Yeremia 4

Pasal 4

א אִם־תָּשׁ֨וּב יִשְׂרָאֵ֧ל ׀ נְאֻם־יְהוָ֛ה אֵלַ֖י תָּשׁ֑וּב וְאִם־תָּסִ֧יר שִׁקּוּצֶ֛יךָ מִפָּנַ֖י וְלֹ֥א תָנֽוּד׃
1 Jika engkau bertobat, hai Israel, demikianlah firman Yang Mahakekal, kepada-Kulah engkau akan kembali; dan jika engkau menyingkirkan segala kekejianmu dari hadapan-Ku, maka engkau tidak akan mengembara.
ב וְנִשְׁבַּ֙עְתָּ֙ חַי־יְהוָ֔ה בֶּאֱמֶ֖ת בְּמִשְׁפָּ֣ט וּבִצְדָקָ֑ה וְהִתְבָּ֥רְכוּ ב֛וֹ גּוֹיִ֖ם וּב֥וֹ יִתְהַלָּֽלוּ׃ (ס)
2 dan jika engkau bersumpah, “Demi Yang Mahakekal yang hidup”, dengan jujur, dengan keadilan, dan dengan kebenaran, maka bangsa-bangsa akan memohon berkat dengan menyebut dia, dan karena dia mereka akan bermegah.
ג כִּי־כֹ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהֹוָ֗ה לְאִ֤ישׁ יְהוּדָה֙ וְלִיר֣וּשָׁלִַ֔ם נִ֥ירוּ לָכֶ֖ם נִ֑יר וְאַֽל־תִּזְרְע֖וּ אֶל־קוֹצִֽים׃
3 Sebab beginilah firman Yang Mahakekal kepada orang-orang Yehuda dan kepada Yerusalem: Bukalah tanah baru bagimu, dan janganlah menabur di antara semak duri.
ד הִמֹּ֣לוּ לַיהֹוָ֗ה וְהָסִ֙רוּ֙ עָרְל֣וֹת לְבַבְכֶ֔ם אִ֥ישׁ יְהוּדָ֖ה וְיֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם פֶּן־תֵּצֵ֨א כָאֵ֜שׁ חֲמָתִ֗י וּבָעֲרָה֙ וְאֵ֣ין מְכַבֶּ֔ה מִפְּנֵ֖י רֹ֥עַ מַעַלְלֵיכֶֽם׃
4 Sunatlah dirimu bagi Yang Mahakekal, dan buanglah kulit khatan hatimu, hai orang-orang Yehuda dan penduduk Yerusalem, supaya murka-Ku jangan keluar seperti api dan menyala tanpa ada yang memadamkannya, karena kejahatan perbuatan-perbuatanmu.
ה הַגִּ֣ידוּ בִֽיהוּדָ֗ה וּבִירוּשָׁלִַ֙ם֙ הַשְׁמִ֔יעוּ וְאִמְר֕וּ ותקעו [תִּקְע֥וּ] שׁוֹפָ֖ר בָּאָ֑רֶץ קִרְא֤וּ מַלְאוּ֙ וְאִמְר֔וּ הֵאָסְפ֥וּ וְנָב֖וֹאָה אֶל־עָרֵ֥י הַמִּבְצָֽר׃
5 Beritahukanlah di Yehuda, dan kabarkanlah di Yerusalem, dan katakanlah: “Tiuplah sangkakala di negeri ini!” Berserulah, kumpulkanlah orang-orang, dan katakanlah: “Berkumpullah, dan marilah kita masuk ke kota-kota berbenteng!”
ו שְׂאוּ־נֵ֣ס צִיּ֔וֹנָה הָעִ֖יזוּ אַֽל־תַּעֲמֹ֑דוּ כִּ֣י רָעָ֗ה אָנֹכִ֛י מֵבִ֥יא מִצָּפ֖וֹן וְשֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל׃
6 Angkatlah panji-panji ke arah Sion; berkumpullah untuk berlindung, jangan berlambat, sebab Aku mendatangkan malapetaka dari utara, dan kehancuran yang besar.
ז עָלָ֤ה אַרְיֵה֙ מִֽסֻּבְּכ֔וֹ וּמַשְׁחִ֣ית גּוֹיִ֔ם נָסַ֖ע יָצָ֣א מִמְּקֹמ֑וֹ לָשׂ֤וּם אַרְצֵךְ֙ לְשַׁמָּ֔ה עָרַ֥יִךְ תִּצֶּ֖ינָה מֵאֵ֥ין יוֹשֵֽׁב׃
7 Seekor singa telah keluar dari semak belukarnya, dan pembinasa bangsa-bangsa telah berangkat; ia telah keluar dari tempatnya untuk menjadikan negerimu sunyi sepi; kota-kotamu akan menjadi reruntuhan, tanpa penduduk.
ח עַל־זֹ֛את חִגְר֥וּ שַׂקִּ֖ים סִפְד֣וּ וְהֵילִ֑ילוּ כִּ֥י לֹא־שָׁ֛ב חֲר֥וֹן אַף־יְהֹוָ֖ה מִמֶּֽנּוּ׃ (פ)
8 Karena itu, kenakanlah kain kabung, merataplah dan menangislah dengan meraung-raung, sebab murka Yang Mahakekal yang menyala-nyala belum surut dari kita.
ט וְהָיָ֤ה בַיּוֹם־הַהוּא֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה יֹאבַ֥ד לֵב־הַמֶּ֖לֶךְ וְלֵ֣ב הַשָּׂרִ֑ים וְנָשַׁ֙מּוּ֙ הַכֹּ֣הֲנִ֔ים וְהַנְּבִיאִ֖ים יִתְמָֽהוּ׃
9 Pada hari itu, demikianlah firman Yang Mahakekal, raja dan para pembesar akan kehilangan keberanian; para imam akan tertegun, dan para nabi akan tercengang.
י וָאֹמַ֞ר אֲהָ֣הּ ׀ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֗ה אָכֵן֩ הַשֵּׁ֨א הִשֵּׁ֜אתָ לָעָ֤ם הַזֶּה֙ וְלִירוּשָׁלִַ֣ם לֵאמֹ֔ר שָׁל֖וֹם יִהְיֶ֣ה לָכֶ֑ם וְנָגְעָ֥ה חֶ֖רֶב עַד־הַנָּֽפֶשׁ׃
10 Lalu aku berkata: “Ah, Tuhan Yang Mahakekal! Sungguh, Engkau benar-benar telah memperdaya bangsa ini dan Yerusalem dengan berkata: Kamu akan beroleh damai sejahtera, padahal pedang telah sampai ke nyawa.”
יא בָּעֵ֣ת הַהִ֗יא יֵאָמֵ֤ר לָֽעָם־הַזֶּה֙ וְלִיר֣וּשָׁלִַ֔ם ר֣וּחַ צַ֤ח שְׁפָיִים֙ בַּמִּדְבָּ֔ר דֶּ֖רֶךְ בַּת־עַמִּ֑י ל֥וֹא לִזְר֖וֹת וְל֥וֹא לְהָבַֽר׃
11 Pada waktu itu akan dikatakan tentang bangsa ini dan tentang Yerusalem: Angin kering dari bukit-bukit gundul di padang gurun, ke arah putri bangsa-Ku, bukan untuk menampi dan bukan untuk membersihkan.
יב ר֧וּחַ מָלֵ֛א מֵאֵ֖לֶּה יָ֣בוֹא לִ֑י עַתָּ֕ה גַּם־אֲנִ֛י אֲדַבֵּ֥ר מִשְׁפָּטִ֖ים אוֹתָֽם׃
12 Kehendak yang penuh mengenai semua ini akan timbul pada-Ku; sekarang Aku pun akan berperkara dengan mereka.
יג הִנֵּ֣ה ׀ כַּעֲנָנִ֣ים יַעֲלֶ֗ה וְכַסּוּפָה֙ מַרְכְּבוֹתָ֔יו קַלּ֥וּ מִנְּשָׁרִ֖ים סוּסָ֑יו א֥וֹי לָ֖נוּ כִּ֥י שֻׁדָּֽדְנוּ׃
13 Lihatlah, ia datang naik seperti awan-awan, kereta-kereta perangnya seperti angin badai, kuda-kudanya lebih cepat daripada burung rajawali. Celakalah kita, sebab kita dijarah!
יד כַּבְּסִ֨י מֵרָעָ֤ה לִבֵּךְ֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לְמַ֖עַן תִּוָּשֵׁ֑עִי עַד־מָתַ֛י תָּלִ֥ין בְּקִרְבֵּ֖ךְ מַחְשְׁב֥וֹת אוֹנֵֽךְ׃
14 Basuhlah hatimu dari kejahatan, hai Yerusalem, supaya engkau diselamatkan. Berapa lama lagi rancangan-rancangan kelalimanmu akan terus bersarang di dalam dirimu?
טו כִּ֛י ק֥וֹל מַגִּ֖יד מִדָּ֑ן וּמַשְׁמִ֥יעַ אָ֖וֶן מֵהַ֥ר אֶפְרָֽיִם׃
15 Sebab dengarlah, ada suara yang memberitakan dari Dan, dan yang mengabarkan kehancuran dari pegunungan Efraim.
טז הַזְכִּ֣ירוּ לַגּוֹיִ֗ם הִנֵּה֙ הַשְׁמִ֣יעוּ עַל־יְרוּשָׁלִַ֔ם נֹצְרִ֥ים בָּאִ֖ים מֵאֶ֣רֶץ הַמֶּרְחָ֑ק וַֽיִּתְּנ֛וּ עַל־עָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה קוֹלָֽם׃
16 Ingatkanlah tentang bangsa-bangsa itu, lihatlah, kabarkanlah tentang Yerusalem: Para pengepung datang dari negeri yang jauh, dan mereka memperdengarkan suara mereka terhadap kota-kota Yehuda.
יז כְּשֹׁמְרֵ֣י שָׂדַ֔י הָי֥וּ עָלֶ֖יהָ מִסָּבִ֑יב כִּי־אֹתִ֥י מָרָ֖תָה נְאֻם־יְהוָֽה׃
17 Seperti para penjaga ladang, mereka mengepungnya dari segala penjuru, sebab ia telah memberontak terhadap-Ku, demikianlah firman Yang Mahakekal.
יח דַּרְכֵּךְ֙ וּמַ֣עֲלָלַ֔יִךְ עָשׂ֥וֹ אֵ֖לֶּה לָ֑ךְ זֹ֤את רָעָתֵךְ֙ כִּ֣י מָ֔ר כִּ֥י נָגַ֖ע עַד־לִבֵּֽךְ׃ (ס)
18 Jalanmu dan perbuatan-perbuatanmulah yang menjadikan semua ini menimpamu. Inilah kejahatanmu, sungguh pahit, sungguh telah menusuk sampai ke hatimu.
יט מֵעַ֣י ׀ מֵעַ֨י ׀ אחולה [אוֹחִ֜ילָה] קִיר֥וֹת לִבִּ֛י הֹֽמֶה־לִּ֥י לִבִּ֖י לֹ֣א אַחֲרִ֑ישׁ כִּ֣י ק֤וֹל שׁוֹפָר֙ שמעתי [שָׁמַ֣עַתְּ] נַפְשִׁ֔י תְּרוּעַ֖ת מִלְחָמָֽה׃
19 Perutku, perutku! Aku menggeliat kesakitan! Dinding-dinding hatiku! Hatiku bergemuruh di dalam diriku, aku tidak dapat berdiam diri, sebab engkau, hai jiwaku, telah mendengar bunyi sangkakala, pekik perang.
כ שֶׁ֤בֶר עַל־שֶׁ֙בֶר֙ נִקְרָ֔א כִּ֥י שֻׁדְּדָ֖ה כָּל־הָאָ֑רֶץ פִּתְאֹם֙ שֻׁדְּד֣וּ אֹהָלַ֔י רֶ֖גַע יְרִיעֹתָֽי׃
20 Kehancuran menimpa kehancuran, sebab seluruh negeri telah dijarah; tiba-tiba kemah-kemahku dijarah, dalam sekejap tirai-tiraiku pun dijarah.
כא עַד־מָתַ֖י אֶרְאֶה־נֵּ֑ס אֶשְׁמְעָ֖ה ק֥וֹל שׁוֹפָֽר׃ (ס)
21 Berapa lama lagi aku harus melihat panji-panji dan mendengar bunyi sangkakala?
כב כִּ֣י ׀ אֱוִ֣יל עַמִּ֗י אוֹתִי֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ בָּנִ֤ים סְכָלִים֙ הֵ֔מָּה וְלֹ֥א נְבוֹנִ֖ים הֵ֑מָּה חֲכָמִ֥ים הֵ֙מָּה֙ לְהָרַ֔ע וּלְהֵיטִ֖יב לֹ֥א יָדָֽעוּ׃
22 Sebab bangsa-Ku bodoh, Aku tidak mereka kenal; mereka anak-anak yang dungu dan tidak berpengertian; mereka pandai berbuat jahat, tetapi berbuat baik tidak mereka ketahui.
כג רָאִ֙יתִי֙ אֶת־הָאָ֔רֶץ וְהִנֵּה־תֹ֖הוּ וָבֹ֑הוּ וְאֶל־הַשָּׁמַ֖יִם וְאֵ֥ין אוֹרָֽם׃
23 Aku melihat negeri itu, dan sesungguhnya, negeri itu sunyi dan kosong; dan aku memandang ke langit, dan tidak ada cahayanya.
כד רָאִ֙יתִי֙ הֶֽהָרִ֔ים וְהִנֵּ֖ה רֹעֲשִׁ֑ים וְכָל־הַגְּבָע֖וֹת הִתְקַלְקָֽלוּ׃
24 Aku melihat gunung-gunung, dan sesungguhnya, gunung-gunung itu berguncang, dan semua bukit terlempar ke sana kemari.
כה רָאִ֕יתִי וְהִנֵּ֖ה אֵ֣ין הָאָדָ֑ם וְכָל־ע֥וֹף הַשָּׁמַ֖יִם נָדָֽדוּ׃
25 Aku melihat, dan sesungguhnya, tidak ada seorang manusia pun, dan semua burung di langit telah terbang pergi.
כו רָאִ֕יתִי וְהִנֵּ֥ה הַכַּרְמֶ֖ל הַמִּדְבָּ֑ר וְכָל־עָרָ֗יו נִתְּצוּ֙ מִפְּנֵ֣י יְהוָ֔ה מִפְּנֵ֖י חֲר֥וֹן אַפּֽוֹ׃ (ס)
26 Aku melihat, dan sesungguhnya, tanah yang subur telah menjadi padang gurun, dan semua kotanya telah diruntuhkan oleh karena Yang Mahakekal, oleh karena murka-Nya yang menyala-nyala.
כז כִּי־כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שְׁמָמָ֥ה תִהְיֶ֖ה כָּל־הָאָ֑רֶץ וְכָלָ֖ה לֹ֥א אֶעֱשֶֽׂה׃
27 Sebab beginilah firman Yang Mahakekal: Seluruh negeri akan menjadi sunyi sepi, tetapi Aku tidak akan membinasakannya sampai habis sama sekali.
כח עַל־זֹאת֙ תֶּאֱבַ֣ל הָאָ֔רֶץ וְקָדְר֥וּ הַשָּׁמַ֖יִם מִמָּ֑עַל עַ֤ל כִּי־דִבַּ֙רְתִּי֙ זַמֹּ֔תִי וְלֹ֥א נִחַ֖מְתִּי וְלֹא־אָשׁ֥וּב מִמֶּֽנָּה׃
28 Karena itu negeri ini akan binasa, dan langit di atas akan menjadi gelap, sebab Aku telah memfirmankannya, Aku telah merancangnya, dan Aku tidak berubah pikiran, dan Aku tidak akan mundur dari keputusan itu.
כט מִקּ֨וֹל פָּרָ֜שׁ וְרֹ֣מֵה קֶ֗שֶׁת בֹּרַ֙חַת֙ כָּל־הָעִ֔יר בָּ֚אוּ בֶּעָבִ֔ים וּבַכֵּפִ֖ים עָל֑וּ כָּל־הָעִ֣יר עֲזוּבָ֔ה וְאֵין־יוֹשֵׁ֥ב בָּהֵ֖ן אִֽישׁ׃
29 Karena bunyi pasukan berkuda dan para pemanah, seluruh kota melarikan diri; mereka masuk ke dalam hutan-hutan lebat dan memanjat ke bukit-bukit batu. Setiap kota ditinggalkan, dan tidak ada seorang pun yang tinggal di dalamnya.
ל ואתי [וְאַ֨תְּ] שָׁד֜וּד מַֽה־תַּעֲשִׂ֗י כִּֽי־תִלְבְּשִׁ֨י שָׁנִ֜י כִּי־תַעְדִּ֣י עֲדִי־זָהָ֗ב כִּֽי־תִקְרְעִ֤י בַפּוּךְ֙ עֵינַ֔יִךְ לַשָּׁ֖וְא תִּתְיַפִּ֑י מָאֲסוּ־בָ֥ךְ עֹגְבִ֖ים נַפְשֵׁ֥ךְ יְבַקֵּֽשׁוּ׃
30 Dan engkau yang dijarah, apa yang hendak kaulakukan? Sekalipun engkau mengenakan pakaian merah kirmizi, sekalipun engkau berhiaskan perhiasan emas, sekalipun engkau melebarkan matamu dengan celak, sia-sialah engkau mempercantik diri; para kekasihmu telah muak terhadapmu, mereka mengincar nyawamu.
לא כִּי֩ ק֨וֹל כְּחוֹלָ֜ה שָׁמַ֗עְתִּי צָרָה֙ כְּמַבְכִּירָ֔ה ק֧וֹל בַּת־צִיּ֛וֹן תִּתְיַפֵּ֖חַ תְּפָרֵ֣שׂ כַּפֶּ֑יהָ אֽוֹי־נָ֣א לִ֔י כִּֽי־עָיְפָ֥ה נַפְשִׁ֖י לְהֹרְגִֽים׃ (פ)
31 Sebab aku mendengar suara seperti suara perempuan yang sedang bersalin, jeritan kesakitan seperti perempuan yang melahirkan anak sulungnya: suara putri Sion yang meratap, yang merentangkan tangannya: “Celakalah aku sekarang, sebab jiwaku lunglai di hadapan para pembunuh!”
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya