Mazmur 142

Pasal 142

א מַשְׂכִּ֥יל לְדָוִ֑ד בִּהְיוֹת֖וֹ בַמְּעָרָ֣ה תְפִלָּֽה׃
1 Nyanyian pengajaran Daud, ketika ia berada di dalam gua; sebuah doa.
ב ק֭וֹלִי אֶל־יְהוָ֣ה אֶזְעָ֑ק ק֝וֹלִ֗י אֶל־יְהוָ֥ה אֶתְחַנָּֽן׃
2 Dengan suaraku aku berseru kepada Yang Mahakekal; dengan suaraku aku memohon belas kasihan kepada Yang Mahakekal.
ג אֶשְׁפֹּ֣ךְ לְפָנָ֣יו שִׂיחִ֑י צָ֝רָתִ֗י לְפָנָ֥יו אַגִּֽיד׃
3 Aku mencurahkan keluh kesahku di hadapan-Nya; kesesakanku kuberitahukan di hadapan-Nya.
ד בְּהִתְעַטֵּ֬ף עָלַ֨י ׀ רוּחִ֗י וְאַתָּה֮ יָדַ֪עְתָּ נְֽתִיבָ֫תִ֥י בְּאֹֽרַח־ז֥וּ אֲהַלֵּ֑ךְ טָמְנ֖וּ פַ֣ח לִֽי׃
4 Ketika rohku lemah lesu di dalam diriku, Engkau mengetahui jalanku; di jalan yang kutempuh ini mereka menyembunyikan jerat bagiku.
ה הַבֵּ֤יט יָמִ֨ין ׀ וּרְאֵה֮ וְאֵֽין־לִ֪י מַ֫כִּ֥יר אָבַ֣ד מָנ֣וֹס מִמֶּ֑נִּי אֵ֖ין דּוֹרֵ֣שׁ לְנַפְשִֽׁי׃
5 Aku memandang ke kanan dan melihat, tetapi tidak ada seorang pun yang mengenal aku; tempat pelarian telah lenyap dariku; tidak ada yang memedulikan jiwaku.
ו זָעַ֥קְתִּי אֵלֶ֗יךָ יְה֫וָ֥ה אָ֭מַרְתִּי אַתָּ֣ה מַחְסִ֑י חֶ֝לְקִ֗י בְּאֶ֣רֶץ הַֽחַיִּים׃
6 Aku berseru kepada-Mu, ya Yang Mahakekal; aku berkata: “Engkaulah tempat perlindunganku, bagianku di negeri orang-orang hidup.”
ז הַקְשִׁ֤יבָה ׀ אֶֽל־רִנָּתִי֮ כִּֽי־דַלּ֪וֹתִ֫י מְאֹ֥ד הַצִּילֵ֥נִי מֵרֹדְפַ֑י כִּ֖י אָמְצ֣וּ מִמֶּֽנִּי׃
7 Perhatikanlah seruanku, sebab aku telah menjadi sangat lemah; lepaskanlah aku dari orang-orang yang mengejarku, sebab mereka lebih kuat daripadaku.
ח ה֘וֹצִ֤יאָה מִמַּסְגֵּ֨ר ׀ נַפְשִׁי֮ לְהוֹד֪וֹת אֶת־שְׁ֫מֶ֥ךָ בִּ֭י יַכְתִּ֣רוּ צַדִּיקִ֑ים כִּ֖י תִגְמֹ֣ל עָלָֽי׃
8 Keluarkanlah jiwaku dari penjara, supaya aku bersyukur kepada nama-Mu; karena aku, orang-orang benar akan memahkotai-Mu, sebab Engkau berbuat baik kepadaku.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya