Yesaya 17

Pasal 17

א מַשָּׂ֖א דַּמָּ֑שֶׂק הִנֵּ֤ה דַמֶּ֙שֶׂק֙ מוּסָ֣ר מֵעִ֔יר וְהָיְתָ֖ה מְעִ֥י מַפָּלָֽה׃
1 Nubuat tentang Damsyik. Lihatlah, Damsyik akan lenyap dan tidak lagi menjadi kota, dan akan menjadi timbunan puing reruntuhan.
ב עֲזֻב֖וֹת עָרֵ֣י עֲרֹעֵ֑ר לַעֲדָרִ֣ים תִּֽהְיֶ֔ינָה וְרָבְצ֖וּ וְאֵ֥ין מַחֲרִֽיד׃
2 Kota-kota Aroer telah ditinggalkan; kota-kota itu akan menjadi tempat bagi kawanan ternak, yang akan berbaring di sana, dan tidak ada seorang pun yang menakut-nakuti mereka.
ג וְנִשְׁבַּ֤ת מִבְצָר֙ מֵֽאֶפְרַ֔יִם וּמַמְלָכָ֥ה מִדַּמֶּ֖שֶׂק וּשְׁאָ֣ר אֲרָ֑ם כִּכְב֤וֹד בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ יִֽהְי֔וּ נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ (ס)
3 Benteng akan lenyap dari Efraim, dan kerajaan dari Damsyik; dan sisa Aram akan menjadi seperti kemuliaan bani Israel, demikianlah firman Yang Mahakekal semesta alam.
ד וְהָיָה֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יִדַּ֖ל כְּב֣וֹד יַעֲקֹ֑ב וּמִשְׁמַ֥ן בְּשָׂר֖וֹ יֵרָזֶֽה׃
4 Pada hari itu, kemuliaan Yakub akan menjadi susut, dan kegemukan tubuhnya akan menjadi kurus.
ה וְהָיָ֗ה כֶּֽאֱסֹף֙ קָצִ֣יר קָמָ֔ה וּזְרֹע֖וֹ שִׁבֳּלִ֣ים יִקְצ֑וֹר וְהָיָ֛ה כִּמְלַקֵּ֥ט שִׁבֳּלִ֖ים בְּעֵ֥מֶק רְפָאִֽים׃
5 Maka keadaannya akan seperti ketika seorang penuai mengumpulkan gandum yang masih berdiri, dan dengan lengannya ia menuai bulir-bulir gandum; ya, keadaannya akan seperti orang yang memungut bulir-bulir gandum di Lembah Refaim.
ו וְנִשְׁאַר־בּ֤וֹ עֽוֹלֵלֹת֙ כְּנֹ֣קֶף זַ֔יִת שְׁנַ֧יִם שְׁלֹשָׁ֛ה גַּרְגְּרִ֖ים בְּרֹ֣אשׁ אָמִ֑יר אַרְבָּעָ֣ה חֲמִשָּׁ֗ה בִּסְעִפֶ֙יהָ֙ פֹּֽרִיָּ֔ה נְאֻם־יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ (ס)
6 Namun akan tertinggal di dalamnya sisa-sisa kecil, seperti sehabis pohon zaitun dipanen: dua, tiga butir buah di puncak dahan yang tertinggi, empat, lima butir pada cabang-cabang pohon yang berbuah itu, demikianlah firman Yang Mahakekal, Allah Israel.
ז בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יִשְׁעֶ֥ה הָאָדָ֖ם עַל־עֹשֵׂ֑הוּ וְעֵינָ֕יו אֶל־קְד֥וֹשׁ יִשְׂרָאֵ֖ל תִּרְאֶֽינָה׃
7 Pada hari itu manusia akan berpaling kepada Dia yang menjadikannya, dan matanya akan memandang kepada Yang Mahakudus Israel.
ח וְלֹ֣א יִשְׁעֶ֔ה אֶל־הַֽמִּזְבְּח֖וֹת מַעֲשֵׂ֣ה יָדָ֑יו וַאֲשֶׁ֨ר עָשׂ֤וּ אֶצְבְּעֹתָיו֙ לֹ֣א יִרְאֶ֔ה וְהָאֲשֵׁרִ֖ים וְהָחַמָּנִֽים׃
8 Ia tidak akan berpaling kepada mezbah-mezbah, buatan tangannya sendiri, dan apa yang dijadikan oleh jari-jarinya tidak akan dipandangnya, baik tiang-tiang Asyera maupun patung-patung matahari.
ט בַּיּ֨וֹם הַה֜וּא יִהְי֣וּ ׀ עָרֵ֣י מָעֻזּ֗וֹ כַּעֲזוּבַ֤ת הַחֹ֙רֶשׁ֙ וְהָ֣אָמִ֔יר אֲשֶׁ֣ר עָזְב֔וּ מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְהָיְתָ֖ה שְׁמָמָֽה׃
9 Pada hari itu kota-kota bentengnya akan menjadi seperti tempat-tempat terlantar di hutan dan rimba, yang dahulu ditinggalkan orang di hadapan bani Israel; dan negeri itu akan menjadi sunyi sepi.
י כִּ֤י שָׁכַ֙חַתְּ֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׁעֵ֔ךְ וְצ֥וּר מָעֻזֵּ֖ךְ לֹ֣א זָכָ֑רְתְּ עַל־כֵּ֗ן תִּטְּעִי֙ נִטְעֵ֣י נַעֲמָנִ֔ים וּזְמֹ֥רַת זָ֖ר תִּזְרָעֶֽנּוּ׃
10 Sebab engkau telah melupakan Allah keselamatanmu, dan tidak mengingat Gunung Batu bentengmu; karena itu, engkau menanam tanaman-tanaman yang indah, tetapi engkau menaburinya dengan ranting-ranting asing.
יא בְּי֤וֹם נִטְעֵךְ֙ תְּשַׂגְשֵׂ֔גִי וּבַבֹּ֖קֶר זַרְעֵ֣ךְ תַּפְרִ֑יחִי נֵ֥ד קָצִ֛יר בְּי֥וֹם נַחֲלָ֖ה וּכְאֵ֥ב אָנֽוּשׁ׃ (ס)
11 Pada hari engkau ditanam, engkau membiarkan tanamanmu tercampur dan kusut; dan pada pagi harinya engkau membuat benihmu berbunga. Timbunan tuaian itu akan tiba pada hari penderitaan dan kepedihan yang tak tersembuhkan.
יב ה֗וֹי הֲמוֹן֙ עַמִּ֣ים רַבִּ֔ים כַּהֲמ֥וֹת יַמִּ֖ים יֶהֱמָי֑וּן וּשְׁא֣וֹן לְאֻמִּ֔ים כִּשְׁא֛וֹן מַ֥יִם כַּבִּירִ֖ים יִשָּׁאֽוּן׃
12 Celakalah! Gemuruh bangsa-bangsa yang banyak, yang bergemuruh seperti gemuruh lautan; dan deru suku-suku bangsa, yang menderu seperti deru air yang dahsyat!
יג לְאֻמִּ֗ים כִּשְׁא֞וֹן מַ֤יִם רַבִּים֙ יִשָּׁא֔וּן וְגָ֥עַר בּ֖וֹ וְנָ֣ס מִמֶּרְחָ֑ק וְרֻדַּ֗ף כְּמֹ֤ץ הָרִים֙ לִפְנֵי־ר֔וּחַ וּכְגַלְגַּ֖ל לִפְנֵ֥י סוּפָֽה׃
13 Suku-suku bangsa menderu seperti deru air yang banyak; tetapi Ia akan menghardiknya, maka ia akan melarikan diri jauh-jauh, dan dikejar seperti sekam di gunung-gunung yang diterbangkan angin, dan seperti bunga duri kering yang bergulir diterpa badai.
יד לְעֵ֥ת עֶ֙רֶב֙ וְהִנֵּ֣ה בַלָּהָ֔ה בְּטֶ֥רֶם בֹּ֖קֶר אֵינֶ֑נּוּ זֶ֚ה חֵ֣לֶק שׁוֹסֵ֔ינוּ וְגוֹרָ֖ל לְבֹזְזֵֽינוּ׃ (ס)
14 Pada waktu petang, lihatlah, ada kengerian; sebelum pagi tiba, ia sudah tiada. Inilah bagian bagi orang-orang yang menjarah kita, dan nasib bagi orang-orang yang merampok kita.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya