Mazmur 104

Pasal 104

א בָּרֲכִ֥י נַפְשִׁ֗י אֶת־יְה֫וָ֥ה יְהוָ֣ה אֱ֭לֹהַי גָּדַ֣לְתָּ מְּאֹ֑ד ה֭וֹד וְהָדָ֣ר לָבָֽשְׁתָּ׃

1 Berkatilah Yang Mahakekal, hai jiwaku! Ya Yang Mahakekal, Allahku, Engkau sangat agung; Engkau berpakaian keagungan dan semarak.

ב עֹֽטֶה־א֭וֹר כַּשַּׂלְמָ֑ה נוֹטֶ֥ה שָׁ֝מַ֗יִם כַּיְרִיעָֽה׃

2 Engkau berselubungkan terang seperti jubah, dan membentangkan langit seperti tirai.

ג הַ֥מְקָרֶֽה בַמַּ֗יִם עֲ‍ֽלִיּ֫וֹתָ֥יו הַשָּׂם־עָבִ֥ים רְכוּב֑וֹ הַֽ֝מְהַלֵּ֗ךְ עַל־כַּנְפֵי־רֽוּחַ׃

3 Ia meletakkan balok-balok kamar-kamar atas-Nya di atas air, menjadikan awan-awan sebagai kereta-Nya, dan berjalan di atas sayap-sayap angin.

ד עֹשֶׂ֣ה מַלְאָכָ֣יו רוּח֑וֹת מְ֝שָׁרְתָ֗יו אֵ֣שׁ לֹהֵֽט׃

4 Engkau menjadikan angin-angin sebagai utusan-utusan-Mu, dan api yang menyala-nyala sebagai pelayan-pelayan-Mu.

ה יָֽסַד־אֶ֭רֶץ עַל־מְכוֹנֶ֑יהָ בַּל־תִּ֝מּ֗וֹט עוֹלָ֥ם וָעֶֽד׃

5 Engkau meletakkan dasar bumi di atas alas-alasnya, sehingga bumi tidak akan goyah untuk selama-lamanya.

ו תְּ֭הוֹם כַּלְּב֣וּשׁ כִּסִּית֑וֹ עַל־הָ֝רִ֗ים יַֽעַמְדוּ־מָֽיִם׃

6 Engkau menutupinya dengan samudra raya seperti dengan pakaian; air berdiri di atas gunung-gunung.

ז מִן־גַּעֲרָ֣תְךָ֣ יְנוּס֑וּן מִן־ק֥וֹל רַֽ֝עַמְךָ֗ יֵחָפֵזֽוּן׃

7 Karena hardikan-Mu air itu lari, karena suara guntur-Mu air itu bergegas pergi.

ח יַעֲל֣וּ הָ֭רִים יֵרְד֣וּ בְקָע֑וֹת אֶל־מְ֝ק֗וֹם זֶ֤ה ׀ יָסַ֬דְתָּ לָהֶֽם׃

8 Air itu naik ke gunung-gunung dan turun ke lembah-lembah, ke tempat yang telah Engkau tetapkan baginya.

ט גְּֽבוּל־שַׂ֭מְתָּ בַּל־יַֽעֲבֹר֑וּן בַּל־יְ֝שׁוּב֗וּן לְכַסּ֥וֹת הָאָֽרֶץ׃

9 Engkau telah menetapkan batas yang tidak dapat dilewatinya, supaya air itu tidak kembali menutupi bumi.

י הַֽמְשַׁלֵּ֣חַ מַ֭עְיָנִים בַּנְּחָלִ֑ים בֵּ֥ין הָ֝רִ֗ים יְהַלֵּכֽוּן׃

10 Engkau mengalirkan mata air-mata air ke dalam sungai-sungai, yang mengalir di antara gunung-gunung.

יא יַ֭שְׁקוּ כָּל־חַיְת֣וֹ שָׂדָ֑י יִשְׁבְּר֖וּ פְרָאִ֣ים צְמָאָֽם׃

11 Sungai-sungai itu memberi minum kepada semua binatang di padang; keledai-keledai liar melepaskan dahaganya.

יב עֲ֭לֵיהֶם עוֹף־הַשָּׁמַ֣יִם יִשְׁכּ֑וֹן מִבֵּ֥ין עֳ֝פָאיִ֗ם יִתְּנוּ־קֽוֹל׃

12 Di dekatnya burung-burung di udara bersarang; dari antara dedaunan mereka bernyanyi.

יג מַשְׁקֶ֣ה הָ֭רִים מֵעֲלִיּוֹתָ֑יו מִפְּרִ֥י מַ֝עֲשֶׂ֗יךָ תִּשְׂבַּ֥ע הָאָֽרֶץ׃

13 Ia memberi minum gunung-gunung dari kamar-kamar atas-Nya; bumi kenyang oleh buah karya-Mu.

יד מַצְמִ֤יחַ חָצִ֨יר ׀ לַבְּהֵמָ֗ה וְ֭עֵשֶׂב לַעֲבֹדַ֣ת הָאָדָ֑ם לְה֥וֹצִיא לֶ֝֗חֶם מִן־הָאָֽרֶץ׃

14 Engkau menumbuhkan rumput bagi ternak, dan tumbuh-tumbuhan untuk dikerjakan oleh manusia, supaya ia mengeluarkan roti dari bumi.

טו וְיַ֤יִן ׀ יְשַׂמַּ֬ח לְֽבַב־אֱנ֗וֹשׁ לְהַצְהִ֣יל פָּנִ֣ים מִשָּׁ֑מֶן וְ֝לֶ֗חֶם לְֽבַב־אֱנ֥וֹשׁ יִסְעָֽד׃

15 Anggur menyukakan hati manusia dan minyak membuat wajah berseri-seri, sedangkan roti menguatkan hati manusia.

טז יִ֭שְׂבְּעוּ עֲצֵ֣י יְהוָ֑ה אַֽרְזֵ֥י לְ֝בָנ֗וֹן אֲשֶׁ֣ר נָטָֽע׃

16 Pohon-pohon Yang Mahakekal menjadi kenyang, pohon-pohon aras di Libanon yang ditanam-Nya.

יז אֲשֶׁר־שָׁ֭ם צִפֳּרִ֣ים יְקַנֵּ֑נוּ חֲ֝סִידָ֗ה בְּרוֹשִׁ֥ים בֵּיתָֽהּ׃

17 Di sana burung-burung bersarang; burung ranggung menjadikan pohon-pohon sanobar sebagai rumahnya.

יח הָרִ֣ים הַ֭גְּבֹהִים לַיְּעֵלִ֑ים סְ֝לָעִ֗ים מַחְסֶ֥ה לַֽשְׁפַנִּֽים׃

18 Gunung-gunung yang tinggi menjadi tempat bagi kambing-kambing gunung; tebing-tebing batu menjadi tempat perlindungan bagi hiraks batu.

יט עָשָׂ֣ה יָ֭רֵחַ לְמוֹעֲדִ֑ים שֶׁ֝֗מֶשׁ יָדַ֥ע מְבוֹאֽוֹ׃

19 Engkau menjadikan bulan untuk menandai waktu-waktu yang ditetapkan; matahari mengetahui saat terbenamnya.

כ תָּֽשֶׁת־חֹ֭שֶׁךְ וִ֣יהִי לָ֑יְלָה בּֽוֹ־תִ֝רְמֹ֗שׂ כָּל־חַיְתוֹ־יָֽעַר׃

20 Engkau mendatangkan kegelapan, maka jadilah malam; pada waktu itu semua binatang hutan berkeliaran.

כא הַ֭כְּפִירִים שֹׁאֲגִ֣ים לַטָּ֑רֶף וּלְבַקֵּ֖שׁ מֵאֵ֣ל אָכְלָֽם׃

21 Singa-singa muda mengaum mencari mangsa dan meminta makanannya dari Allah.

כב תִּזְרַ֣ח הַ֭שֶּׁמֶשׁ יֵאָסֵפ֑וּן וְאֶל־מְ֝עוֹנֹתָ֗ם יִרְבָּצֽוּן׃

22 Apabila matahari terbit, mereka menarik diri, lalu berbaring di sarang-sarangnya.

כג יֵצֵ֣א אָדָ֣ם לְפָעֳל֑וֹ וְֽלַעֲבֹ֖דָת֣וֹ עֲדֵי־עָֽרֶב׃

23 Manusia keluar untuk pekerjaannya dan untuk usahanya sampai petang.

כד מָֽה־רַבּ֬וּ מַעֲשֶׂ֨יךָ ׀ יְֽהוָ֗ה כֻּ֭לָּם בְּחָכְמָ֣ה עָשִׂ֑יתָ מָלְאָ֥ה הָ֝אָ֗רֶץ קִנְיָנֶֽךָ׃

24 Betapa banyaknya karya-Mu, ya Yang Mahakekal! Semuanya Engkau jadikan dengan hikmat; bumi penuh dengan ciptaan milik-Mu.

כה זֶ֤ה ׀ הַיָּ֥ם גָּדוֹל֮ וּרְחַ֪ב יָ֫דָ֥יִם שָֽׁם־רֶ֭מֶשׂ וְאֵ֣ין מִסְפָּ֑ר חַיּ֥וֹת קְ֝טַנּ֗וֹת עִם־גְּדֹלֽוֹת׃

25 Lihatlah laut itu, besar dan luas; di sana ada makhluk-makhluk yang bergerak tak terhitung jumlahnya, binatang-binatang kecil dan juga yang besar.

כו שָׁ֭ם אֳנִיּ֣וֹת יְהַלֵּכ֑וּן לִ֝וְיָתָ֗ן זֶֽה־יָצַ֥רְתָּ לְשַֽׂחֶק־בּֽוֹ׃

26 Di sana kapal-kapal berlayar; di sana ada Lewiatan, yang Engkau bentuk untuk bermain-main dengannya.

כז כֻּ֭לָּם אֵלֶ֣יךָ יְשַׂבֵּר֑וּן לָתֵ֖ת אָכְלָ֣ם בְּעִתּֽוֹ׃

27 Semuanya menantikan Engkau, supaya Engkau memberikan makanan mereka pada waktunya.

כח תִּתֵּ֣ן לָ֭הֶם יִלְקֹט֑וּן תִּפְתַּ֥ח יָֽ֝דְךָ֗ יִשְׂבְּע֥וּן טֽוֹב׃

28 Engkau memberikannya kepada mereka, dan mereka memungutnya; Engkau membuka tangan-Mu, dan mereka dikenyangkan dengan kebaikan.

כט תַּסְתִּ֥יר פָּנֶיךָ֮ יִֽבָּהֵ֫ל֥וּן תֹּסֵ֣ף ר֭וּחָם יִגְוָע֑וּן וְֽאֶל־עֲפָרָ֥ם יְשׁוּבֽוּן׃

29 Apabila Engkau menyembunyikan wajah-Mu, mereka menjadi gentar; apabila Engkau mengambil roh mereka, mereka mati dan kembali menjadi debu.

ל תְּשַׁלַּ֣ח ר֭וּחֲךָ יִבָּרֵא֑וּן וּ֝תְחַדֵּ֗שׁ פְּנֵ֣י אֲדָמָֽה׃

30 Apabila Engkau mengutus roh-Mu, mereka diciptakan, dan Engkau memperbarui muka tanah.

לא יְהִ֤י כְב֣וֹד יְהוָ֣ה לְעוֹלָ֑ם יִשְׂמַ֖ח יְהוָ֣ה בְּמַעֲשָֽׂיו׃

31 Kiranya kemuliaan Yang Mahakekal tetap untuk selama-lamanya; kiranya Yang Mahakekal bersukacita atas karya-karya-Nya.

לב הַמַּבִּ֣יט לָ֭אָרֶץ וַתִּרְעָ֑ד יִגַּ֖ע בֶּהָרִ֣ים וְֽיֶעֱשָֽׁנוּ׃

32 Dia memandang bumi, maka bumi pun gemetar; Dia menyentuh gunung-gunung, maka gunung-gunung itu berasap.

לג אָשִׁ֣ירָה לַיהוָ֣ה בְּחַיָּ֑י אֲזַמְּרָ֖ה לֵאלֹהַ֣י בְּעוֹדִֽי׃

33 Aku hendak bernyanyi bagi Yang Mahakekal seumur hidupku; aku hendak bermazmur bagi Allahku selama aku masih ada.

לד יֶעֱרַ֣ב עָלָ֣יו שִׂיחִ֑י אָ֝נֹכִ֗י אֶשְׂמַ֥ח בַּיהוָֽה׃

34 Kiranya renunganku menyenangkan bagi-Nya; aku akan bersukacita karena Yang Mahakekal.

לה יִתַּ֤מּוּ חַטָּאִ֨ים ׀ מִן־הָאָ֡רֶץ וּרְשָׁעִ֤ים ׀ ע֤וֹד אֵינָ֗ם בָּרֲכִ֣י נַ֭פְשִׁי אֶת־יְהוָ֗ה הַֽלְלוּ־יָֽהּ׃

35 Kiranya orang-orang berdosa lenyap dari bumi, dan orang-orang fasik tidak ada lagi. Berkatilah Yang Mahakekal, hai jiwaku! Pujilah Yang Mahakekal!

Pasal Sebelumnya Pasal Berikutnya