְ הֵ֤מָּה יַחְדָּו֙ שָׁ֣בְרוּ עֹ֔ל נִתְּק֖וּ מוֹסֵרֽוֹת׃
5 Aku akan pergi kepada orang-orang besar dan berbicara dengan mereka, sebab mereka mengetahui jalan Yang Mahakekal, hukum Allah mereka. Tetapi mereka pun bersama-sama telah mematahkan kuk dan memutuskan tali-tali pengikatnya.
ו עַל־כֵּן֩ הִכָּ֨ם אַרְיֵ֜ה מִיַּ֗עַר זְאֵ֤ב עֲרָבוֹת֙ יְשָׁדְדֵ֔ם נָמֵ֤ר שֹׁקֵד֙ עַל־עָ֣רֵיהֶ֔ם כָּל־הַיּוֹצֵ֥א מֵהֵ֖נָּה יִטָּרֵ֑ף כִּ֤י רַבּוּ֙ פִּשְׁעֵיהֶ֔ם עָצְמ֖וּ משבותיהם [מְשׁוּבוֹתֵיהֶֽם׃]
6 Karena itu singa dari hutan akan menyerang mereka, serigala padang gurun akan membinasakan mereka, macan tutul mengintai kota-kota mereka; setiap orang yang keluar dari sana akan diterkam, sebab pelanggaran mereka banyak dan penyelewengan mereka makin kuat.
ז אֵ֤י לָזֹאת֙ אסלוח־[אֶֽסְלַֽח־] לָ֔ךְ בָּנַ֣יִךְ עֲזָב֔וּנִי וַיִּשָּׁבְע֖וּ בְּלֹ֣א אֱלֹהִ֑ים וָאַשְׂבִּ֤עַ אוֹתָם֙ וַיִּנְאָ֔פוּ וּבֵ֥ית זוֹנָ֖ה יִתְגֹּדָֽדוּ׃
7 Bagaimana mungkin Aku mengampunimu karena hal ini? Anak-anakmu telah meninggalkan Aku dan bersumpah demi yang bukan allah. Aku telah mengenyangkan mereka, tetapi mereka berzina, dan mereka berkerumun beramai-ramai di rumah pelacur.
ח סוּסִ֥ים מְיֻזָּנִ֖ים מַשְׁכִּ֣ים הָי֑וּ אִ֛ישׁ אֶל־אֵ֥שֶׁת רֵעֵ֖הוּ יִצְהָֽלוּ׃
8 Mereka seperti kuda-kuda yang kenyang makan, bangun pagi-pagi; masing-masing meringkik kepada istri sesamanya.
ט הַֽעַל־אֵ֥לֶּה לוֹא־אֶפְקֹ֖ד נְאֻם־יְהֹוָ֑ה וְאִם֙ בְּג֣וֹי אֲשֶׁר־כָּזֶ֔ה לֹ֥א תִתְנַקֵּ֖ם נַפְשִֽׁי׃ (ס)
9 Masakan Aku tidak menghukum mereka karena semuanya ini? demikianlah firman Yang Mahakekal. Masakan jiwa-Ku tidak menuntut balas atas bangsa yang seperti ini?
י עֲל֤וּ בְשָׁרוֹתֶ֙יהָ֙ וְשַׁחֵ֔תוּ וְכָלָ֖ה אַֽל־תַּעֲשׂ֑וּ הָסִ֙ירוּ֙ נְטִ֣ישׁוֹתֶ֔יהָ כִּ֛י ל֥וֹא לַיהוָ֖ה הֵֽמָּה׃
10 Naiklah ke barisan-barisan kebun anggurnya dan binasakanlah, tetapi jangan membinasakan sama sekali; singkirkanlah sulur-sulurnya, sebab semuanya itu bukan milik Yang Mahakekal.
יא כִּי֩ בָג֨וֹד בָּגְד֜וּ בִּ֗י בֵּ֧ית יִשְׂרָאֵ֛ל וּבֵ֥ית יְהוּדָ֖ה נְאֻם־יְהוָֽה׃
11 Sebab kaum Israel dan kaum Yehuda benar-benar telah berkhianat terhadap Aku, demikianlah firman Yang Mahakekal.
יב כִּֽחֲשׁוּ֙ בַּיהוָ֔ה וַיֹּאמְר֖וּ לֹא־ה֑וּא וְלֹא־תָב֤וֹא עָלֵ֙ינוּ֙ רָעָ֔ה וְחֶ֥רֶב וְרָעָ֖ב ל֥וֹא נִרְאֶֽה׃
12 Mereka telah menyangkal Yang Mahakekal dan berkata: “Bukan Dia! Malapetaka tidak akan menimpa kita, dan pedang maupun kelaparan tidak akan kita alami.”
יג וְהַנְּבִיאִים֙ יִֽהְי֣וּ לְר֔וּחַ וְהַדִּבֵּ֖ר אֵ֣ין בָּהֶ֑ם כֹּ֥ה יֵעָשֶׂ֖ה לָהֶֽם׃ (ס)
13 Para nabi itu akan menjadi angin belaka, dan firman tidak ada pada mereka; demikianlah akan dilakukan terhadap mereka.
יד לָכֵ֗ן כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י צְבָא֔וֹת יַ֚עַן דַּבֶּרְכֶ֔ם אֶת־הַדָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה הִנְנִ֣י נֹתֵן֩ דְּבָרַ֨י בְּפִ֜יךָ לְאֵ֗שׁ וְהָעָ֥ם הַזֶּ֛ה עֵצִ֖ים וַאֲכָלָֽתַם׃
14 Karena itu beginilah firman Yang Mahakekal, Allah semesta alam: “Oleh karena kamu mengucapkan perkataan itu, sesungguhnya Aku akan membuat firman-Ku di dalam mulutmu menjadi api, dan bangsa ini menjadi kayu bakar, dan api itu akan melahap mereka.”
טו הִנְנִ֣י מֵבִיא֩ עֲלֵיכֶ֨ם גּ֧וֹי מִמֶּרְחָ֛ק בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל נְאֻם־יְהֹוָ֑ה גּ֣וֹי ׀ אֵיתָ֣ן ה֗וּא גּ֤וֹי מֵעוֹלָם֙ ה֔וּא גּ֚וֹי לֹא־תֵדַ֣ע לְשֹׁנ֔וֹ וְלֹ֥א תִשְׁמַ֖ע מַה־יְדַבֵּֽר׃
15 Sesungguhnya Aku akan mendatangkan atasmu suatu bangsa dari jauh, hai kaum Israel, demikianlah firman Yang Mahakekal. Itu bangsa yang kuat, itu bangsa yang sudah ada sejak dahulu kala, suatu bangsa yang bahasanya tidak kauketahui dan perkataannya tidak kaupahami.
טז אַשְׁפָּת֖וֹ כְּקֶ֣בֶר פָּת֑וּחַ כֻּלָּ֖ם גִּבּוֹרִֽים׃
16 Tabung anak panahnya seperti kubur yang terbuka; mereka semua pahlawan perkasa.
יז וְאָכַ֨ל קְצִֽירְךָ֜ וְלַחְמֶ֗ךָ יֹאכְלוּ֙ בָּנֶ֣יךָ וּבְנוֹתֶ֔יךָ יֹאכַ֤ל צֹאנְךָ֙ וּבְקָרֶ֔ךָ יֹאכַ֥ל גַּפְנְךָ֖ וּתְאֵנָתֶ֑ךָ יְרֹשֵׁ֞שׁ עָרֵ֣י מִבְצָרֶ֗יךָ אֲשֶׁ֥ר אַתָּ֛ה בּוֹטֵ֥חַ בָּהֵ֖נָּה בֶּחָֽרֶב׃
17 Mereka akan melahap hasil panenmu dan makananmu, mereka akan melahap anak-anakmu laki-laki dan perempuan, mereka akan melahap kambing domba dan lembu sapimu, mereka akan melahap pohon anggur dan pohon aramu; dengan pedang mereka akan meruntuhkan kota-kota bentengmu yang kauandalkan.
יח וְגַ֛ם בַּיָּמִ֥ים הָהֵ֖מָּה נְאֻם־יְהֹוָ֑ה לֹֽא־אֶעֱשֶׂ֥ה אִתְּכֶ֖ם כָּלָֽה׃
18 Namun, pada masa itu pun, demikianlah firman Yang Mahakekal, Aku tidak akan membinasakan kamu sama sekali.
יט וְהָיָה֙ כִּ֣י תֹאמְר֔וּ תַּ֣חַת מֶ֗ה עָשָׂ֨ה יְהֹוָ֧ה אֱלֹהֵ֛ינוּ לָ֖נוּ אֶת־כָּל־אֵ֑לֶּה וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֗ם כַּאֲשֶׁ֨ר עֲזַבְתֶּ֤ם אוֹתִי֙ וַתַּעַבְד֞וּ אֱלֹהֵ֤י נֵכָר֙ בְּאַרְצְכֶ֔ם כֵּ֚ן תַּעַבְד֣וּ זָרִ֔ים בְּאֶ֖רֶץ לֹ֥א לָכֶֽם׃ (ס)
19 Dan apabila kamu bertanya: “Oleh karena apa Yang Mahakekal, Allah kita, melakukan semuanya ini terhadap kita?”, maka engkau harus berkata kepada mereka: “Sebagaimana kamu telah meninggalkan Aku dan mengabdi kepada allah asing di negerimu sendiri, demikianlah kamu akan mengabdi kepada orang-orang asing di negeri yang bukan milikmu.”
כ הַגִּ֥ידוּ זֹ֖את בְּבֵ֣ית יַעֲקֹ֑ב וְהַשְׁמִיע֥וּהָ בִיהוּדָ֖ה לֵאמֹֽר׃
20 Beritakanlah hal ini kepada kaum keturunan Yakub, dan kabarkanlah di Yehuda, katakanlah:
כא שִׁמְעוּ־נָ֣א זֹ֔את עַ֥ם סָכָ֖ל וְאֵ֣ין לֵ֑ב עֵינַ֤יִם לָהֶם֙ וְלֹ֣א יִרְא֔וּ אָזְנַ֥יִם לָהֶ֖ם וְלֹ֥א יִשְׁמָֽעוּ׃
21 Dengarlah kiranya hal ini, hai bangsa yang bodoh dan tidak berakal budi, yang mempunyai mata tetapi tidak melihat, yang mempunyai telinga tetapi tidak mendengar.
כב הַאוֹתִ֨י לֹא־תִירָ֜אוּ נְאֻם־יְהֹוָ֗ה אִ֤ם מִפָּנַי֙ לֹ֣א תָחִ֔ילוּ אֲשֶׁר־שַׂ֤מְתִּי חוֹל֙ גְּב֣וּל לַיָּ֔ם חָק־עוֹלָ֖ם וְלֹ֣א יַעַבְרֶ֑נְהוּ וַיִּֽתְגָּעֲשׁוּ֙ וְלֹ֣א יוּכָ֔לוּ וְהָמ֥וּ גַלָּ֖יו וְלֹ֥א יַעַבְרֻֽנְהוּ׃
22 Masakan kamu tidak takut kepada-Ku? demikianlah firman Yang Mahakekal. Masakan kamu tidak gemetar di hadapan-Ku? Aku telah menetapkan pasir sebagai batas bagi laut, suatu ketetapan untuk selama-lamanya, yang tidak dapat dilampauinya. Sekalipun ombaknya bergelora, mereka tidak berdaya; sekalipun ombaknya menderu, mereka tidak dapat melampauinya.
כג וְלָעָ֤ם הַזֶּה֙ הָיָ֔ה לֵ֖ב סוֹרֵ֣ר וּמוֹרֶ֑ה סָ֖רוּ וַיֵּלֵֽכוּ׃
23 Tetapi bangsa ini mempunyai hati yang menyimpang dan memberontak; mereka telah berbalik dan pergi.
כד וְלֹֽא־אָמְר֣וּ בִלְבָבָ֗ם נִ֤ירָא נָא֙ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ הַנֹּתֵ֗ן גֶּ֛שֶׁם וירה [יוֹרֶ֥ה] וּמַלְק֖וֹשׁ בְּעִתּ֑וֹ שְׁבֻע֛וֹת חֻקּ֥וֹת קָצִ֖יר יִשְׁמָר־לָֽנוּ׃
24 Mereka tidak berkata dalam hati mereka: “Marilah kita takut kepada Yang Mahakekal, Allah kita, yang memberikan hujan, hujan awal dan hujan akhir pada waktunya, yang memelihara bagi kita minggu-minggu yang ditetapkan untuk panen.”
כה עֲוֺנוֹתֵיכֶ֖ם הִטּוּ־אֵ֑לֶּה וְחַטֹּ֣אותֵיכֶ֔ם מָנְע֥וּ הַטּ֖וֹב מִכֶּֽם׃
25 Kesalahan-kesalahanmu telah menyingkirkan semuanya ini, dan dosa-dosamu telah menahan kebaikan darimu.
כו כִּי־נִמְצְא֥וּ בְעַמִּ֖י רְשָׁעִ֑ים יָשׁוּר֙ כְּשַׁ֣ךְ יְקוּשִׁ֔ים הִצִּ֥יבוּ מַשְׁחִ֖ית אֲנָשִׁ֥ים יִלְכֹּֽדוּ׃
26 Sebab di antara umat-Ku terdapat orang-orang fasik; mereka mengintai seperti jerat pemburu yang menjepit mangsanya; mereka memasang perangkap maut, mereka menangkap manusia.
כז כִּכְלוּב֙ מָ֣לֵא ע֔וֹף כֵּ֥ן בָּתֵּיהֶ֖ם מְלֵאִ֣ים מִרְמָ֑ה עַל־כֵּ֥ן גָּדְל֖וּ וַֽיַּעֲשִֽׁירוּ׃
27 Seperti sangkar yang penuh dengan burung, demikianlah rumah-rumah mereka penuh dengan tipu daya; karena itu mereka menjadi besar dan kaya raya.
כח שָׁמְנ֣וּ עָשְׁת֗וּ גַּ֚ם עָֽבְר֣וּ דִבְרֵי־רָ֔ע דִּ֣ין לֹא־דָ֔נוּ דִּ֥ין יָת֖וֹם וְיַצְלִ֑יחוּ וּמִשְׁפַּ֥ט אֶבְיוֹנִ֖ים לֹ֥א שָׁפָֽטוּ׃
28 Mereka menjadi gemuk dan tambun; mereka bahkan melampaui batas dalam perbuatan-perbuatan jahat. Mereka tidak mengadili perkara, perkara anak yatim, supaya mereka sendiri beruntung; dan hak orang-orang miskin tidak mereka bela.
כט הַֽעַל־אֵ֥לֶּה לֹֽא־אֶפְקֹ֖ד נְאֻם־יְהֹוָ֑ה אִ֚ם בְּג֣וֹי אֲשֶׁר־כָּזֶ֔ה לֹ֥א תִתְנַקֵּ֖ם נַפְשִֽׁי׃ (ס)
29 Masakan Aku tidak menghukum mereka karena semuanya ini? demikianlah firman Yang Mahakekal. Masakan jiwa-Ku tidak menuntut balas atas bangsa yang seperti ini?
ל שַׁמָּה֙ וְשַׁ֣עֲרוּרָ֔ה נִהְיְתָ֖ה בָּאָֽרֶץ׃
30 Hal yang mengejutkan dan menjijikkan telah terjadi di negeri ini:
לא הַנְּבִיאִ֞ים נִבְּא֣וּ־בַשֶּׁ֗קֶר וְהַכֹּהֲנִים֙ יִרְדּ֣וּ עַל־יְדֵיהֶ֔ם וְעַמִּ֖י אָ֣הֲבוּ כֵ֑ן וּמַֽה־תַּעֲשׂ֖וּ לְאַחֲרִיתָֽהּ׃
31 Para nabi bernubuat dengan dusta, dan para imam berkuasa atas arahan mereka; dan umat-Ku menyukai hal yang demikian. Tetapi apa yang akan kamu perbuat ketika akhirnya tiba?
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya