Mazmur 40

Pasal 40

א לַ֝מְנַצֵּ֗חַ לְדָוִ֥ד מִזְמֽוֹר׃
1 Untuk pemimpin pujian. Mazmur Daud.
ב קַוֺּ֣ה קִוִּ֣יתִי יְהוָ֑ה וַיֵּ֥ט אֵ֝לַ֗י וַיִּשְׁמַ֥ע שַׁוְעָתִֽי׃
2 Aku sungguh-sungguh menanti-nantikan Yang Mahakekal, dan Ia mencondongkan telinga-Nya kepadaku serta mendengar seruanku.
ג וַיַּעֲלֵ֤נִי ׀ מִבּ֥וֹר שָׁאוֹן֮ מִטִּ֪יט הַיָּ֫וֵ֥ן וַיָּ֖קֶם עַל־סֶ֥לַע רַגְלַ֗י כּוֹנֵ֥ן אֲשֻׁרָֽי׃
3 Ia mengangkat aku dari lubang yang bergemuruh, dari lumpur rawa; Ia menegakkan kakiku di atas bukit batu dan meneguhkan langkah-langkahku.
ד וַיִּתֵּ֬ן בְּפִ֨י ׀ שִׁ֥יר חָדָשׁ֮ תְּהִלָּ֪ה לֵֽאלֹ֫הֵ֥ינוּ יִרְא֣וּ רַבִּ֣ים וְיִירָ֑אוּ וְ֝יִבְטְח֗וּ בַּיהוָֽה׃
4 Ia menaruh di mulutku nyanyian baru, puji-pujian bagi Allah kita; banyak orang akan melihatnya lalu menjadi takut, dan mereka akan percaya kepada Yang Mahakekal.
ה אַ֥שְֽׁרֵי הַגֶּ֗בֶר אֲשֶׁר־שָׂ֣ם יְ֭הֹוָה מִבְטַח֑וֹ וְֽלֹא־פָנָ֥ה אֶל־רְ֝הָבִ֗ים וְשָׂטֵ֥י כָזָֽב׃
5 Berbahagialah orang yang menjadikan Yang Mahakekal tempat kepercayaannya, dan tidak berpaling kepada orang-orang yang congkak, ataupun kepada mereka yang menyimpang kepada dusta.
ו רַבּ֤וֹת עָשִׂ֨יתָ ׀ אַתָּ֤ה ׀ יְהוָ֣ה אֱלֹהַי֮ נִֽפְלְאֹתֶ֥יךָ וּמַחְשְׁבֹתֶ֗יךָ אֵ֫לֵ֥ינוּ אֵ֤ין ׀ עֲרֹ֬ךְ אֵלֶ֗יךָ אַגִּ֥ידָה וַאֲדַבֵּ֑רָה עָ֝צְמ֗וּ מִסַּפֵּֽר׃
6 Banyak sekali yang telah Engkau lakukan, ya Yang Mahakekal, Allahku: keajaiban-keajaiban-Mu dan rancangan-rancangan-Mu bagi kami; tidak ada yang dapat dibandingkan dengan Engkau. Sekiranya aku hendak memberitakan dan menceritakannya, semuanya terlalu banyak untuk dihitung.
ז זֶ֤בַח וּמִנְחָ֨ה ׀ לֹֽא־חָפַ֗צְתָּ אָ֭זְנַיִם כָּרִ֣יתָ לִּ֑י עוֹלָ֥ה וַ֝חֲטָאָ֗ה לֹ֣א שָׁאָֽלְתָּ׃
7 Kurban sembelihan dan persembahan sajian tidak Engkau kehendaki; telinga telah Engkau bukakan bagiku; kurban bakaran dan kurban penghapus dosa tidak Engkau tuntut.
ח אָ֣ז אָ֭מַרְתִּי הִנֵּה־בָ֑אתִי בִּמְגִלַּת־סֵ֝֗פֶר כָּת֥וּב עָלָֽי׃
8 Lalu aku berkata: “Lihatlah, aku datang dengan gulungan kitab yang tertulis sebagai kewajiban atasku.”
ט לַֽעֲשֽׂוֹת־רְצוֹנְךָ֣ אֱלֹהַ֣י חָפָ֑צְתִּי וְ֝ת֥וֹרָתְךָ֗ בְּת֣וֹךְ מֵעָֽי׃
9 Aku suka melakukan kehendak-Mu, ya Allahku, dan Taurat-Mu ada di dalam batinku.
י בִּשַּׂ֤רְתִּי צֶ֨דֶק ׀ בְּקָ֘הָ֤ל רָ֗ב הִנֵּ֣ה שְׂ֭פָתַי לֹ֣א אֶכְלָ֑א יְ֝הוָ֗ה אַתָּ֥ה יָדָֽעְתָּ׃
10 Aku telah memberitakan kebenaran di tengah jemaah yang besar; lihatlah, bibirku tidak kutahan, ya Yang Mahakekal, Engkau sendiri mengetahuinya.
יא צִדְקָתְךָ֬ לֹא־כִסִּ֨יתִי ׀ בְּת֬וֹךְ לִבִּ֗י אֱמוּנָתְךָ֣ וּתְשׁוּעָתְךָ֣ אָמָ֑רְתִּי לֹא־כִחַ֥דְתִּי חַסְדְּךָ֥ וַ֝אֲמִתְּךָ֗ לְקָהָ֥ל רָֽב׃
11 Keadilan-Mu tidak kusembunyikan di dalam hatiku; kesetiaan-Mu dan pertolongan-Mu telah kuberitakan; kasih setia-Mu dan kebenaran-Mu tidak kurahasiakan kepada jemaah yang besar.
יב אַתָּ֤ה יְהוָ֗ה לֹא־תִכְלָ֣א רַחֲמֶ֣יךָ מִמֶּ֑נִּי חַסְדְּךָ֥ וַ֝אֲמִתְּךָ֗ תָּמִ֥יד יִצְּרֽוּנִי׃
12 Engkau, ya Yang Mahakekal, tidak akan menahan rahmat-Mu dari padaku; kasih setia-Mu dan kebenaran-Mu senantiasa menjaga aku.
יג כִּ֤י אָפְפ֥וּ־עָלַ֨י ׀ רָע֡וֹת עַד־אֵ֬ין מִסְפָּ֗ר הִשִּׂיג֣וּנִי עֲ֭וֺנֹתַי וְלֹא־יָכֹ֣לְתִּי לִרְא֑וֹת עָצְמ֥וּ מִשַּֽׂעֲר֥וֹת רֹ֝אשִׁ֗י וְלִבִּ֥י עֲזָבָֽנִי׃
13 Sebab malapetaka yang tak terhitung banyaknya telah mengepung aku; kesalahan-kesalahanku telah menimpa aku, sehingga aku tidak dapat melihat; semuanya lebih banyak daripada rambut di kepalaku, dan hatiku telah meninggalkan aku.
יד רְצֵ֣ה יְ֭הוָה לְהַצִּילֵ֑נִי יְ֝הוָ֗ה לְעֶזְרָ֥תִי חֽוּשָׁה׃
14 Berkenanlah, ya Yang Mahakekal, untuk menyelamatkan aku; ya Yang Mahakekal, segeralah menolong aku.
טו יֵ֘בֹ֤שׁוּ וְיַחְפְּר֨וּ ׀ יַחַד֮ מְבַקְשֵׁ֥י נַפְשִׁ֗י לִסְפּ֫וֹתָ֥הּ יִסֹּ֣גוּ אָ֭חוֹר וְיִכָּלְמ֑וּ חֲ֝פֵצֵ֗י רָעָתִֽי׃
15 Biarlah mereka malu dan dipermalukan bersama-sama, mereka yang mengincar nyawaku untuk membinasakannya; biarlah mereka mundur ke belakang dan menanggung aib, mereka yang menginginkan celakaku.
טז יָ֭שֹׁמּוּ עַל־עֵ֣קֶב בָּשְׁתָּ֑ם הָאֹמְרִ֥ים לִ֝֗י הֶ֘אָ֥ח ׀ הֶאָֽח׃
16 Biarlah mereka tertegun sebagai balasan atas aib mereka, orang-orang yang bersorak atas diriku: “Ha! Ha!”
יז יָ֘שִׂ֤ישׂוּ וְיִשְׂמְח֨וּ ׀ בְּךָ֗ כָּֽל־מְבַ֫קְשֶׁ֥יךָ יֹאמְר֣וּ תָ֭מִיד יִגְדַּ֣ל יְהוָ֑ה אֹֽ֝הֲבֵ֗י תְּשׁוּעָתֶֽךָ׃
17 Biarlah semua orang yang mencari Engkau bergembira dan bersukacita karena Engkau; biarlah mereka yang mencintai pertolongan-Mu senantiasa berkata: “Mahabesarlah Yang Mahakekal!”
יח וַאֲנִ֤י ׀ עָנִ֣י וְאֶבְיוֹן֮ אֲדֹנָ֪י יַחֲשָׁ֫ב לִ֥י עֶזְרָתִ֣י וּמְפַלְטִ֣י אַ֑תָּה אֱ֝לֹהַ֗י אַל־תְּאַחַֽר׃
18 Sedangkan aku ini miskin dan papa, kiranya Tuhan memperhitungkan aku. Engkaulah penolongku dan penyelamatku; ya Allahku, janganlah berlambat.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya